Εισήγηση στην Πανευρωπαϊκή Σύσκεψη του Εμπορίου που έγινε στις Βρυξέλλες στις 17 και 18 Φλεβάρη

pameadmin
-
0

Αγαπητοί Συνάδελφοι και Συναδέλφισσες

Εκ μέρους του ΠΑΜΕ και της γραμματείας του στο εμπόριο καλωσορίζουμε τους συναδέλφους από την Βουλγαρία, την Τσεχία, την Ιταλία, την Τουρκία, την Μεγάλη Βρετανία, την Κύπρο, την Γαλικία (Ισπανία), το Βέλγιο.

Πήραμε αυτή την πρωτοβουλία για να γνωριστούμε, να αλληλοενημερωθούμε για τις εξελίξεις, να ανταλλάξουμε απόψεις και πείρα για την οργάνωση της δράσης μας, να συζητήσουμε την κοινή μας δράση, κοινές πρωτοβουλίες που μπορούμε να πάρουμε.

Στην Ελλάδα, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης είναι σε πλήρη εξέλιξη η καπιταλιστική κρίση αλλά και εκεί που σημειώνεται κάποια αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη έχει αξία να δούμε τα χαρακτηριστικά της και ιδιαίτερα σε ότι αφορά τους κλάδους μας.

1) Οι εξελίξεις στον κλάδο επιβεβαιώνουν ότι η κρίση, είναι κρίση καπιταλιστική, κρίση υπερσυσσώρευσης εμπορευμάτων κεφαλαίου, όπως και άλλες που προηγήθηκαν.

Κάθε καπιταλιστής παράγει όσο περισσότερο μπορεί για να εκτοπίσει άλλους, να κυριαρχήσει στον ανταγωνισμό. Μειώνει μισθούς εργαζόμενων (που είναι και καταναλωτές των προϊόντων), απολύει.

Η συσσώρευση πλούτου στους κεφαλαιοκράτες σημαίνει αναγκαστικά συσσώρευση φτώχειας για τον λαό.

Η παραγωγή είναι άναρχη γιατί μοναδικό κριτήριο είναι το κέρδος, δεν μπορεί να σχεδιαστεί, οι αναλογίες ανατρέπονται, δεν μπορεί να προβλεφθεί η αδυναμία κατανάλωσης όσων παράγονται. Εμπορεύματα μένουν απούλητα.

Τα κέρδη  πέφτουν, διακόπτεται η παραγωγή, τα κεφάλαια δεν επενδύονται, λιμνάζουν, συσσωρεύονται έως να βρουν ευκαιρίες κερδοφόρων επενδύσεων. οι λαϊκές ανάγκες δεν ικανοποιούνται,

Π.χ. στην  Ελλάδα υπάρχουν 200.000 απούλητες κατοικίες όταν πολλοί εργαζόμενοι κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους λόγω χρεών. Οι Έλληνες καπιταλιστές έβγαλαν στην Ελβετία 600 δις ευρώ δηλ. πάνω από το διπλάσιο του δημόσιου χρέους. 

Η αγορά έσκασε από κέρδη στην ανάπτυξη. Η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων είναι απαραίτητη για την «επανεκκίνηση» της οικονομίας με όρους κερδοφορίας.

Πρώτη δύναμη που καταστρέφεται είναι η εργατική δύναμη. Εδώ  συντονίζονται όλοι οι καπιταλιστές, σε όλα τα κράτη, κλείνουν μικρότερες επιχειρήσεις, συγκεντρώνεται η παραγωγή σε λιγότερα, σε μεγαλύτερα μονοπώλια. 

2) Να πως παρουσιάζεται η κατάσταση συνοπτικά στο κλάδο του εμπορίου και πως προχωρά παραπέρα η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Η συγκέντρωση στο εμπόριο & Ο ρόλος των μονοπωλιακών επιχειρήσεων

Η αύξηση του κοινωνικού πλούτου την τελευταία περίοδο, αντικατοπτρίζεται και στη σημαντική αύξηση του κύκλου εργασιών στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο στις διάφορες χώρες της ΕΕ.

Στη Γερμανία, ο συνολικός κύκλος εργασιών  στο χονδρεμπόριο αυξήθηκε από 560 δις ευρώ το 1999 σε 1,13 τρις ευρώ το 2011.

Στην Γαλλία  από 477 δις ευρώ το 1999 σε 788 δις ευρώ το 2011.

Στην Ιταλία από 305 δις ευρώ το 1999 σε 529 δις ευρώ το 2011.

Στην Ισπανία από 242 δις ευρώ το 1999 σε 371 δις ευρώ το 2011.

 

Την ίδια περίοδο αυξάνεται θεαματικά και ο συνολικός

κύκλος εργασιών στο λιανικό εμπόριο.

 

Στη Γερμανία από 313 δις ευρώ το 1999 σε 503 δις ευρώ το 2011.

Στη Γαλλία από 278 δις ευρώ το 1999 σε 434 δις ευρώ το 2011.

Στην Ιταλία από 200 δις ευρώ σε 315 δις ευρώ το 2011.

Στην Ισπανία από 140 δις ευρώ το 1999 σε  217 δις ευρώ το 2011. 

Αντίστοιχα είναι τα μεγέθη και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ.

 

Από τα στοιχεία αποτυπώνεται ότι στα χέρια συγκεκριμένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων εν μέσω κρίσης βρίσκεται αμύθητος πλούτος που οφείλεται στην αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Αποδεικνύεται επίσης το γεγονός ότι σε όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα οι καπιταλιστές έχουν τσακίσει δικαιώματα, έχουν κάνει μειώσεις μισθών, έχουν αποδιαρθρώσει πλήρως της εργασιακές σχέσεις, τα ωράρια εργασίας, τη γενίκευση των ατομικών συμβάσεων,  είτε έχουν μνημόνια είτε δεν έχουν.

Κατακτήσεις και θεμελιώδη δικαιώματα που κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες, παίρνονται τώρα πίσω με δικαιολογία «την έξοδο από την κρίση».

Με βάση τα στοιχεία και τις έρευνες τις EUROSTAT, ο κλάδος του εμπορίου στην Ευρώπη είναι πολυπληθής.

Στο εμπόριο  το  2011, οι απασχολούμενοι στο εμπόριο ήταν  περίπου 27 εκατ. μισθωτοί εργαζόμενοι (τα στοιχεία είναι για 26 χώρες)

Περίπου 3 εκατ. ήταν οι αυτοαπασχολούμενοι ενώ δραστηριοποιούνται 6 εκατ. επιχειρήσεις (τα στοιχεία είναι 28 χώρες).

Τα στοιχεία της Eurostat  δείχνουν ότι στο διάστημα 2000-2011 οι εργαζόμενοι αυξήθηκαν κατά 4.336.830 (+15,9%)., το ίδιο χρονικό διάστημα αύξηση παρουσιάζει και ο αριθμός των επιχειρήσεων από το 2000 έως το 2011 κατά 478.637 (+7,6%).

Οι αυτοαπασχολούμενοι στον κλάδο μειώθηκαν την περίοδο 2008-2013 κατά 245.800   (-7,9%).

Ο κύκλος εργασιών του εμπορίου από το 2000 έως και το 2011 αυξήθηκε κατά 4,2 τρις ευρώ (+39,9%) καταγράφοντας αύξηση σταθερά σε ετήσια βάση.

Πιο αναλυτικά, στους επιμέρους κλάδους του εμπορίου, παρότι δεν διατίθενται στοιχεία για όλες τις χώρες της Ευρώπης,  παρατηρούμε ότι για το έτος 2011 στο:

Λιανικό Εμπόριο: εργάζονται 15,1 εκατ. εμποροϋπάλληλοι σε 3,5 εκατ. επιχειρήσεις σε 26 χώρες της Ευρώπης. Ενώ ο κύκλος εργασιών φτάνει τα 2,6 τρις εκατ. ευρώ σε 28 χώρες τα Ευρώπης.

Χονδρεμπόριο: εργάζονται 9 εκατ. εμποροϋπάλληλοι σε  1,8 εκατ. επιχειρήσεις σε 26 χώρες της Ευρώπης. Ενώ ο κύκλος εργασιών φτάνει τα 6,8 τρις εκατ. ευρώ σε 28 χώρες τα Ευρώπης.

Λιανικό εμπόριο Τροφίμων: εργάζονται 876.509 εμποροϋπάλληλοι σε 24 χώρες της Ευρώπης, δραστηριοποιούνται 441,490 επιχειρήσεις σε 27 χώρες.  Επίσης παρατηρούμε ότι σε αυτόν τον επιμέρους κλάδο η συγκέντρωση, ιδιαίτερα, στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα.

3) Την ίδια περίοδο συνεχίζεται η ανελέητη επίθεση στους εργαζομένους, υπάρχει συνολική πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης, στην χώρα μας η μείωση αυτή μόνο την τελευταία τριετία ξεπερνά το 35%. 

Οι συνθήκες δουλειάς συνολικά στο κλάδο του εμπορίου στην Ελλάδα έχουν χειροτερεύσει τόσο στα πολυκαταστήματα όσο και στα σούπερ μάρκετ, η μερική απασχόληση έχει φτάσει το 60%-70% ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο.

Συμβάσεις 8ωρων μετατρέπονται σε 6ωρες- 4ωρες, η ανασφάλιστη και απλήρωτη δουλειά κυριαρχούν, η αποθήκες Λοτζίστικ κλείνουν η μια πίσω από την άλλη εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι ( δεδουλευμένα- αποζημιώσεις) χωρίς να γνωρίζουν εάν και πότε θα πληρωθούν. Η εκμετάλλευση των εργαζόμενων αυξάνεται είτε εντατικοποιώντας την δουλειά, είτε αυξάνοντας της ώρες εργασίας ( 10ωρα-12ωρα)

Χιλιάδες εργαζόμενοι στο κλάδο είναι ανασφάλιστοι και βρίσκονται όμηροι της εργοδοσίας, η ανεργία αξιοποιείται, ασκείται πίεση από το κεφάλαιο και τη μεγαλοεργοδοσία στους εργαζόμενους, συντηρείται ένα κλίμα τρομοκρατίας στους χώρους εργασίας, με την απειλή απόλυσης, ώστε να κάμπτονται οι όποιες αγωνιστικές διαθέσεις υπάρχουν στους εργαζόμενους.

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη στοχεύει όλους τους εργαζόμενους και όχι μόνο όσους εργάζονται στο εμπόριο επιβάλλοντας συνθήκες ασταμάτητης δουλειάς, η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές ανοίγει το δρόμο για 7ήμερη εβδομαδιαία εργασία σε όλους τους κλάδους και για όλους τους εργαζόμενους.

Ειδικότερα για τους εμποροϋπαλλήλους σημαίνει δουλειά 7 μέρες την εβδομάδα για 400 ευρώ μισθό, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Με τη διευθέτηση του ωραρίου εργασίας μέσα σε ένα τεράστιο ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων, γενικεύονται οι ελαστικές μορφές εργασίας.

Οι εμποροϋπάλληλοι θα προστεθούν στους εργαζόμενους άλλων κλάδων όπως στη βιομηχανία, στις μεταφορές, τον τουρισμό που εργάζονται τη Κυριακή. Αργά η γρήγορα η κατάργηση της αργίας της Κυριακής θα γενικευτεί και στους άλλους κλάδους που αυτή ισχύει, πρώτα σε κλάδους που σχετίζονται άμεσα με το εμπόριο (π.χ. τράπεζες), πλήγμα  Θα δεχτεί συνολικά η εργατική τάξη εφόσον θα αφαιρεθεί για όλους η Κυριακή ως μέρα ανάπαυσης, οικογενειακής και κοινωνικής ζωής και δράσης. Η δουλειά την Κυριακή θα είναι πλήγμα ιδιαίτερα για τις γυναίκες και τους νέους που είναι πλειοψηφία στον κλάδο.

4) Μέσα σε αυτές της συνθήκες υπερκερδοφορίας του κεφαλαίου ακόμα και σε περίοδο κρίσης το εργατικό κίνημα πρέπει να έχει καθαρή άποψη για τα αίτια και τον χαρακτήρα της. Δεν είναι απλά ένα θεωρητικό  αλλά  ένα πρακτικό ζήτημα στρατηγικής σημασίας.

Καθορίζει εχθρούς και συμμάχους, τη κατεύθυνση πάλης του κινήματος, την ενότητα στρατηγικών και άμεσων στόχων. Προφυλάσσει το κίνημα από αυταπάτες – παγίδες που τις πλήρωσε, Φίλοι ή εχθροί του συστήματος, μιλάνε πλέον για παρατεταμένη, συγχρονισμένη κρίση του καπιταλισμού.

Κρίνει τη συσπείρωση και αποτελεσματικότητα του. Αν θα ανταποκριθεί στην ιστορική αποστολή να απελευθερώσει την εργατική τάξη από την εκμετάλλευση.

Χρειάζεται να απαντηθούν ερωτήματα, όπως :

ΓΙΑΤΙ οι κρίσεις επαναλαμβάνονται σταθερά ενώ αλλάζουν κυβερνήσεις και μίγματα διαχείρισης της ;

ΓΙΑΤΙ , ενώ παραγωγικές δυνάμεις, τεχνολογία και ανθρώπινη γνώση αναπτύσσονται και η εργασία των ανθρώπων έχουν αυξήσει αλματωδώς τον παραγόμενο  πλούτο, η ζωή όλο και περισσότερων  χειροτερεύει.

Μπορεί το σύστημα  να σωθεί από τις κρίσεις με άλλη διαχείριση, εντός συστήματος;

Υπάρχει δρόμος για τους εργαζόμενους να σωθούν από τη βαρβαρότητα;

Πάνω στα ζητήματα αυτά συγκρούονται δύο γραμμές  στο κίνημα :

Η γραμμή της συναίνεσης, του συμβιβασμού, της υποταγής, με σημαία την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή την κερδοφορία των μονοπωλίων συνολικά και σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Η γραμμή που συμφωνεί με την πλουτοκρατία, το μεγάλο κεφάλαιο. Που άμεσα η έμμεσα βάζει πλάτη στα μέτρα της Ε.Ε., των κυβερνήσεων για να μη χάσουν τα μονοπώλια ούτε ένα ευρώ από την κερδοφορία τους.

Είναι η γραμμή που λέει, στο όνομα της κρίσης, δήθεν για να μη χαθούν θέσεις εργασίας να δίνονται δισεκατομμύρια ευρώ στην εργοδοσία. Συμφωνεί με αυξήσεις ακόμα και μηδενικές και υπογράφει μείωση μισθών.

Είναι η γραμμή που λέει ναι ας απολυθούν και μερικοί εργαζόμενοι για να σωθούν οι άλλοι. Είναι η γραμμή που λέει ναι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, στο όνομα της συγκράτησης της ανεργίας,. Πρόκειται για γραμμή ήττας των εργαζομένων.

Στην άλλη όχθη βρίσκεται η γραμμή που ακολουθεί το δρόμο της ταξικής πάλης που εκφράζεται στην Ελλάδα από το ΠΑΜΕ και διεθνώς από την ΠΣΟ ( WFTU) είναι η γραμμή της ανυπακοής, της αντεπίθεσης, της οργάνωσης της πάλης κατά των αντιλαϊκών πολιτικών, κατά της ΕΕ.

Είναι η γραμμή που είναι υποταγμένη στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, που θέλει την ανατροπή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

  • Είναι η γραμμή που παλεύει ενάντια στα μονοπώλια, τις πολυεθνικές, για να μη φορτωθούν τα βάρη της κρίσης οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα.
  • Που Θέλει δουλειά για όλους, λέει ναι στη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης.
  • Λέει ναι στην υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με αυξήσεις των μισθών, λέει ναι στη μόνιμη σταθερή και πλήρη εργασία, στο 8ωρο -40ωρο -5νθήμερο για τους εργαζόμενους στο εμπόριο, με κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, που λέει ναι στη μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, στην αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία και Υγεία.
  • Λέει ναι στην κατάργηση της μερικής απασχόλησης και του ωρομίσθιου, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και όλων των ελαστικών μορφών εργασίας και μετατροπής τους  σε 8ωρες συμβάσεις αορίστου χρόνου.
  • Λέει όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, που εκφράζει μαζικά και δυνατά την ανυπακοή και την απειθαρχία στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

5) Τι αντιπαραθέτουμε απέναντι σε αυτήν την επίθεση των ευρωπαϊκών και όχι μόνο μονοπωλίων, του πολιτικού τους προσωπικού δηλαδή της ευρωπαϊκής ένωσης και των εθνικών αστικών τάξεων και αστικών κομμάτων;

 

Τα προηγούμενα χρόνια έγιναν κινητοποιήσεις σε χώρες που είχαν μνημόνια και σε χώρες που δεν είχαν, απέναντι στης πολιτικές των κυβερνήσεων, Πορτογαλία- Ελλάδα- Ιταλία και αλλού, έγιναν και κλαδικές κινητοποιήσεις στην Amazon στη Γερμάνια, στα Ikea σε Γερμανία και Ελλάδα, στα Praktiker στην Ελλάδα, στα Λeroy Merlin στη Τουρκία, στην Κύπρο, την Ιταλία και την Ελλάδα ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας κλπ.

Από της κινητοποιήσεις στο κλάδο προκύπτουν τα παρακάτω συμπεράσματα:

 

Α) οι αγώνες που αναπτυχθήκαν ήταν αναντίστοιχοι της γενικής αλλά και της κλαδικής επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου, πρόκειται για επιμέρους αγωνιστικά ξεσπάσματα. 

Β) Η ευθύνη για αυτή την κατάσταση βαραίνει τον κυβερνητικό εργοδοτικό συνδικαλισμό, της ηγεσίες των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων που έχουν γραμμή υποταγής και επιδιώκουν την υποταγή των εργαζόμενων.

Γ) Η έλλειψη συντονισμού της δράσης μας με αποτέλεσμα να μην εκφράζεται η αλληλεγγύη, για παράδειγμα όταν έγιναν αγώνες σε έναν πολυεθνικό όμιλο όπως τα παραδείγματα που αναφέρονται, αυτός ο αγώνας δεν έγινε κτήμα όλου του κλάδου συνολικά σε όλη την Ευρώπη, δεν υπήρχε αλληλοενημέρωση  για να εκφραστεί η αλληλεγγύη και από εργαζόμενους άλλων κλάδων. 

Δ) Η μικρή έως ελάχιστοι οργάνωση των εργαζομένων και ιδιαίτερα των νέων και των γυναικών, ο αρνητικός συσχετισμός σε βάρος των ταξικών δυνάμεων οι απουσία μας από μεγάλους , βασικούς μονοπωλιακούς ομίλους.

Ε) Απέναντι στην συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου στο εμπόριο στην Ελλάδα και την Ευρώπη ο βαθμός οργάνωσης των εργαζομένων είναι χαμηλός και σε κάποιες χώρες ιδιαιτέρα χαμηλός. ( Υπάρχει κατάλογος με όλα τα στοιχεία)

Ο βαθμός οργάνωσης των εργαζομένων στο εμπόριο κινείται κάτω από 10%, τη στιγμή που ο κλάδος συγκεντρώνει το 15% του εργατικού δυναμικού πανευρωπαϊκά. 

Η πολυδιάσπαση και ο κατακερματισμός των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε χώρες όπως η Ιταλία υπάρχουν 17 διαφορετικές οργανώσεις για την αντιπροσώπευση των εργαζομένων στο εμπόριο. 

 

Πιο συγκεκριμένα, η εικόνα στην Ε.Ε των 27 έχει ως εξής:

Αυστρία      3.,  Βέλγιο   9., Βουλγαρία   2., Κύπρος    2., Γερμανία    3.,

Δανία    5., Εσθονία   2., Ισπανία    8., Φιλανδία   3., Γαλλία   7.,

Ιρλανδία   3., Ιταλία     17., Λουξεμβούργο   2., Λιθουανία  3.,

Ολλανδία    3., Πολωνία    2., Πορτογαλία    4., Σουηδία   7.,

Σλοβενία    2., Ηνωμένο Βασίλειο  3.

 

Εξαίρεση αποτελούν η Ελλάδα, Ουγγαρία, Τσεχία, Λετονία, Μάλτα, Ρουμανία, Σλοβακία που διαθέτουν μόνο μια δευτεροβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση.

Υπάρχουν οργανώσεις, όπως η Σουηδική Ladarna και η Ιταλική MANAGERITALIA, που οργανώνουν μονάχα διευθυντικά στελέχη.

Οι βελγικές CNE/GNC και LBC/NVK οργανώνουν μόνο γαλλόφωνους και ολλανδόφωνους αντίστοιχα, δηλαδή πάνω στη βάση εθνικών και γλωσσικών διαχωρισμών.

5) Στις σημερινές συνθήκες χρειάζεται γραμμή πάλης που να βοηθά τον εργαζόμενο να οργανώνεται να συνειδητοποιεί την ταξική του θέση και όχι να τον μπερδεύει να τον αποπροσανατολίζει και να τον υποτάσσει.

 

Η ETUC δεν παίζει τέτοιο ρόλο γιατί:

 

Αποτελεί το μακρύ χέρι της Κομισιόν στο εργατικό κίνημα, έχει υποστηρίξει και  έχει επεξεργαστεί τα αντεργατικά μέτρα της ΕΕ, μέσα από τον κοινωνικό διάλογο με τους μηχανισμούς της ΕΕ και τους εργοδότες.
Η ETUC  στήριξε τη Συνθήκη του Μάαστριχ (1992) και τις μετέπειτα αναθεωρήσεις της (Άμστερνταμ 1996, Νίκαια 2001), την στρατηγική της Λισσαβόνας και την επικαιροποίηση της (Ευρώπη 2020). Έβαλε την υπογραφή της στην οδηγία Μπολγκεστάην,  για το εργάσιμο χρόνο «65ωρο» και στο flexicurity.  Υποστήριξε το Ευρωσύνταγμα, παρενέβη με κάθε τρόπο να πείσει τα συνδικάτα της Ιρλανδίας να ψηφίσουν ναι στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα .
Την ίδια ώρα που έχουμε άγρια και συνολική επίθεση απέναντι στα εργατικά λαϊκά δικαιώματα στις χώρες της ΕΕ, η στάση των ρεφορμιστικών συνδικάτων που ελέγχει η σοσιαλδημοκρατία σε αγαστή συνεργασία με τον οπορτουνισμό αποκαλύπτεται περισσότερο από ποτέ. 
Στις σημερινές συνθήκες της κρίσης  που κρίνεται η έκβαση αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που επεδίωκε να επιβάλλει η αστική τάξη για δεκαετίες, ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός αποτελεί απαραίτητο εργαλείο για το κεφάλαιο.

Οι δυνάμεις  της ταξικής συνεργασίας που συσπειρώνονται στην ETUC παίζουν  ανοιχτά το ρόλο εκτόνωσης και καταστολής των αγώνων, ενώ στήριξαν τη βασική γραμμή της πλουτοκρατίας σε κάθε χώρα. 

Παρότι διαμορφώνονται προϋποθέσεις και υπάρχουν διαθέσεις για να γίνουν σημαντικοί εργατικοί αγώνες, οι συμβιβασμένες δυνάμεις στο εργατικό κίνημα κατασβήνουν με όποιο τρόπο μπορούν την εργατική λαϊκή πάλη και εναντιώνονται στον ταξικό προσανατολισμό του.

Tο Μάρτιο του 2012, η ETUC συμμετείχε σε τριμερή συνάντηση με τους σφαγείς των δικαιωμάτων των Ευρωπαίων εργαζομένων, την ηγεσία της ΕΕ και των εργοδοτών της Ευρώπης, με κύριο θέμα το πώς θα προχωρήσει η εφαρμογή της αντεργατικής στρατηγικής “ΕΥΡΩΠΗ 2020”.

Πώς δηλαδή μέσα από τη στήριξη του “κοινωνικού διαλόγου”, την προώθηση της λογικής της ταξικής συνεργασίας θα προωθηθεί η “Ανταγωνιστικότητα”.

Ενώ, ως αντίδοτο στην ανεργία των νέων, που έχει φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα, για να αυξάνει τα κέρδη του το κεφάλαιο, προτείνουν την επέκταση της “Διά Βίου Μάθησης”.

Το άγχος της ETUC δεν αφορά το πώς θα οργανωθεί η πάλη των εργαζομένων ενάντια στο κεφάλαιο, αλλά το πώς οι εργαζόμενοι θα στηρίξουν την Α ή Β διαχείριση που θα διασφαλίζει τα κέρδη των βιομηχάνων και την “κοινωνική συνοχή”.

Την ίδια ακριβώς λογική στηρίζει και η ομοσπονδία που υπάρχει στο κλάδο του Εμπορίου και των Υπηρεσιών στην Ελλάδα Ο.Ι.Υ.Ε. (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας).

Ελέγχεται από τον κυβερνητικό –εργοδοτικό συνδικαλισμό, στηρίζεται από την  εργοδοσία, στηρίζει και συμμετέχει σε όλες της αποφάσεις των ευρωπαϊκών συνδικάτων ETUC και τις UNI Europa Commerce.

Στην δύναμη της έχει 217 σωματεία, έχει 113.000 μέλη, στα σωματεία και ψηφίζουν περίπου τα μισά ( 56.000), τα σωματεία αφορούν εργαζομένους στο εμπόριο, στις υπηρεσίες, στην καθαριότητα ιδιωτικών και δημόσιων χώρων, στα σχολεία, στα ναυτιλιακά γραφεία, στους segurity,και άλλες ειδικότητες, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ σε αυτή την ομοσπονδία είναι δεύτερη δύναμη.

Σε αυτή την ομοσπονδία ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός είναι ταυτισμένος με την εργοδοσία, έχει υπογράψει την απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, συμφωνεί με τις ευέλικτες μορφές εργασίας, την μερική απασχόληση και το ωρομίσθιο, της μειώσεις μισθών, μιλάνε για υγιές ανταγωνισμό, για στήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας, την ανάγκη δηλαδή να σωθούν οι επιχειρήσεις μέσω μειώσεων μισθών, υπογραφή ατομικών συμβάσεων, μειωμένων συνολικά δικαιωμάτων.

Είναι ξεκάθαρο από όλα τα παραπάνω ότι η γραμμή που ακολουθούν η ΣΕΣ (ETUC), η UNI EUROPA COMMERCE, η ομοσπονδία στο κλάδο εμπορίου στην Ελλάδα (ΟΙΥΕ)  είναι γραμμή που ενισχύει και θωρακίζει την κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων στο εμπόριο, κινούνται στη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού, επιχειρώντας να περάσουν στη συνείδηση των εργαζόμενων ότι χωρίς τη συνδιαλλαγή με την εργοδοσία, την υποταγή στις ανάγκες των μονοπωλίων δεν υπάρχει προοπτική.

  • Έχουμε σοβαρό καθήκον να εναντιωθούμε σε αυτή τη γραμμή πάλης. Να παλέψουμε με ταξική γραμμή πάλης και με αυτή την γραμμή να αναπτυχθούν, να συντονιστούν μαζικοί ταξικοί αγώνες σε όλη την Ευρώπη. Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να οργανώσουμε την πάλη για τα καθημερινά προβλήματα, να αποκαλύψουμε τις αιτίες τους.
  • Χρειάζεται συνειδητοποίηση του χαρακτήρα της κρίσης, άνοδος της μαζικότητας των συνδικάτων, αλλαγή συσχετισμών, αντιμετώπιση της λογικής ανάθεσης, της αναποτελεσματικότητας των αγώνων, της μείωσης της απαιτητικότητας των εργαζόμενων. Για αυτή την ανασύνταξη του κινήματος παλεύει το ΠΑΜΕ.  Έτσι και αλλιώς για της μεγάλες αλλαγές χρειάζεται προετοιμασία και συγκέντρωση δυνάμεων για την αποφασιστική αναμέτρηση. 
  • Η εργατική τάξη είναι παντοδύναμη όταν είναι οργανωμένη και πεισμένη για την αναγκαιότητα της πάλης με το κεφάλαιο και τα κόμματά του.

 

 

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι

 

Η αγώνες των εργαζόμενων στην Ελλάδα, για τη υπεράσπιση ζωτικών δικαιωμάτων τον εργαζόμενων (ενάντια στις απολύσεις και μειώσεις μισθών, στο κλείσιμο επιχειρήσεων, στους αντιλαϊκούς φόρους, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη κατάργηση δικαιωμάτων σε υγεία – παιδεία) γίνονται όλο και πιο δύσκολοι. Για να επιτευχθούν πρέπει να έρθουν σε ρήξη με την ψυχή της πολιτικής του κεφαλαίου, να οδηγούν σε ανατροπές, σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Μέσα από αυτούς τους αγώνες γίνεται ξεκάθαρο τι κίνημα χρειάζεται,

τι συμμαχία, τι προοπτική, για να εμποδίσουμε όσο εξαρτάται από εμάς την απογοήτευση που έρχεται από τις δυσκολίες  των αγώνων.

 

  • Κίνημα μαζικό με συνδικάτα μαζικά με εργαζόμενους απόμεγάλους χώρους δουλειάς, συνδικάτα με προσανατολισμό και περιεχόμενο για καθημερινή δράση, για να κατανοείται η ανάγκη ενότητας στη δράση της εργατικής τάξης στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο συνολικά. Κίνημα απέναντι στην καπιταλιστική εργοδοσία, τους νόμους, το κράτος της.
  • Κίνημα ταξικό που θα παλεύει ενάντια στην γραμμή των μονοπωλίων, της Ε.Ε., στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό που δεν θα στηρίζει και δεν θα συμμετέχει σε κοινωνικούς διαλόγους, σε όλες της αντεργατικές αποφάσεις των συμβιβασμένων ευρωπαϊκών συνδικάτων ETUC, τις UNI Europa Commerce και τις κλαδικής ομοσπονδίας στην Ελλάδα (ΟΙΥΕ), που θα παλεύει για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζόμενων.
  • Κίνημα δυνατό που θα παλεύει ενάντια στην αντεργατική συμμαχία του κεφαλαίου, θα αφυπνίζει εργατικές λαϊκές δυνάμεις, θα οργανώνει άμεσα την πάλης τους σε κάθε τόπο δουλειάς, στον κλάδο, θα υπάρχει συντονισμός σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για την αλλαγή των αρνητικών συσχετισμών στα συνδικάτα και της ομοσπονδίες που στόχο θα έχει την αποτίναξη από το σβέρκο της εργατικής τάξης των υποστηρικτών του κεφαλαίου.
  • Κίνημα διεθνιστικό που θα παλεύει ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους σε κάθε χώρα ξεχωριστά που θα εκφράζει την ταξική του αλληλεγγύη στους αγώνες των εργαζομένων. 
  • Κίνημα που θα στηρίζεται και θα οικοδομεί την κοινωνική συμμαχία εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και μικρών εμπόρων με τη μικρή και μεσαία αγροτιά, με τους φοιτητές τους σπουδαστές, τις γυναίκες, όχι μόνο για την ποιο αποτελεσματική άμυνα αλλά για να αλλάξει τάξη η εξουσία.

 

Προτάσεις για συντονισμό της δράσης μας το επόμενο διάστημα:

 

  • Καταρχήν πιστεύουμε ότι πρέπει να δυναμώσουν οι σχέσεις μας.
  • Να συζητήσουμε όλοι γενικά στις οργανώσεις μας τα αποτελέσματα της συνδιάσκεψης.
  • Να οργανωθούν διμερής συσκέψεις από τα συνδικάτα και της χώρες που συμμετέχουν.
  • Να δημιουργήσουμε ένα αγωνιστικό πόλο του ταξικού κινήματος στον κλάδο του εμπορίου, να έχουμε συχνή ανταλλαγή πληροφοριών για τις εξελίξεις στις χώρες μας, για τις εξελίξεις στους κλάδους, για την κατάσταση συνολικά, πως στη κάθε χώρα αντιμετωπίζουμε την επιθετικότητα του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων του, της Ευρωπαϊκής ένωσης.
  • Μπορούμε να διαμορφώσουμε πλαίσιο κοινής πάλης για να συντονίσουμε κοινούς αγώνες. Να υπογράφουν πρωτοβάθμια συνδικάτα Ευρώπης.

                                                           

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ  ΕΜΠΟΡΙΟΥ – ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

 

 

Introduction at the Paneuropean Commerce Trade Unions, Conference held at Brussels at 17 & 18 of February

pameadmin
-
0
Introduction at the Paneuropean Commerce Trade Unions, Conference held at Brussels at 17 & 18 of February

Dear Colleagues,

On behalf of PAME and its commerce secretariat we welcome our colleagues from Belgium, Bulgaria, the CzechRepublic, Italy, Turkey, Great Britain, Cyprus, Galicia (Spain).

We took this initiative in order to get better acquainted,  to inform each other on recent developments, to exchange views and experience on the organization of our activities, to discuss our common activities, to explore possible joint initiatives we can take.

Capitalist crisis is underway in Greece and in most European countries, but even where there is capitalist growth, it is anemic.  Taking a look at its features is valuable, particularly in regards to our sector.

1) Developments in commerce confirm that the crisis is a capitalist crisis of overaccumulation of capital and commodities like all others that preceded it.

Each individual capitalist produces as much as he can to displace others, to dominate the competition. He reduces the wages of workers (who are also consumers of products) and lays them off. At the one end of society monopolies accumulate wealth and at the opposite end the producers of this wealth, the working class, accumulate poverty. Production is unregulated and cannot be planned because the only criterion is profit, the inability of consumption of those produced cannot be predicted. Products remain unsold. Ratios are overturned, profits drop, production halts, capital is not invested, it stagnates; it is accumulated until opportunities for profitable investment arise. People’s needs are not met, eg in Greece there are 200,000 unsold houses when many risk losing their house because of debts.  Greek capitalists have 600 billion euros in swiss banks. That is, over twice the national debt.

Profits during growth inflate the market. Destruction of productive forces is necessary for the “reboot” of the economy in terms of profitability.

Labour power is the first productive force destroyed. To this end all capitalists in all countries coordinate their efforts. Everywhere smaller companies close, production is concentrated in fewer, larger monopolies.

2) This is what the situation in the commerce sector is and how  the  concentration and centralization of capital goes further.

Concentration in commerce & the role of monopolies

Growth of social wealth in the last period is reflected in the substantial increase of turnover in wholesale and retail commerce in various EU countries

In Germany, the total wholesale turnover  increased from 560 billion in 1999 to 1.13 trillion in 2011.

In France, from 477 billion euro in 1999 to 788 billion in 2011.

In Italy, from 305 billion euros in 1999 to 529 billion in 2011.

In Spain, from 242 billion euros in 1999 to 371 billion in 2011.

 

At the same period the total

turnover in retail commerce increased drastically.

In Germany, from 313 billion euro in 1999 to 503 billion in 2011.

In France, from 278 billion euro in 1999 to 434 billion in 2011.

In Italy, 200 billion euro to 315 billion euro in 2011.

In Spain, from 140 billion euros in 1999 to 217 billion in 2011.

Similar are the sizes for other EU countries.

Evidence suggests that a handful of capitalists hold vast wealth amid crisis  due to the increased exploitation of labour power.

It also turns out that in Greece and throughout Europe, in countries with or without memoranda, capitalists took away rights,  made cuts and completely tore down industrial relations, working hours, and generalised individual employment contracts. 

Removing basic rights won through hard struggles in the past is justified as “a way out of the crisis.”

Based on EUROSTAT’s data and research, the commerce sector in Europe is crowded.

In 2011, employees in commerce were about 27 million (data  for 26 countries)

About 3 million were self-employed and there are 6 million companies (data for  28 countries).

EUROSTAT figures show that between 2000-2011 the number of employees increased by 4,336,830 (+15.9%). At the same time the number of companies increased by 478,637 (+7, 6%). Self-employed in the sector decreased during 2008-2013 by 245,800 (-7.9%).

Turnover in commerce during 2000-2011 increased by 4.2 trillion (39.9%) registering a steady annual increase.

More specifically, although there is no available data for all Europrean countries, we can observe the following  for the year 2011 in particular sub-sectors of commerce:

Retail:  15.1m shop assistants in 3.5 million companies in 26 European countries. Turnover reaches 2.6 trillion in 28 countries in Europe.

Wholesale: 9m.  shop assistants in 1.8 million companies in 26 countries in Europe. Turnover reaches 6.8 trillion in 28 countries in Europe.

Retail Food Commerce: 876509 shop assistants  in 24 countries in Europe, 441,490 companies operate in 27 countries. We may also notice that concentration in this sub-sector is very high, especially in Northern Europe.

3) At the same time a ruthless attack on workers continues. There is an overall decline in the price of labour power in our country, which exceeds 35% for the last three years. 

Overall working conditions in Greece have deteriorated both in stores and in supermarkets, part-time employment has reached 60% -70%, exceeding all expectations.

8hrs jobs converted into 6hrs-4hrs jobs, uninsured and unpaid work predominates the sector, logistics warehouses close one after the other, workers remain unpaid without knowing where and when they will be paid.

Exploitation is increasing either by intensifying  work or by extenting the working hours (10-hour-12-hour work)

Thousands of workers in the sector are uninsured and become hostages of employers. Big bosses use unemployment, they put pressure on workers, they maintain a climate of fear in the workplace and with the threat of layoffs bend  workers’ militancy.

The abolition of the Sunday Holiday in Greece and the rest of Europe will eventually apply to all workers and not just those working in commerce. Capitalists require conditions of continuous work. The opening of shops on Sundays paves the way for a 7-day work week in all sectors and for all workers.

More specifically, it means 7 days a week work for shop assistants for 400 euros a month at best. With the arrangement of working hours in such widely extented shop opening hours, flexible forms of work are generalised .

Shop assistants will join workers in other sectors such as industry, transport, tourism who already work on Sunday. Sooner or later the abolition of the Sunday Holiday will be applied to other sectors as well, first in industries directly related to commerce (eg banks). This will be a total blow for the working class family and social life, particularly for women and young workers who are the majority of workers in commerce.

4) Under these conditions of super profits for capitalists, the labour movement must have a clear view on the causes and nature of the crisis. It’s not just theory. Instead, it is a practical issue of strategic importance. It sorts out enemies from allies; it defines the direction of the struggle, the unity of immediate and strategic objectives. It protects us from illusions and traps we have already paid for. Friends or foes of the system now talk about a prolonged and synchronized crisis of capitalism.

It defines the effectiveness of the labour movement. If it will be able to respond to its historic mission to liberate the working class from exploitation.

Questions need to be answered:

WHY while governments change and try different approaches to counter the crisis, the crisis continues and is steadily repeated?

WHY, while productive forces, technology and human knowledge advance and the people’s work has rapidly grown wealth, life for the majority of people gets worse?

Can another crisis management save capitalism?

Is there  a way for workers to save themselves from capitalist brutality?

Over these issues two lines collide in the labour movement:

The line of reforming and compromising with the system under the flag of competitiveness,  that is the profits of monopolies in each and every country. This line is in agreement with the interests of plutocracy and big business, directly or indirectly backing EU and government policies up so that monopolies do not lose a single penny of their profits.

It is the line that says billions should be given to capitalists in the name of the crisis to avoid layoffs. It agrees with zero wage raises and even cuts.

It is the line that says let us lay off some workers to save others. It is the line that says yes to flexible working relations and the arrangement of working time so that unemployment can be contained. It is a line of defeat for workers.

On the other side it is the line that follows the path of class struggle. It is expressed by PAME in Greece and internationally by WFTU. It is the line of disobedience and counterattack, organising the struggle against anti-labour policies, against the EU.

It is the line that serves the struggle for the emancipation of the working class, which seeks to abolish the exploitation of man by man.

  • It is the line against monopolies and multinationals so that workers, the working classes, will not pay for the crisis.
  • It demands jobs for everyone and the satisfaction of the modern needs of the working class.
  • It says yes to collective agreements with wage increases, it says yes to permanent, stable and full-time work, 8 hours-40 hours-5-days for all workers in commerce with the Sunday Holiday guaranteed by law, it says yes to lowering the retirement age, and free public education and health for all.
  • It says yes to the abolition of part-time jobs,  individual work contracts and all flexible forms of employment and their conversion to 8hrs permanent jobs.
  • Its says no to privatizations, expressing massively and loudly disobedience and insubordination to the choices of the European Union.

5) What do we oppose to this attack by European monopolies and their political personnel, namely the EU, national capitalists and their parties?

In the last years there were struggles in countries with or without memoranda  opposing government policies in Portugal, Greece, Italy and elsewhere. Struggles in the sector also took place in Amazon in Germany, Ikea in Germany and Greece, Praktiker in Greece, Leroy Merlin in Turkey, and in Cyprus, Italy and Greece against the abolition of the Sunday Holiday.

The following conclusions can be drawn from the struggles in our sector:

A)  They were disproportionate to the magnitude of the general and sectoral attack by the forces of capital. They were just individual outbursts.

B) Government-employer trade unionism is responsible for this situation.  Leaders of big trade unions follow a line of submission and seek the subjugation of workers.

C) Lack of coordination of our activities results in not expressing solidarity. For example, when there were struggles in multinational groups, those struggles were not made known across Europe, there was no information exchange letting workers from other sectors express their solidarity.

D) The number of unionized workers is small, especially in young workers and women. The balance of power is not in the favour of class oriented forces. We are absent from large, basic monopoly groups.

E) Despite the coordinated attack on the workers in commerce, the level of participation in trade unions  is generally low and particularly low in some countries. (Data provided)

The number of unionized workers in commerce is below 10%, while the sector employs 15% of the European workforce.

Fragmentation of trade unions.

It is characteristic that in countries such as Italy there are 17 different trade unions representing workers in commerce.

More specifically, the picture in the EU-27 is as follows:

Austria3., Belgium 9., Bulgaria 2., Cyprus 2., Germany 3.,

Denmark5., Estonia 2., Spain 8., Finland 3, France 7.,

Ireland3., Italy 17., Luxembourg 2., Lithuania 3.,

Netherlands3., Poland 2., Portugal 4., Sweden   7.,

Slovenia2., United Kingdom 3.

Except for Greece, Hungary, CzechRepublic, Latvia, Malta, Romania, Slovakia where there is only one second level trade union (federation).

There are organizations that only managers can join such as the Swedish Ladarna and the Italian MANAGERITALIA. 

The Belgian CNE / GNC and LBC / NVK organise only French-speaking and Dutch-speaking workers respectively, ie on the basis of nationality and language.

5) Under the present conditions there needs to be a line of struggle that helps workers join trade unions, realize their class position and not confuse, disorientate and subordinate them.

ETUC does not play such a role because:

It is the long arm of the European Commission in the labour movement, it has supported the anti-labour policies of the EU through social dialogue with EU apparatuses and employers.

The ETUC supported the Treaty of Maastricht (1992) and its subsequent revisions (Amsterdam 1996, Nice 2001), the Lisbon Strategy and its update (Europe 2020). It signed the Bolkestein Directive,  the 65 hours work a week and flexicurity. It supported the European Constitution and intervened to convince the unions in Ireland to vote yes in the referendum on the European Constitution.
While we have a brutal and total attack on working class rights in EU countries, the attitude of the reformist trade unions controlled by social democrats in cooperation with opportunism is revealed more than ever.  
Under the current crisis conditions the outcome of the reactionary capitalist reforms that the bourgeoisie has sought to impose  for decades is decided,  government-employer unionism is an indispensable tool for capitalists.

Class collaboration forces in the ETUC play openly the role of suppressing struggles, while they support plutocracy’s policies  in every country.  

Although there are conditions and tendencies for the development of struggles, the compromised forces in the labour movement do everything in their power to prevent  working class struggles and oppose class orientation.

In March 2012, the ETUC participated in a trilateral meeting with the slaughters of the European workers’ rights,  the EU leadership and European employers, focusing on andvancing the implementation of the anti-labour strategy “Europe 2020”.

That is, how  the logic of class collaboration and “Competitiveness” will be promoted through “social dialogue”.

At the same time, as an antidote to youth unemployment, which has reached explosive levels, it proposes the extension of “Lifelong Learning” so that capitalists can increase their profits.

The ETUC is not anxious about how to organize the struggle of workers against capital, but how workers will support one or the other crisis management to ensure the profits of industrialists and “social cohesion”.

That same logic is followed by the sectoral federation in Greece, O.I.Y.E. (Federation of Private Employees of Greece).

It is controlled by the government-employer unionism and supported by employers. It supports and participates in all decisions of the European trade unions ETUC and UNI Europa Commerce.

It consists of  217 primary trade unions with a membership of 113,000, and about half of them (56,000) vote. Trade union members are employees in commerce, services, cleaning services for private, public spaces and schools, shipping companies, security etc. PAME is the second force in this federation.

The federation’s government and employer unionism identifies with employers, it has signed for the extension of opening hours of shops, wage cuts, flexible work and part-time jobs. They talk about healthy competition and cheer for healthy entrepreneurship, namely the need to save businesses through cuts in wages, individual contracts, and reduced rights.

It is clear that the line followed by the ETUC, UNI EUROPA COMMERCE, and  OIYE is a line safeguarding the profits of large monopolies in commerce, supporting social partnership, attempting to poison the minds of workers that there can be no prospect without reconciliation with employers and submission to the interests of monopolies.

  • We have a duty to fight against this line. The line of class struggle guarantees  the development and coordination of massive struggles throughout Europe. This is the direction we have to organize the struggle for everyday problems, to reaveal their causes.
  • We need awareness of the nature of the crisis, a rise in union membership, a change in the balance of power within the labour movement. There are issues need to be addressed such as the low expectations of workers and the belief that struggles are ineffective. This is what PAME fights for, the reorganisation of the labour movement. One way or another big changes are necessary,  preparation and concentration of forces is required for the decisive battle.
  • The working class is powerful when organized and convinced of the necessity of the struggle against capitalists and their parties.

Colleagues

Workers’ struggle in Greece to defend their vital rights (against layoffs and wage cuts, the closure of bussinesses,  taxes, privatizations, and the cuts in health and education) is becoming more difficult. To achieve its goals it must clash with the core of capitalist policies, it must lead to an overthrow in antimonopoly – anticapitalist direction.

Those struggles make clear what kind of movement is needed,

what alliance and with what perspective, in order to overcome the frustration that comes from the difficulty of the struggle

  • A massive movement with massive trade unions, with workers in large workplaces organised. Trade unions oriented to everyday action so that  the need for unity of the working class in the workplace and in the sector is understood. A movement against the capitalist bosses, the laws, the state.
  • A class oriented movement against the line of monopolies, the EU, and the government-employer trade unionism that neither supports nor participates in social dialogues and the anti-labour decisions of the compromised European unions ETUC, UNI Europa Commerce and the sectoral federation in Greece (OIYE).  A movement struggling for the modern needs of workers.
  • A strong movement against the anti-labour alliance of capitalists awakening the people’s and working class forces, organising the struggle in every workplace and the sector in general, cooordinating at a European level to change the negative balance of power in unions and federations, aiming  to get rid of the supporters of capitalists in the labour movement.
  • An internationalist movement in every country that will express class solidarity to workers’ struggles against capitalist brutality and imperialist wars 
  • A movement supporting and building the Social Alliance of workers with self-employed, small traders, small and medium peasants, students and women, not only for a more effective defense but for a change of class in power.

 

Suggestions for coordinating our activities in the coming period:

  • Firstly, we believe we must strengthen our relationships.
  • Discuss about the results of the conference in our organizations.
  • Organize bilateral meetings of the trade unions that participate. 
  • Create a militant class movement in commerce, have frequent exchange of information about the general developments in our countries and in our sector. How we will face the agressiveness of capitalists, governments, and the EU in every country.

We can formulate a joint struggle declaration for the coordination of common struggles, signed by primary trade unions of Europe.

Αλληλεγγύη από το συνδικάτο του μετρό της Στοκχόλμης

rodoula
-
0

 

Σήμερα, έφτασαν στα γραφεία του ΠΑΜΕ, 29 μεγάλες κούτες με ρούχα, τρόφιμα, με παιχνίδια και σχολικά είδη από το συνδικάτο  του μετρό της  Στοκχόλμης SEKO TUNNELBANAN – KLUBB 111.

 Ταυτόχρονα, οι Σουηδοί εργαζόμενοι του μετρό μαζεύουν χρήματα και άλλα είδη που θα τα στείλουν στα τέλη Απρίλη.

 Οι παραπάνω αποστολές είναι στα πλαίσια της αλληλεγγύης προς την εργατική τάξη της χώρας μας που έχουν αναπτύξει  τα αγωνιστικά συνδικάτα της Ευρώπης.

 

Η  Ε.Γ. Του ΠΑΜΕ με επιστολή της ευχαρίστησε το συνδικάτο του μετρό της  Στοκχόλμης και τους εργαζόμενους της Σουηδίας για την αλληλεγγύη τους.

 Τα είδη που έρχονται στο ΠΑΜΕ θα συνεχίσουμε να τα προσφέρουμε  στους άνεργους, σε συνεργασία με τα συνδικάτα και της λαϊκές επιτροπές.

ΠΑΜΕ Web Radio – Οι εκπομπές της Τρίτης 25 Φλεβάρη 2014

pameadmin
-
0

Ακούστε την εκπομπή του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας

Ακούστε την εκπομπή “Η μουσική που βλέπετε” με τον Βασίλη Σκουρτόπουλο

Για αποθήκευση των εκπομπών κάντε δεξί κλικ στο σύνδεσμο και επιλέξτε “Αποθήκευση ως…”

6 Μάρτη συγκέντρωση σωματείων για την Ανεργία

rodoula
-
0
6 Μάρτη συγκέντρωση σωματείων για την Ανεργία

 

Συνάδελφοι, οι κλάδοι που εκπροσωπούμε είναι αυτοί που έχει τσακίσει η ανεργία σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει προηγούμενο. Οι επιπτώσεις είναι πολλές και τεράστιες και για μας και για τις οικογένειές μας. Η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων μας παραμένουν άνεργοι χωρίς να “σταυρώνουν” μεροκάματο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ζουν καθημερινά τον εφιάλτη της επιβίωσης, ανασφάλιστοι, χωρίς γιατρό και φάρμακα, χωρίς καμία επιδότηση. Αρκετοί χωρίς φως, νερό, πετρέλαιο. Άλλοι κινδυνεύουν από πλειστηριασμούς και άλλοι από τον κίνδυνο της έξωσης από το σπίτι λόγο των οφειλών.

            Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση με την πολιτική της επιβάλει φόρους και χαράτσια, πληρωμές παντού, συνταγογράφηση και ευρώ, αυξήσεις σε διόδια κ.α. Η όποια ανάπτυξη εξαγγέλλεται θα είναι πάνω στα αποκαΐδια που έχει αφήσει η αντεργατική αντιλαϊκή πολιτική της και θα συνοδεύεται με ελάχιστες θέσεις εργασίας και αυτές με όρους που δεν θα ξεχωρίζουν αν είσαι εργαζόμενος ή δούλος.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

ΤΩΡΑ να πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.

Συνάδελφε,

Προσπαθούν κυβέρνηση και κεφαλαιοκράτες να ρίξουν το φταίξιμο της φτώχειας και της ανεργίας σε σένα. Γύρισε τους την πλάτη, πολέμα τους.

            Η φτώχεια και η ανεργία δεν είναι ντροπή, δεν είναι με δική σου ευθύνη. Αυτοί που ευθύνονται είναι οι επιχειρηματίες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι τραπεζίτες, οι μεγαλέμποροι, οι εφοπλιστές. Ντροπή είναι να μην αγωνίζεσαι ενάντια στην πολιτική που τους υπηρετεί. Η ευθύνη σου είναι να συμμετέχεις και εσύ μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους και από τους άλλους κλάδους. Τώρα παίρνουμε μέρος όλοι στον αγώνα για μέτρα ανακούφισης από την ανεργία.

Συμμετέχουμε:

  • μαζικά στις δράσεις που οργανώνουν τα σωματεία μας στις γειτονιές μας.
  • στη συγκέντρωση 6 Μάρτη στην Ομόνοια στις 10 π.μ. και στην πορεία στο Υπουργείο Εργασίας.

Παλεύουμε για:

  • Έκτακτο επίδομα 1000 ευρώ
  • Επίδομα ανεργίας για όλη την περίοδο της ανεργίας.
  • Επίδομα ανεργίας στα 600 ευρώ.
  • Κατάργηση της αύξησης κατά δύο χρόνια στα όρια ηλικίας. Μείωση των ορίων ηλικίας στα 50 και στα 55 χρόνια στις γυναίκες και τους άνδρες αντίστοιχα στα Β.Α.Ε. και στα 55 και 60 στους άλλους κλάδους.
  • Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων.
  • Σφράγισμα των βιβλιαρίων όλων των ανέργων. Όσο διαρκεί η ανεργία, οι άνεργοι και τα μέλη της οικογένειάς τους να έχουν πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
  • Κανένας πλειστηριασμός σε σπίτι λαϊκής οικογένειας.
  •  Απλοποίηση των προϋποθέσεων για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας.
  • Μείωση 30% των τιμολογίων ΔΕΚΟ με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος και σταθερού τηλεφώνου.
  • Χορήγηση δωρεάν κάρτας απεριορίστων διαδρομών στις αστικές συγκοινωνίες.
  • Διαγραφή χρεών από τόκους και πάγωμα αποπληρωμής δανείων για όσο καιρό κάποιος είναι άνεργος.
  • Κατάργηση των χαρατσιών, κατάργηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, κατάργηση των δημοτικών τελών στους άνεργους και μείωση τους στους υπόλοιπους εργαζόμενους.
  • Επιδότηση ενοικίου στο 100% της αξίας του από το κράτος. Κρατική αγορά συγκέντρωσης και διάθεσης τροφίμων σε ανέργους.
  • Να αρθεί ο περιορισμός για τα παιδιά των ανέργων που δε γίνονται δεκτά σήμερα στους Παιδικούς Σταθμούς.
  • Να χορηγηθεί 1000 ευρώ ετήσιο εφάπαξ βοήθημα για κάθε παιδί των εργαζομένων και των ανέργων, από 100 ευρώ που ισχύει σήμερα.
  • Όλα τα χρήματα ανεξάρτητα από την πηγή προέλευσής τους που εισρέουν στον ΟΑΕΔ για την επιχορήγηση των επιχειρήσεων, να διατεθούν για την κάλυψη των αναγκών των ανέργων.
  • Αύξηση της αποζημίωσης σε εργάτες και τεχνίτες λόγω απόλυσης, στο ύψος της αποζημίωσης που καταβάλλεται στους υπαλλήλους, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 2112/1920. Κατάργηση των Προεδρικών Διαταγμάτων που ισοπέδωσαν τις αποζημιώσεις.

Όλοι στη συγκέντρωση 6 Μάρτη στην Ομόνοια στις 10 π.μ

και στην πορεία στο Υπουργείο Εργασίας

ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

________________________________

 

Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας

Συνδικάτο Κλωστοϋφαντουργίας, Ιματισμού και Δέρματος

Σωματεία στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη

Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής

Πανελλαδική Ένωση  Λιθογράφων

Ένωση Ηλεκτροτεχνιτών Αττικής

_________________________________

Delegación de ZHANARTU de Kazajstán visita PAME

rodoula
-
0
Delegación de ZHANARTU de Kazajstán visita PAME

 

Una delegación de ZHANARTU (afiliado a la FSM) de Kazajstán, visitó la oficina de PAME el 25 de febrero 2014.

 La delegación nos informó sobre la persecución de la acción sindical por el gobierno de Kazajstán, mediante la prohibición de la actividad sindical, demostraciones, huelgas con fin poner obstáculos a la creación de sindicatos y debilitar el movimiento obrero, facilitando así sus planes de privatización.

 Se reveló el papel de la UE en la clase obrera de Kazajstán. En este país hay muchas empresas multinacionales por eso la Unión Europea por un lado lanza lágrimas de corcodilo y por otro apoya al goierno.

 También se reveló el papel de la CSI (Confederación Sindical Internacional ). CSI fue contra la huelga de los trabajadores de la empresa multinacional que duró 7 meses, en la ciudad de Zhanaozen en Kazajstán en 2011, donde la policía antidisturbios atacó a los huelguistas, que tuvo como resultado 16 muertos y 60 heridos.

 Los sindicalistas de Kazajstán agradecieron el PAME por su solidaridad y por la exigencia de la inmediata liberación de los sindicalistas prisoneros de la huelga de la ciudad de Zhanaozen en Kazajstán desde 2011.

 PAME continuará de informar a los trabajadores de nuestro país sobre las luchas de ZHANARTU, el movimiento sindical de clase dentro de las filas de la FSM fortalecerá la solidaridad con los trabajadores de Kazajstán.

 

 

 

 

 

Ξεκινά την Κυριακή 9 Μάρτη το τουρνουά ποδοσφαίρου

rodoula
-
0
Ξεκινά την Κυριακή 9 Μάρτη το τουρνουά ποδοσφαίρου

Το φετινό εργατικό τουρνουά ποδοσφαίρου του ΠΑΜΕ θα ξεκινήσει την Κυριακή 9/3/2014! Η συμμετοχή ομάδων από θεραπευτικές κοινότητες, η δυναμική εμφάνιση ομάδων από εργασιακούς χώρους, η παρουσία από σχολές μαθητείας δίνουν το στίγμα στο φετινό τουρνουά.

Καλούμε όλες τις ομάδες την Πέμπτη 27/2/2014 στις 19:00, στην αίθουσα Συνεδριάσεων του ΠΑΜΕ, όπου  θα πραγματοποιηθεί σύσκεψη καθώς και η κλήρωση για την πρώτη φάση του τουρνουά.  Οι ομάδες που δήλωσαν φέτος συμμετοχή είναι οι εξής:

1. Συνδικάτο Ιδιωτικών Υπαλλήλων

 2. Συνδικάτο Μετάλλου Παράρτημα Αθήνας

 3. Πανελλήνια Ένωση Λιθογράφων

 4. Σωματείο Εργαζόμενων στην Tasty

 5. Νέοι εργατικών κατοικιών στο Ηλιακό Χωριό Πεύκης

 6. Σωματείο Εργαζομένων στη Newrest

 7. Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών Πειραιά

 8. Σωματείο Μετάλλου και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Αττικής

 9. Συνδικάτο Οικοδόμων, Παράρτημα ΓΚΥΖΗ – ΚΥΨΕΛΗΣ

 10. Συνδικάτο Ξύλου Αττικής

 11. Παράρτημα Οικοδόμων Καλλιθέας

 12. Επιτροπή Νέων Οικοδόμων Καλλιθέας

 13. Συνδικάτο Ενέργειας

 14. Συνδικάτο ΟΤΑ

 15. Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος

 16. Σωματειακή Επιτροπή στη DIAKINISIS LOGISTICS

 17. Σωματείο Εργαζομένων στον Κωσταντακάτο

 18. ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ (θεραπευτική κοινότητα)

 19. Σύλλογος Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών «ΒΥΡΩΝΑΣ»

 20. Σωματείο εργαζομένων στην Αθηναϊκή Χαρτοποιϊα SOFTEX

 21. ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ Καλαμακίου

 22. Σωματείο Ηλεκτροτεχνιτών

 23. Εργαζόμενοι στον ΟΤΕ Αθηνάς

 24. ΣΕΤΗΠ

 25. Λογιστές

 26. Συνδικάτο Οικοδόμων Παράρτημα Νέας Ιωνίας

 27. Λαϊκή Επιτροπή Καισαριανής

 28. Λαϊκή Επιτροπή Αμαρουσίου

 29. Σωματείο Εργαζομένων στο St. George Lycabettus

 30. MEDIATEL

 31. FORTHNET

 32. ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ

 33. Συνδικάτο Τροφίμων Ποτών

 34. ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (θεραπευτική κοινότητα)

 35. ΚΕΘΕΑ ΝΟΣΤΟΣ ΕΞΑΝΤΑΣ (θεραπευτική κοινότητα)

 36. ΚΕΘΕΑ ΝΟΣΤΟΣ ΕΞΑΝΤΑΣ (κοινωνική επανένταξη)

 37. Μετανάστες εργαζόμενοι Αφγανιστάν

 38. Λαϊκή Επιτροπή Αγ. Αναργύρων – Καματερού

 39. ΕΠΑΣ Αθηνών.

 40. Συνδικάτο Μετάλλου Παράρτημα Θριασίου

 41. Συνδικάτο Εργαζομένων στην Χημική Βιομηχανία

 42. Εργοστασιακό Σωματείο Υποκαταστήματος  ΝΟΥΝΟΥ Ασπροπύργου

 43. Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας

 44. Εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ

 45. Εργαζόμενοι στη WIND

 46. ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ Αιγάλεω Ηλεκτρολόγοι Αυτοκινήτου β έτος

 47. ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ Αιγάλεω Ηλεκτρολόγοι Εγκαταστάσεων 1

 48. ΕΠΑΣ ΟΑΕΔ Αιγάλεω Ηλεκτρολόγοι Εγκαταστάσεων 2

 49. Φοιτητές Γεωπονική 1

 50. Φοιτητές Γεωπονική 2

 51. Φοιτητές Νομικής

 52. Εργαζόμενοι στον Παπαστράτο

Η Γραμματεία Νέων του ΠΑΜΕ

 

A delegation of ZHANARTU from Kazakhstan,visited the offices of PAME.

rodoula
-
0
A delegation of ZHANARTU from Kazakhstan,visited the offices of PAME.

 

A delegation of ZHANARTU (member of WFTU) from Kazakhstan, visited today Feb. 25 offices of PAME.

 The delegation of ZHANARTU, informed us about the criminalization of trade union action by the government of Kazakhstan, by prohibiting union activities, demonstrations, strikes and blocking the creation of trade unions. In order to weaken the labour movement, and have no obstacles to progress in privatization.

 In the working class of Kazakhstan the role of EU has been revealed. EU on the one hand throws crocodile tears for the “human rights” and on the other supports the government, as in this country there are many multinational companies.

 It has been also uncovered the role of ITUC (International Trade Union Confederation). ITUC was against the 7 months workers’ strike in the multinational oil city of Zhanaozen in Kazakhstan in 2011, where security forces attacked the strikers and killed 16 people, while at least 60 injured.

 Trade unionists of Kazakhstan thanked PAME for the solidarity that has expressed for the immediate release of imprisoned trade unionists of the strike in Zhanaozen, Kazakhstan and who are imprisoned since 2011.

 As PAME, we stated that we will continue to inform the workers of our country about the struggles of ZHANARTU, the class oriented trade union movement within the ranks of the WFTU will strengthen their solidarity with the workers of Kazakhstan.

 

 

 

Συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής 15 Μάρτη

rodoula
-
0

 

Φέτος συμπληρώνονται 15 χρόνια από την ίδρυση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου. Η συγκρότηση του άνοιξε μια νέα προοπτική για την ανασύνταξη και αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος.

     Χάρη στο ΠΑΜΕ το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εργαζόμενοι απέκτησαν ένα γερό στήριγμα. Με την πρωτοπόρα δουλειά των δυνάμεων του ΠΑΜΕ έγιναν θετικά βήματα στην ανασύνταξη. Ανασύνταξη που έχει σαν κύριο περιεχόμενο την οργάνωση και την ενότητα της εργατικής τάξης με γερά μαζικά συνδικάτα  Οργανώθηκαν αγώνες σε κλάδους και εργοστάσια. Συγκρούσθηκε με τα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους. Οι αγώνες αυτοί παρεμπόδισαν προσωρινά, αλλού καθυστέρησαν αντιλαϊκά μέτρα, αλλού μετρίασαν την επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων.

    Έδωσε πνοή και ελπίδα στην εργατική τάξη, δύναμη και αποφασιστικότητα, προοπτική. Για να απαλλαγεί από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό που θέλει την εργατική τάξη υποταγμένη και συμβιβασμένη, συνεταίρο των επιχειρηματικών συμφερόντων, για τη στήριξη της ανταγωνιστικότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της λογικής όλοι μαζί για να μην χρεοκοπήσουμε και όλοι μαζί για να βγούμε από την κρίση.

 

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ προχωράει σε συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του. Η συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μάρτη στις 10 πμ στην αίθουσα ΜΑΧ του Πολυτεχνείου στο κτίριο Τοσίτσα (Πατησίων). Το θέμα της συνεδρίασης θα είναι η πορεία ανασύνταξης του κινήματος. Θα συμμετέχουν συνδικαλιστικά στελέχη από τα Εργατικά Κέντρα, τις Ομοσπονδίες, τις τοπικές γραμματείες του ΠΑΜΕ, από συνδικάτα, από αγωνιστικά ψηφοδέλτια που δίνουν κάθε μέρα μάχες, που οργανώνουν την πάλη της εργατικής τάξης.

 

Επιδιώκουμε να γίνει ουσιαστική συζήτηση και να έλθει και η θετική πείρα, αλλά και οι αδυναμίες από την πλούσια δράση μας, πως παλέψαμε το κύριο καθήκον του στόχου της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος.

Με σημαία την ενότητα της εργατικής τάξης να ανοίξουμε ισχυρό μέτωπο στο κεφάλαιο τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ και στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό και στη νέα εκδοχή του που επιχειρούν να δημιουργήσουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα.

 

Συγκέντρωση συνδικάτων για την ανεργία και τους ανέργους

rodoula
-
0

 

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καλεί όλους τους άνεργους, τις άνεργες, τους απολυμένους, από όλους τους κλάδους να πάρουν μαζικά μέρος στην συγκέντρωση που διοργανώνουν τα συνδικάτα Οικοδόμων Αθήνας, Κλωστοϋφαντουργίας, Ιματισμού και Δέρματος, τα Σωματεία στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, του Μετάλλου Αττικής, η Πανελλαδική Ένωση  Λιθογράφων, η Ένωση Ηλεκτροτεχνιτών Αττικής στις 6 Μάρτη στις 10πμ στην Ομόνοια.

Το ΠΑΜΕ καλεί τους ανέργους, τους απολυμένους να μη συμβιβαστούν με την κατάσταση που θέλει την εργατική τάξη στον καιάδα της ανεργίας. Να οργανώσουν την πάλη τους, να έρθουν σε επαφή με τα σωματεία τους, να δυναμώσει η φωνή της αντίστασης μέσα στους τόπους δουλειάς.

Καλούμε και άλλα συνδικάτα να μπουν στη μάχη αυτή για το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας, το οποίο πρέπει να είναι μόνιμο και βασικό μέτωπο πάλης ολόκληρης της εργατικής τάξης. Τα συνδικάτα να πρωτοστατήσουν στην οργάνωση της πάλης των ανέργων κλάδο το κλάδο, σωματείο το σωματείο, επιχείρηση την επιχείρηση.

1...5.1965.1975.198...5.533Σελίδα 5.197 από 5.533