Όλοι και όλες στα συλλαλητήρια το Σάββατο 28 Φλεβάρη.
Όλων των νεκρών θα γίνουμε η φωνή – Κανένα έγκλημα στο βωμό του κέρδους δεν θα ξεχαστεί!
Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το έγκλημα στα «Τέμπη» και δύο μέρες πριν στις 26 Φλεβάρη ένας μήνας από το εργοδοτικό έγκλημα στην «Βιολάντα».
Συνεχίζουμε τον αγώνα για να μην μείνουν ατιμώρητα τα εγκλήματα. Το χρωστάμε στα παιδιά που δεν έστειλαν ότι έφτασαν, στις εργαζόμενες μανάδες που δεν γύρισαν στα παιδιά τους.
Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε.
Να αποδοθούν οι ευθύνες για τα φρικτά εγκλήματα. Να μην γίνει καμία συγκάλυψη όχι μόνο των υπεύθυνων αλλά και των πραγματικών αιτιών. Να μην θρηνήσουμε άλλα νέα «Τέμπη» και «Βιολάντες».
Πίσω απ΄όλα τα «Τέμπη» στους χώρους δουλειάς και την ζωή μας, από το «πάμε και όπου βγει», από το να μην σταματήσει η παραγωγή ακόμη και αν μυρίζει προπάνιο βρίσκεται το κέρδος.
Όσα αποκαλύφτηκαν για τις συνθήκες εργασίας και τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά ότι ο βασικός ένοχος είναι το κυνήγι του κέρδους, να μην σταματήσει η παραγωγή γιατί κοστίζει. Ακόμα και η αντικατάσταση των διάτρητων σωληνώσεων λογαριάζονται ως κόστος που πρέπει να μειωθεί.
Αυτό που βρωμάει είναι ο σάπιος κόσμος του κέρδους που είναι γεμάτος «Τέμπη» και «Βιολάντες», ο τρόπος παραγωγής με κριτήριο το κέρδος των λίγων, των εκμεταλλευτών.
Για την μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της οι ζωές μας και οι ανάγκες μας θεωρούνται κόστος. Κοστολογούνται και απορρίπτονται. Μπροστά στο κέρδος είναι αδίστακτοι, δεν λογαριάζουν την ασφάλεια στην εργασία, τις μεταφορές και υποδομές, δεν λογαριάζουν τις ζωές μας.
Παντού παραμονεύουν νέα «Τέμπη» και «Βιολάντες» από τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα εργοστάσια, τις πλημμύρες και τις φωτιές, ως του πολέμου τα σφαγεία για την μοιρασιά των κερδών ανάμεσα στους ληστές, ίδια είναι η αιτία. Για τα κέρδη των λίγων ναρκοθετούν τις ζωές μας.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από παλιούς και νέους σωτήρες που υπηρετούν αυτή την βαρβαρότητα. Κυβερνήσεις άλλαξαν πολλές όμως η κατάσταση στον σιδηρόδρομο και στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» παρέμενε ίδια και χειροτέρευε.
Το κράτος, οι κυβερνήσεις, η ΕΕ και οι θεσμοί τους υπηρετούν με συνέπεια την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Το νομικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις για την στήριξη της επιχειρηματικότητας έχει λύσει τα χέρια των βιομηχάνων.
Με τους νόμους τους βαθαίνει η εκμετάλλευση και μεγαλώνουν οι παγίδες στους χώρους δουλειάς. Με την λεγόμενη κοινωνική συμφωνία της νέας τρόικας, κυβέρνησης, βιομηχάνων και άθλιας ηγεσίας της ΓΣΕΕ διαιωνίζεται και ενισχύεται η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η εντατικοποίηση και τα 13ωρα, το σμπαράλιασμα του εργάσιμου χρόνου. Στον πυρήνα τους έχουν την υπεράσπιση της κερδοφορίας που οδηγεί σε νέα καθημερινά εγκλήματα με θύματα τους εργαζόμενους.
Η δουλειά με δικαιώματα, οι σύγχρονες και ασφαλείς για το λαό υποδομές και μεταφορές δεν συμβιβάζονται με τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων.
Το ότι η ζωή μας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και κινδυνεύει για τα κέρδη τους συνειδητοποιείται από όλο και περισσότερους εργαζόμενους. Η ανησυχία που επικρατεί σε μεγάλα εργοστάσια, αυτό που λένε πολλοί εργαζόμενοι και εργαζόμενες του κλάδου ότι θα μπορούσε να είμαστε εμείς στη θέση των 5 νεκρών εργατριών αναδεικνύει ότι η «Βιολάντα» δεν είναι εξαίρεση. Το ότι υπάρχουνε ελλείψεις στα μέτρα ασφάλειας και δεν πραγματοποιούνται οι απαραίτητοι έλεγχοι είναι ο κανόνας.
Οι χώροι δουλειάς του κλάδου αποτελούν μία απέραντη «κοιλάδα των Τεμπών» για να αυγαταίνουν τα κέρδη και να θωρακίζεται η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.
Το δίλημμα που μπαίνει επιτακτικά είναι ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.
Τους ενοχλεί που τα συνδικάτα απαιτούν να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα προστασίας, που προειδοποιούσαν στο σιδηρόδρομο για το προδιαγραμμένο έγκλημα όπως και στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» όπου η εργοδοσία παρεμπόδιζε την δράση τους.
Απάντηση των εργαζόμενων αποτελεί η μαζικοποίηση των Σωματείων, η δημιουργία νέων, να μιλήσουν και να οργανωθούν οι εργάτες και οι εργάτριες σε όλους τους χώρους δουλειάς, αυτός είναι ο φόβος τους.
Οι βιομήχανοι μας θέλουν ανοργάνωτους για να επιβάλουν συνθήκες γαλέρας, δεν θέλουν Σωματεία στα εργοστάσια για να ξεσαλώνουν, να βασιλεύει η εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία. Ιδιαίτερα την περίοδο αυτή, της στροφής στην πολεμική οικονομία θέλουν να επικρατεί μεταφορικά και κυριολεκτικά «σιγή νεκροταφείου».
Το «δίκαιο» της εργοδοσίας και η εφαρμογή των νόμων είναι που καταδικάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν ατέλειωτες ώρες στις βάρδιες του τρόμου.
Οι αναγκαίες συντηρήσεις και επισκευές θεωρούνται κοστοβόρες, πετσοκόβουν και αναβάλουν με εγκληματική αδιαφορία μέτρα που πρέπει να παρθούν με ευθύνη της εργοδοσίας για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, σε προτεραιότητα για τα «πρότυπα» της ανάπτυξης και της επιχειρηματικότητας είναι η προώθηση των επενδυτικών σχεδίων και το κυνήγι του μέγιστου δυνατού κέρδους.
Η μπόχα από την μυρωδιά του κέρδους καλύπτει τα πάντα, τσακίζει τις ζωές μας. Τα κέρδη τους βρωμάνε θάνατο.
Όλοι στα συλλαλητήρια. Να πλημμυρίσουν ξανά οι απεργιακές συγκεντρώσεις. Τα Συνδικάτα, οι εργαζόμενοι του κλάδου να πρωτοστατήσουν για την επιτυχία της απεργίας που έχουν κηρύξει Εργατικά Κέντρα για τις 28 Φλεβάρη.
Δεν μπορεί η ζωή μας να μπαίνει σε κίνδυνο όταν περνάμε την πόρτα του εργοστασίου. Δυναμώνουμε τον αγώνα και την οργάνωση μας στους τόπους δουλειάς, υψώνουμε τείχος προστασίας απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία.
Απόφαση μας είναι να φτάσουμε ως το τέρμα, ως την ανατροπή της εγκληματικής πολιτικής που υλοποιείται διαχρονικά και γεμίζει «Τέμπη» και «Βιολάντες» την καθημερινότητα μας.
Σε σύγκρουση με το σύστημα του κέρδους να ανοίξουμε το δικό μας δρόμο όπου οι ζωές μας δεν θα «κοστίζουν», που σε προτεραιότητα θα είναι οι ανάγκες των εργαζομένων, του λαού.
ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 12.00 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.
