NO MORE SACRIFICES FOR THE PLUTOCRACY
GENERAL STRIKE, SEPTEMBER 26th
ALL IN THE DEMONSTRATION
AT OMONOIA Sq. 10.30a.m.
NO MORE SACRIFICES FOR THE PLUTOCRACY
A way out in favor of the people
and not of the few and of the big interests.
Now we organize the strike with determination and self-sacrifice, unified as one man.
We call all the working women and men, employees, unemployed, pensioners, self-employed, craftsmen, the poor farmers, women and children of the popular strata to give this struggle, of the general strike, altogether.
All the work places, factories, construction sites, services, ministries, schools must be deserted; all the shops must close, no gear must turn, we must all go out to the streets. This is the only way they will feel our huge power.
We must stand up and take our right, our life, our future, our children’s future into our own hands.
Whatever sacrifices we make, we will not escape from the evils of the economic crisis spreading throughout the E.U. As long as we bend to our knees and we accept the measures, the more they will trample on us. These measures are not the last ones, as the government falsely claims.
This strike must become an issue for everyone of us, a starting point of new struggles, the beginning for the reconstruction of the movement based on the interests of our own class and the interests of the popular strata.
We must discuss, clarify and agree on how we will get rid of the loan treaties, the memorandums, the antilabour policies and the commitments of the E.U. We have to clarify the direction of our struggles and what kind of trade union movement we need. The trade unions rallying with PAME support and take as basis the following:
-
These policies and the measures that follow them, have nothing to do with the needs of the people of the country, the debts and deficits. They do not save any people from the worse.
These policies target only the recovering of the profits of the big monopoly groups. They realize their steady demand and plan of the European Union, for many decades now, for the liberation of the labour market, for cheap and obedient work force, without fundamental rights, to support their profitability. That is why they do not only compromise with the tax-robbery, the reduction of wages and pensions, the increase in the prices of consumable goods, the brutal cuts of the spending in Health, Education, Welfare, in every social benefit. They furthermore proceed to radical changes, like:
-
The establishment of the basis of the minimum wage by government’s decision, which in essence means the abolition of the minimum wage and the Collective Agreements. Wages in the standards of Bulgaria and Albania for all workers in Greece.
-
The complete abolition of the 8-hour working day and the definition of the working hours, days, shifts by the employer unilaterally, according to the needs of the enterprises.
-
The reduction, to elimination, of the employers’ contributions to the Social Security Funds, the retirement age at 70 years, the reduction of pensions and the parallel increase of the stamps needed to ensure the minimum pension from 4.500 to 6.000 stamps. In essence, we are led to the complete reversal of the social character of the Social Security.
-
The elimination of compensation for dismissals.
-
The giving away of all the social services and public wealth, through privatizations, for the benefit of the big financial interests.
-
These measures are not the result of bad estimations, poor management, bigger or lesser capability of the managers of the crisis.
Those are measures that are necessary only for the capital, not for the workers. They come from the strategy of the European Union which sets its policy according to the needs of monopolies. That is why these measures are the same in Greece, Italy, Spain and in other capitalist countries, even in those countries which are not in the eurozone and there is no crisis.
For this reason it is not enough only to denounce these measures and struggle against their imposition, but we must struggle to overthrow the interests and the policies that impose them. We do not struggle for a better management of the antilabour policy.
3. The growth that they promise does not concern either the confrontation of the unemployment, or the improvement of the lives of the people. We reject it. This is a development that serves the profitability of the few, which is supported on our plundered incomes and rights. This is hell for the people. For this reason the purpose and goal of our movement, of our struggles is not the search of the one or of the other management of the rotten system. It can never be found a management that can make capitalism in favour of the people.
In the recent years we have met many managers, negotiators who serve the plans of the plutocracy: Simitis, Karamanlis, Papandreou and the co-governments of Papadimos and Samaras in Greece, Rrodi, Jospin, Zapatero, Berlusconi, Monti, Rahu, Aland and so many others in Europe during the last years and nowadays.
It is about time to say stop to the “rescuers” and to the illusions.
We do not tolerate to be led to misery although we produce all the wealth so as the capitals’ profits to be saved. We do not tolerate the natural resources to be destroyed or plundered, the wealth produced by the working class and the people of our country to be robbed and become savings in Swiss Banks.
That is why we do not accept any debt; we do not bargain any means of its payment. We do not ask for better memorandums, there are not such.
We demand the abolition of loan treaties and of memorandums, the disengagement our country from the “wolf-pack” of the European Union, the cancelation of the debt. They owe us; we do not owe them a single penny.
We struggle for a growth that will not have as its criterion the profit, but it will be based on our needs for full-time and steady jobs for all, with decent wages, pensions, leisure time, free education for our children, free health care ensured for our families, time for rest and security for the future. We struggle for a development and a production in favour of the people and not of the monopoly groups.
There are all the possibilities and the preconditions for a development of this kind, for a life like this.
4. We denounce and separate our positions and our responsibilities from the trade union leaderships, the GSEE and ADEDY (the governmental and employers’ trade unionism in private and public sector) who repeat for many years now the fairytale that we must make sacrifices in order to increase the profits, for a competitive economy that would supposedly bring jobs, social security rights, increase in wages. They have poisoned minds with the fraud of the “social dialogue”, they cultivated and continue to cultivate the logic of the lesser evil. They tell us that through the struggles we can not achieve anything, cultivating fatalism and compromise which has been and still is the greatest danger for our struggle and achievements. They are still talking today about socially fair sacrifices, for more balanced measures. They are still signing, even today, in the name of realism, reductions in our wages and rights. They bombarded the minds of workers with the illusions that the E.U. could become “a Europe of solidarity, with control of the markets” provided that the manager would change.
5. We struggle for Trade Unions that will be strong, massive, which will be trustworthy to workers, connected with the workplaces and with action for all the problems of the workers. We struggle for trade unions capable to stop the attack against our rights and achievements. Trade unions that will be more capable to resist against the attack of the employers and the state, released from the agents, the employers’ crutches and the logic of class collaboration. Trade unions that will be mass, decisive, in solidarity and common action with all the popular strata and through this way they will create cracks in the general line of the impoverishment of workers and will extract achievements.
We want trade unions that will rally all the workers, but they will be decisively against the development that serves the profitability and benefits of business groups, industrialists, bankers, merchants, ship-owners and the big business in general. Trade unions which will struggle against every imperialist union, such as the E.U. and the NATO.
We aim at the class-oriented rally and the unified action of all the workers in every sector and workplace, through this line, direction and goals.
With this direction and these goals we are building the social alliance and common action with the other poor strata.
With these objectives we give all our power for the organization of the general strike and we call everybody to participate at the strike demonstrations of PAME under the slogan:
NO MORE SACRIFICES FOR THE PLUTOCRACY
A way out and a policy for the people and not for the monopolies.
ALL IN THE DEMONSTRATION
AT OMONOIA Sq. 10.30a.m.
September 2012
Πικετοφορίες Λαϊκών επιτροπών και σωματείων στις 22 Σεπτέμβρη
Πικετοφορίες Λαϊκών επιτροπών, σωματείων,συλλόγων
Σε πικετοφορία ενάντια στα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης, της ΕΕ, της Τρόικας και του κεφαλαίου και στα πλαίσια της δράσης για την επιτυχία της Πανελλαδικής-Πανεργατικής απεργίας στις 26 Σεπτέμβρη, καλούν το Σάββατο 22/9 στις 10.30πμ το Συνδικάτο Οικοδόμων (παράρτημα κέντρου), ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων, το σωματείο αυτοαπασχολούμενων και μικρών εμπόρων στο Δήμο Αθήνας.
Αντίστοιχα Λαϊκές επιτροπές, σωματεία και φορείς διοργανώνουν το Σάββατο πικετοφορίες σε διάφορες γειτονιές με σημεία έναρξης τα εξής:
- Πλατεία Κυψέλης στις 11.00πμ
- Μετρό Σεπολίων στις 11.00πμ
- ΗΣΑΠ Πετραλώνων στις 10.30πμ
- Αλεξάνδρας και Γκύζη στις 11.00πμ
- Πλατεία Πλυτά στη Γούβα στις 11.00πμ
- Βεϊκου και Γαλατσίου στο Γαλάτσι στις 11.00πμ
- Πλατεία Ηρώων στην Ηλιούπολη στις 11.00πμ
- Παλαιό Τέρμα στην Καισαριανή στις 10.30πμ
- Πλατεία Τερζάκη στο Ζωγράφου στις 11.00πμ
- Πλατεία Καλογήρων (Μετρό Δάφνης) στις 11.00πμ
- Διασταύρωση Κύπρου και Ιθώμης (αγορά Βύρωνα) στις 11.00πμ
COMUNICADO CONJUNTO DE PAME Y LAB
COMUNICADO CONJUNTO DE PAME Y LAB ANTE LA JORNADA DE HUELGA GENERAL EN GRECIA Y EL PAÍS VASCO EL 26 DE SEPTIEMBRE
En Grecia y el País Vasco, septiembre de 2012
La clase trabajadora europea, en Grecia, en el País Vasco, y en el resto de Pueblos de Europa, está siendo la principal víctima de la actual crisis del sistema capitalista. La crisis capitalista se profundiza y los gobiernos al servicio del capital transnacional están adoptando medidas cada vez más salvajes contra los intereses de la clase trabajadora y del resto de sectores populares. El objetivo final de los recortes sociales, de los recortes de Derechos laborales y sindicales, de los recortes salariales, es lograr una mano de obra barata, sin derechos de ningún tipo, y desmantelar totalmente el sector público con el fin de garantizar el máximo beneficio para las empresas privadas, y de ofrecer nuevas cotas de mercado a la iniciativa privada, convirtiendo ámbitos como la salud o la educación en fuente de negocio y lucro privado.
Ante esta situación es evidente que es necesario y vital para la clase trabajadora europea y para el resto de sectores populares, movilizarse y levantarse contra las medidas antisociales y antiobreras que están adoptando los diferentes gobiernos de la Unión Europea, al dictado de la troika.
Es necesario igualmente impulsar un sindicalismo de clase, que tenga en la lucha su mayor seña de identidad, rechazando de plano el modelo sindical pactista y claudicador que se ha dado de forma mayoritaria en Europa durante los últimos años, desideologizando a amplios sectores de la clase trabajadora, y que a través discurso sobre el “diálogo social” ha intentado dar un “rostro humano” al capitalismo, algo que se ha demostrado que es imposible.
La clase trabajadora debemos salir a la calle y luchar por nuestros derechos. Por eso, PAME y LAB convocamos, junto con toras organizaciones, sendas Huelgas Generales el próximo 26 de septiembre en Grecia y en el País Vasco, en contra de los recortes antisociales y antiobreros que se están aplicando en cada uno de nuestros Pueblos y en el conjunto de Europa. Es la clase trabajadora la que debe ser dueña de su futuro. Hacemos un llamamiento al conjunto de la clase trabajadora europea y a los sindicatos de clase europeos a que ese día también se movilicen.
Igualmente, hacemos un llamamiento a los sindicatos de clase europeos a que secunden la jornada de movilización del 3 de octubre, convocada por la Federación Sindical Mundial (FSM).
ANNOUNCEMENT OF PAME AND LAB
ANNOUNCEMENT OF PAME AND LAB CALLING WORKERS TO JOIN THE GENERAL STRIKE IN GREECE AND THE BASQUE COUNTRY ON SEPTEMBER 26TH
In Greece and the Basque Country, September 2012
The European working class, in Greece, in the Basque Country, and in the rest of the peoples of Europe, is the principle victim of the current crisis of the capitalist system. The capitalist crisis is deepening and the governments at the service of transnational capital are adopting ever more savage measures against the interests of the working class and the rest of the popular sectors. The final objectives of these social cuts, of the cuts in labour and trade union rights, of the cuts in salaries, is to achieve a low-paid workforce, without any kind of rights, and to completely dismantle the public sector with the end of guaranteeing maximum benefits for private enterprise, and to offer new levels of the market to private initiative, converting the spheres of health and education into a source of business and private profit.
Facing this situation it is evident that it is necessary and vital for the European working class and for the rest of the popular sectors to mobilize and rise up against the anti-social and anti-worker measures that the different governments of the European Union are adopting, at the dictate of the Troika.
It is also necessary to support a class-based trade unionism, which holds the struggle as its main sign of identity, flatly rejecting the collaborationist and surrendering trade union model that has been in the majority in Europe during the last years, taking out the ideology of wide sectors of the working class, and through their discourse of “social dialogue” they have tried to give a “human face” to capitalism, something that has been demonstrated to be impossible.
We, the working class, must go into the streets and fight for our rights. For this, PAME and LAB both convoke, together with other organizations, General Strikes this coming September 26th in Greece and in the Basque Country, against the anti-social and anti-worker cuts that are being applied against each of our Peoples´ and throughout Europe. It is the working class which has to be the owner of its own future. We are calling on all of the European working class and European class-based trade unions to also mobilize on this day.
Equally, we call on all class-based European trade unions to support the day of mobilization on October 3rd, called for by the World Federation of Trade Unions (WFTU).
Για τις συντάξεις των εργατοπατέρων
Πήρε ο πόνος τον Μακελάρη των εργατικών δικαιωμάτων υπουργό εργασίας Βρούτση για τις συντάξεις των εργατοπατέρων;
Όχι βέβαια. Έχει μπροστά του την απάντηση της εργατικής τάξης με την 24ωρη απεργία στις 26 Σεπτέμβρη ενάντια στα βάρβαρα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση.
Είναι γνωστό ότι οι συντάξεις των εργατοπατέρων είναι δημιούργημα των κυβερνήσεών τους. Είναι το μπόνους στους εργατοπατέρες, στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, που υπερασπίζονται και προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων, είτε της Ν.Δ., είτε του ΠΑΣΟΚ, του κεφαλαίου, της Ε.Ε.
Το ταξικό εργατικό κίνημα, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ ποτέ δεν είχαν συμφωνήσει σε προνόμια που εξαργύρωναν τη συνδικαλιστική δράση και πάλευε, ζητούσε να καταργηθούν. Άλλωστε το ταξικό εργατικό κίνημα έχει να αναδείξει θυσίες στελεχών του που έδωσαν και τη ζωή τους για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Όποιος συνδικαλιστής επιχείρησε να τα χρησιμοποιήσει βρέθηκε αμέσως εκτός γραμμών του ταξικού κινήματος.
Η εργατική τάξη να μην αποπροσανατολιστεί από αυτό που σήμερα έχει μπροστά της. Την οργάνωση της πάλης της ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης, τη συζήτηση και συλλογική απόφαση στους χώρους δουλειάς για την επιτυχία της απεργίας.
Και στη μάχη αυτή να βγάλει συμπεράσματα, να πετάξει από πάνω της τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, τις δυναμώσει την οργάνωσή της στους τόπους δουλειάς, το ΠΑΜΕ,
Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
ΑΠΕΡΓΙΑ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ 10.30π.μ.
ΑΠΕΡΓΙΑ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ 10.30π.μ.
ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
Διέξοδος και πολιτική για το λαό και όχι για τους λίγους, τα μεγάλα συμφέροντα.
Τώρα όλοι μαζί με αποφασιστικότητα και αυταπάρνηση οργανώνουμε σαν ένας άνθρωπος την απεργία.
Καλούμε όλους τους εργάτες, τις εργάτριες, τους υπαλλήλους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς καταστηματάρχες, έμπορους και βιοτέχνες, τους φτωχούς αγρότες, τις γυναίκες και τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων να δώσουμε όλοι μαζί αυτή την μάχη της γενικής απεργίας.
Να νεκρώσουν όλοι οι χώροι δουλειάς, τα εργοστάσια, τα γιαπιά, οι υπηρεσίες, τα υπουργεία, τα σχολειά, να κλείσουν τα μαγαζιά, να μην ανάψει τρακτέρ, να βγούμε όλοι στους δρόμους. Μόνο έτσι θα νιώσουν την τεράστια δύναμη μας.
Να σταθούμε όρθιοι, να πάρουμε στα χέρια μας το δίκιο μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας.
Όσες θυσίες και να κάνουμε, εμείς δε γλιτώνουμε από τα δεινά της οικονομικής κρίσης που απλώνεται σε όλη την ΕΕ. Όσο σκύβουμε το κεφάλι και αποδεχόμαστε τα μέτρα, τόσο θα μας ποδοπατούν. Τα μέτρα αυτά δεν είναι τα τελευταία, όπως ψεύτικα ισχυρίζεται η κυβέρνηση.
Να γίνει η απεργία υπόθεση όλων μας, αφετηρία νέων αγώνων, ξεκίνημα ανασύνταξης του κινήματος με βάση τα συμφέροντα της τάξης μας και τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων.
Να συζητήσουμε, να ξεκαθαρίσουμε και να συμφωνήσουμε πως θα απαλλαγούμε από δανειακές συμβάσεις, μνημόνια, αντεργατικές πολιτικές και τις δεσμεύσεις από την ΕΕ. Να ξεκαθαρίσουμε την κατεύθυνση των αγώνων μας και τι συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται. Τα Συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ υποστηρίζουν και θεωρούν ως βάση συσπείρωσης τα παραπάνω.
-
Οι πολιτικές αυτές και τα μέτρα που τις συνοδεύουν δεν έχουν να κάνουν με τις ανάγκες του λαού της χώρα, με τα χρέη και τα ελλείμματα. Δε σώνουν κανέναν λαό από τα χειρότερα.
Έχουν στόχο αποκλειστικά και μόνο την ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Υλοποιούν την πάγια απαίτησή τους και το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ και πολλές δεκαετίες για την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας για φτηνό και υπάκουο εργατικό δυναμικό, χωρίς τα στοιχειώδη δικαιώματα, για να στηρίζουν την κερδοφορία τους. Για αυτό και δεν αρκούνται μόνο στην φοροληστεια, στη μείωση των μισθών και των συντάξεων, στην αύξηση των τιμών στα καταναλωτικά αγαθά, στις άγριες περικοπές των δαπανών σε Υγειά, Παιδεία, Πρόνοια, σε κάθε κοινωνική παροχή. Προχωρούν σε ριζικές ανατροπές, όπως:
-
Ο καθορισμός του κατώτερου βασικού μισθού με νόμο, πράγμα που σημαίνει κατάργηση στην ουσία του κατώτερου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων. Μεροκάματα Βουλγαρίας και Αλβανίας για όλους.
-
Η πλήρης κατάργηση του 8ωρου και ο καθορισμός των ωρών, των ημερών, των βαρδιών με μονομερή απόφαση του εργοδότη και με κριτήριο τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
-
Η μείωση έως κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών στα Ασφαλιστικά Ταμεία, η σύνταξη στα 70, η μείωση των συντάξεων και η παράλληλη αύξηση των 4500 ενσήμων στα 6.000 για την εξασφάλιση της ελάχιστης σύνταξης. Στην ουσία οδηγούμαστε στην πλήρη ανατροπή του κοινωνικού χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης.
-
Η κατάργηση της αποζημίωσης για την απόλυση.
-
Η παράδοση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών και του δημόσιου πλούτου προς όφελος μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με τις ιδιωτικοποιήσεις.
-
Τα μέτρα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα κυρίως κακών εκτιμήσεων, κακής διαχείρισης, λιγότερης ή περισσότερης ικανότητας των διαχειριστών της κρίσης.
Είναι μέτρα που είναι αναγκαία μόνο για το κεφαλαίο, όχι για τους εργαζόμενους. Απορρέουν από τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που καθορίζει την πολιτική της με βάση τις ανάγκες των μονοπωλίων. Για αυτό και είναι ίδια και στην Ελλάδα και στην Ιταλία, την Ισπανία, τις άλλες καπιταλιστικές χώρες, ακόμη και σε όσες χώρες είναι έξω από την ευρωζώνη και δεν έχουν κρίση.
Για αυτό δε φτάνει μόνο να καταγγείλουμε και να παλέψουμε να μην περάσουν τα μέτρα, αλλά να παλέψουμε για να ανατρέψουμε τα συμφέροντα και τις πολιτικές που τα επιβάλλουν. Δεν παλεύουμε για μια καλύτερη διαχείριση της αντεργατικής πολιτικής.
-
Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται δεν αφορά ούτε την αντιμετώπιση της ανεργίας, ούτε τη βελτίωση της ζωής του λαού. Την απορρίπτουμε. Είναι ανάπτυξη που υπηρετεί την κερδοφορία των λίγων, που στηρίζεται στα λεηλατημένα εισοδήματα και τα δικαιώματα μας, είναι κόλαση για το λαό. Για αυτό στόχος και επιδίωξη του κινήματος μας, των αγώνων μας δεν είναι η αναζήτηση της μιας ή της άλλης διαχείρισης του σάπιου συστήματος. Ούτε έως την Δευτέρα Παρουσία δεν πρόκειται να βρεθεί διαχείριση που θα κάνει τον καπιταλισμό φιλολαϊκότερο.
Τέτοιους διαχειριστές και συνταγές διαχείρισης, τέτοιους διαπραγματευτές μέσα στην στρούγκα της λυκοσυμμαχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χωρίς να θίγούν τα κέρδη και η ασυδοσία των καπιταλιστών γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, αλλά και στις μέρες μας, πολλούς. Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου, συγκυβέρνηση Παπαδήμο και Σαμαρά στην Ελλάδα, Πρόντι, Ζοσπέν, Θαπατέρο, Μπερλουσκόνι, Μόντι, Ραχόι, Ολάντ και τόσους άλλους στην Ευρώπη χθες και σήμερα.
Είναι καιρός να πούμε τέρμα στους σωτήρες και στις αυταπάτες, να βάζουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα και μετά να κλαίμε στα συντρίμμια.
Δεν ανεχόμαστε εμείς που παράγουμε όλο τον πλούτο να οδηγούμαστε στην εξαθλίωση για να σωθούν τα κέρδη των καπιταλιστών, να καταστρέφονται ή να λεηλατούνται πλουτοπαραγωγικές πηγές, να ληστεύεται ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη της χώρας μας, ο λαός μας και να γίνονται καταθέσεις στις Ελβετικές Τράπεζες.
Για αυτό δεν αναγνωρίζουμε κανένα χρέος, δεν παζαρεύουμε τρόπους αποπληρωμής του, δε ζητάμε καλύτερα μνημόνια, δεν υπάρχουν τέτοια.
Απαιτούμε την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, την έξοδο της χώρας μας από τη λυκοσυμμαχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη διαγραφή του χρέους. Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε δεκάρα.
Αγωνιζόμαστε για μια ανάπτυξη που κριτήριο της δεν θα είναι το κέρδος, αλλά οι ανάγκες μας για δουλειά μόνιμη και σταθερή για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις, ανάπαυση, δωρεάν μόρφωση για τα παιδιά μας, εξασφαλισμένη δωρεάν φροντίδα Υγείας για τις οικογένειές μας, ξεκούραση κι ασφάλεια για το μέλλον. Ανάπτυξη και παραγωγή προς όφελος του λαού και όχι των μονοπωλιακών ομίλων.
Υπάρχουν όλες οι δυνατότητες και προϋποθέσεις για μια τέτοια ανάπτυξη, για μια τέτοια ζωή.
-
Καταγγέλλουμε και διαχωρίζουμε τις θέσεις μας και τις ευθύνες μας απέναντι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές που χρόνια μας πιπίλιζαν τα μυαλά με το παραμύθι ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αυξηθούν τα κέρδη, για ανταγωνιστική οικονομία, γιατί η πίτα που δήθεν θα αυξάνονταν θα έφερνε αυξήσεις, θέσεις εργασίας, κοινωνικά δικαιώματα. Που δηλητηρίασαν τις συνειδήσεις με την απάτη του «κοινωνικού διαλόγου», που καλλιέργησαν και καλλιεργούν τη λογική του μικρότερου κακού. Που μας λένε ότι με τους αγώνες δε γίνεται τίποτα, που καλλιεργούν τη μοιρολατρία, το συμβιβασμό που ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον αγώνα μας και τις κατακτήσεις μας. Που ακόμα και σήμερα μιλάνε για κοινωνικά δίκαιες θυσίες, για πιο ισορροπημένα μέτρα και που υπογράφουν ακόμα και τώρα, στο όνομα του ρεαλισμού, τη μείωση των μισθών και των δικαιωμάτων μας. Που πιπίλιζαν τα μυαλά των εργαζομένων με τις αυταπάτες ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει «Ευρώπη της αλληλεγγύης, με έλεγχο των αγορών», αρκεί να αλλάξει ο διαχειριστής.
-
Αγωνιζόμαστε για Συνδικάτα γερά, μαζικά, που θα τους έχουν εμπιστοσύνη οι εργαζόμενοι, δεμένα με τους τόπους δουλειάς και με δράση για όλα τα προβλήματα των εργαζομένων. Συνδικάτα ικανά να φρενάρουν την πρέσα που κατεβαίνει και συνθλίβει δικαιώματα και κατακτήσεις. Πιο ικανά να αντιστέκονται στην επίθεση της εργοδοσίας και του κράτους, απαλλαγμένα από τους πράκτορες και τους υποτακτικούς της εργοδοσίας, από την αντίληψη της ταξικής συνεργασίας. Συνδικάτα που με όρους μαζικότητας, αποφασιστικότητας, αλληλεγγύης και κοινής δράσης με όλα τα λαϊκά στρώματα θα δημιουργούν ρήγματα στη γενική γραμμή της εξαθλίωσης των εργαζομένων, θα αποσπούν κατακτήσεις.
Συνδικάτα που θα συσπειρώνουν όλους τους εργαζόμενους, αλλά θα είναι αποφασιστικά ταγμένα κατά της ανάπτυξης που θα υπηρετεί την κερδοφορία και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, των εφοπλιστών και γενικώς των μεγαλοεπιχειρηματιών. Συνδικάτα που θα πολεμούν κάθε ιμπεριαλιστική ένωση, όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Συνδικάτα αποφασιστικά ταγμένα σε μια φιλολαϊκή ανάπτυξη στηριγμένη στους εργαζόμενους και για τους εργαζόμενους.
Με αυτές τις θέσεις, με αυτή την κατεύθυνση και τους στόχους επιδιώκουμε την ταξική συσπείρωση και την ενιαία δράση όλων των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς.
Με αυτήν την κατεύθυνση και με αυτούς τους στόχους οικοδομούμε την κοινωνική συμμαχία και την κοινή δράση με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα
Με αυτούς τους στόχους δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση της γενικής απεργίας και καλούμε στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ με σύνθημα
ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ.
Διέξοδος και πολιτική για το λαό και όχι για τα μονοπώλια.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ 10.30π.μ.
Σεπτέμβρης 2012
Σχόλιο του Γραφείου Tύπου για την συνέντευξη Βρούτση σε καθημερινή εφημερίδα.
Ο Υπουργός Εργασίας Βρούτσης με την συνέντευξή του σε καθημερινή εφημερίδα κοροϊδεύει και προσπαθεί να εφησυχάσει τους εργαζόμενους μπροστά και στην απεργία για τα νέα βάρβαρα μέτρα που ετοιμάζεται η κυβέρνηση να πάρει. Λέγοντας ότι δεν ανοίγουν τώρα ζήτημα νέων μέτρων στα εργασιακά, επιδιώκει να περιορίσει την κατακραυγή και την αγανάκτηση των εργαζομένων.
Ήδη τα μέτρα που έχουν πάρει έχουν στραγγαλίσει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και τα επόμενα που αφορούν τα ωράρια – τις αποζημιώσεις – την αλλαγή του ασφαλιστικού είναι ζήτημα χρόνου όπως ομολογεί και ο ίδιος.
Πρόκειται για μέτρα που για το μεγάλο κεφάλαιο είναι το γράσο για να λαδώνουν τη μηχανή της εκμετάλλευσης. Οι εργαζόμενοι να συζητήσουν στους τόπους δουλειάς και συλλογικά με τους υπόλοιπους συναδέλφους τους να αποφασίσουν όχι άλλες θυσίες για την πλουτοκρατία, μπορούμε να ζήσουμε χωρίς μνημόνια και έξω από την Ε.Ε.
Όλοι μαζί με αποφασιστικότητα και αυταπάρνηση οργανώνουμε σαν ένας άνθρωπος την απεργία.
Όλοι στην Απεργία στις 26 Σεπτέμβρη και στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα. Στην Αθήνα στην Ομόνοια στις 10.30 π.μ.
Το Γραφείο Τύπου
