Αγαπητοί σύντροφοι
Με μεγάλη μας χαρά βρισκόμαστε σήμερα εδώ στο 2ο συνέδριο της USB.
Μιας οργάνωσης με την οποία το ΠΑΜΕ, το ταξικό εργατικό κίνημα της Ελλάδας έχει αναπτύξει στενούς δεσμούς φιλίας και σημαντική συνεργασία, τόσο στις γραμμές της ΠΣΟ, όσο και σε άλλες σημαντικές δράσεις και πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν σε επίπεδο Ευρώπης.
Μια οργάνωση στην οποία θέλουμε εδώ, ενώπιον όλων σας, να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για την σταθερή σας στήριξη και Αλληλεγγύη στους αγώνες του ΠΑΜΕ, των εργαζομένων της Ελλάδας. Ειδικά να ευχαριστήσουμε και τον σύντροφο Λεονάρντι, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκε στην Ελλάδα, στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, μετέφερε τη διεθνιστική Αλληλεγγύη σας, στήριξε πολύμορφα τη κοινή δράση και τον συντονισμό των ταξικών δυνάμεων της Ευρώπης. ταυτόχρονα η προσωπική συνεισφορά του στην αναζωογόνηση της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Οργάνωσης του Δημοσίου της ΠΣΟ της οποία είναι Γενικός Γραμματέας είναι διεθνώς αναγνωρισμένη και εμείς δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε στο δύσκολο αυτό καθήκον. Ταυτόχρονα Το παγκόσμιο συνέδριο νέων εργαζομένων της ΠΣΟ που θα φιλοξενήσει η οργάνωση σας τον Νοέμβρη είναι πολύ σημαντικό για την νέα γενιά εργαζομένων της Ευρώπης και θα το στηρίξουμε με κάθε δυνατό τρόπο.
Αγαπητοί σύντροφοι,
Το συνέδριο σας λαμβάνει χώρα σε μια συγκυρία, όπου η εργατική τάξη της Ευρώπης μπορεί να βγάλει πλούσια συμπεράσματα από τις εξελίξεις, την καπιταλιστική κρίση, τις αντεργατικές πολιτικές που εφαρμόζουν οι Κυβερνήσεις κάθε χώρας και η ΕΕ, για να στηρίξουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. συμπεράσματα που θα πρέπει να βοηθήσουν στην οργάνωση της ετ κάθε χώρας, τα ταξικά συνδικάτα της Ευρώπης για την οργάνωση της εργατικής αντεπίθεσης.
Ένα βασικό ζήτημα που θα πρέπει να προβληματίσει όλους τους εργαζόμενους είναι ο ρόλος των συνδικάτων, των μελών της ΣΕΣ, όπως η CGIL στην Ιταλία, η CGT στη Γαλλία, η CCOO στην Ισπανία, η ΓΣΕΕ στην Ελλάδα και να θέσουμε στην εργατική τάξη της κάθε χώρας το παρακάτω ερώτημα. Θα ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση για τους εργαζόμενους της Ευρώπης αν η επίθεση των Κυβερνήσεων και των πολυεθνικών δεν είχε την στήριξη αυτών των συνδικάτων; Θα ήταν τέτοια η σφαγή δικαιωμάτων των εργαζομένων αν υπήρχε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα οργάνωνε την πάλη ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές;
Ποια είναι η πείρα στις χώρες της Ευρώπης από τις δυνάμεις της ΣΕΣ;
Στην Ελλάδα η ΓΣΕΕ συνυπέγραψε τις μειώσεις μισθών κατά 30% και παρέδωσε μια σειρά εργατικά δικαιώματα.
Στην Ισπανία η CCOO πρωτοστάτησαν στην καλλιέργεια της ταξικής συνεργασίας. Έδωσαν χέρι βοηθείας στις Κυβερνήσεις της σοσιαλδημοκρατίας καθώς τσάκιζαν τα εργατικά δικαιώματα.
Στην Μεγάλη Βρετανία οι οργανώσεις μέλη της ΣΕΣ είχαν βγει πριν το δημοψήφισμα με κοινή τους δήλωση να στηρίξουν την ΕΕ, ως παράδεισο για τους εργαζόμενους.
Στη Γαλλία πέρυσι, ενώ η Ομοσπονδία ΦΝΙΚ, μέλος της ΠΣΟ, πρωτοστάτησε σε 4 βδομάδες απεργία ενάντια στο νόμο Ελ Κομρι, η CGT δεν έκανε ούτε μισή μέρα απεργία.
Στην Ιταλία η CGIL, όπως το ξέρετε καλύτερα, ζήτησε δημοψήφισμα για να υπογράψουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την απώλεια των δικαιωμάτων τους, να αποδεχτούν απολύσεις, μειώσεις μισθών κτλ.
Όλες αυτές οι δυνάμεις, ειδικά μέσα από τη ΣΕΣ, έχουν τεράστιες ευθύνες για το χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Βάζουν τους εργαζόμενους να διεκδικούν περισσότερα προνόμια για τους καπιταλιστές, να διεκδικούν «ανάπτυξη», η οποία για να επιτευχθεί απαιτεί το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων, και άρα δεν μπορεί να είναι προς όφελος των εργαζομένων.
Ούτε μπορεί να είναι προς όφελος των εργαζομένων να στηρίξουν τη μια την άλλη πολιτική δύναμη που στηρίζει την καπιταλιστική ανάπτυξη, ακόμη και με «εθνικά χαρακτηριστικά» ή με τις λεγόμενες «προοδευτικές κυβερνήσεις».
Στην Ελλάδα ήταν πολλές οι συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες έτρεχαν να στοιχηθούν πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, να στηρίξουν τον Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και πολλά ακόμη σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε άλλες χώρες, έγιναν Κυβέρνηση με συνθήματα περί «Δίκαιης Ανάπτυξης», «Εθνικής Κυριαρχίας» κ.α.
Η πείρα απέδειξε όμως, ότι όποιας απόχρωσης και αν είναι μια Κυβέρνηση, όποια συνθήματα και αν χρησιμοποιεί, ακόμη και υπέρ ή κατά της ΕΕ, δεν μπορεί να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού συστήματος, της καπιταλιστικής κρίσης, ή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Θα απαιτεί νέες θυσίες από τους εργαζόμενους, θα επιβάλει νέα αντεργατικά μέτρα, θα εμπλέκεται βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στις επεμβάσεις, φέρνοντας πιο κοντά τον κίνδυνο γενικευμένης ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η CGT της Γαλλίας από 2.000.000 μέλη που είχε πριν μερικά χρόνια σήμερα μετρά λιγότερο από 500.000, που η η CGIL έχει μετατραπεί σε οργάνωση συνταξιούχων, μεσήλικων, χωρίς επαφή με τα εργοστάσια, τους εργαζόμενους, χωρίς επαφή με τη νεολαία.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτές τις συνθήκες, με τέτοιες συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις να κυριαρχούν στην Ευρώπη βλέπουμε την πλειοψηφία των συνδικαλιστικών οργανώσεων να χάνουν δυνάμεις, να έχουν μετατραπεί σε εκπροσώπους των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών και όχι των εργατών.
Για αυτό δεν είναι τυχαίο ότι τα συνδικάτα με ταξικό προσανατολισμό, παρά τις δυσκολίες και τις αδυναμίες τους, παρά τον αρνητικό συσχετισμό, είναι οι μόνες δυνάμεις που αναπνέουν με νέο αίμα. Που οι δυνάμεις της ΠΣΟ στην Ευρώπη είναι αυτές που κάνουν βήματα, που εμπνέουν και συσπειρώνουν εργαζόμενους. Αυτά είναι τα συνδικάτα που συγκρούονται με τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας, με τις απαιτήσεις των εργοδοτών, της ΕΕ, που δεν δέχονται να θυσιαστούν οι εργαζόμενοι για τα κέρδη των πολυεθνικών.
Συνδικάτα που αναπτύσσουν την Αλληλεγγύη, ενημερώνουν τους εργαζόμενους για τις εξελίξεις, λειτουργούν συλλογικά, παίρνουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Συνδικάτα που συγκρούονται με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Συνδικάτα που οργανώνουν τους εργαζόμενους τόσο ενάντια στις απολύσεις, στις μειώσεις μισθών, όσο και για να διεκδικήσουν νέες κατακτήσεις. Συνδικάτα που δυναμώνουν το μέτωπο ενάντια στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Με το να αποκαλύπτουν τις αυταπάτες για το ρόλο της ΕΕ. Με το να συγκρούονται με τα επιχειρήματα για μείωση των απαιτήσεων των εργαζομένων, για στήριξη της ανταγωνιστικότητας, και της ανάπτυξης της οικονομίας, με το μέτωπο στις δυνάμεις της ταξικής συνεργασίας.
Με την ενδυνάμωση της καθημερινής δράσης για τη κινητοποίηση των εργαζομένων, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, των μισθών τους. Αναδεικνύοντας τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας και διεκδικούν με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, που αναδεικνύουν τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, την ιστορική της αποστολή ως δημιουργός του πλούτου να συγκρουστεί με την καπιταλιστική εκμετάλλευση και να την καταργήσει. Με αυτή τη γραμμή το ΠΑΜΕ στην Ελλάδα συσπείρωσε χιλιάδες νέους εργαζόμενους, ανέδειξε νέα συνδικαλιστικά στελέχη, συσπείρωσε νέες δυνάμεις, νέα συνδικάτα. Συγκεκριμένα αυτή η γραμμή πάλης, σε συνδυασμό με το ανοιχτό κάλεσμα σε κάθε τίμιο συνδικαλιστική και εργάτη, σε κάθε συνδικάτο, στους εργάτες στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, είχε μετρήσιμα και συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Στην πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ για τις Συλλογικές Συμβάσεις το 2015, συσπειρώσαμε συνολικά 518 συνδικαλιστικές οργανώσεις της Ελλάδας. Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, επιχειρησιακά και κλαδικά συνδικάτα. Από αυτά τα συνδικάτα, τα 353 συσπειρώνονταν στο ΠΑΜΕ. 165 όχι. Το 2016 όμως στη Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ έλαβαν τελικά μέρος 538 συνδικάτα. Μια αύξηση περίπου 30%. Αν και δεν ήμαστε ικανοποιημένοι με όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα, με την εργατική απάντηση που είναι δυσανάλογη της εργοδοτικής επίθεσης, όμως κάναμε σημαντικά βήματα μπροστά. Βήματα που δεν θα ήταν δυνατά, αν δεν υπήρχε αυτή η γραμμή πάλης.
Θα ήθελα να σας ενημερώσω για τις τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα χτες το μεσημέρι. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν το κλέφτη φέρνει σήμερα στην Βουλή για ψήφιση νέα σκληρά μέτρα σε βάρος της εργατικής τάξης με μια τροπολογία σε νόμο για τα ψάρια. Μέτρα που θα ρημάξουν ακόμη περισσότερο τη ζωή της εργατικής τάξης.
-
Πάγωμα των συντάξεων μέχρι το τέλος του 2022
-
Ανατροπές στο Νόμο για την Απεργία και τα συνδικάτα που θα σημαίνει νέα μεγαλύτερα εμπόδια στην δράση του
-
Παράταση και μετά το 2018 στο καθεστώς της διάλυσης των ΣΣΕ
-
Μείωση του αφορολόγητου
-
Ηλεκτρονικός Πλειστηριασμός και πολλά άλλα
Αποκαλύπτεται για μια ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάνει την βρώμικη δουλειά υπηρετώντας τους επιχειρηματικούς ομίλους και την Ε.Ε. Γι’ αυτό άλλωστε επιλέχτηκε.
Σε αυτές τις συνθήκες θεωρούμε ότι και στο συνέδριο σας, η πείρα από τους αγώνες σας που ανέδειξαν τη USB σε πρωταγωνιστή των αγώνων των εργαζομένων της Ιταλίας τα τελευταία χρόνια, είναι πείρα πολύτιμη, πείρα χρήσιμη για όλα τα συνδικάτα της Ευρώπης. Είναι σημαντικό το ΠΑΜΕ, η USB οι άλλες δυνάμεις της ΠΣΟ στην Ευρώπη να βοηθήσουμε να συνεισφέρουμε στην συγκρότηση ενός διακριτού αγωνιστικού συνδικαλιστικού πόλου στην Ευρώπη.
Ζήτω H Αλληλεγγύη
Ζήτω η Εργατική Τάξη της Ιταλίας
Ζήτω η USB
Ζήτω η ΠΣΟ
