Το νέο μοντέλο ανάπτυξης της Κυβέρνησης βασίζεται στις μαζικές απολύσεις

H Κυβέρνηση συνεχίζει την καταστροφική «επενδυτική» πολιτική της στον δημόσιο ορυκτό πλούτο .

Μια πολιτική που βασίζεται στην γενναία χρηματοδότηση Εταιρειών με χρήματα του Ελληνικού λαού και παράλληλα στις μαζικές απολύσεις έμπειρου προσωπικού, έτσι ώστε να παραδώσει «καθαρό» τον ορυκτό πλούτο της χώρας στους «επενδυτές».

Μετά τις παράνομες απολύσεις 28 συναδέλφων μας στα Πετρέλαια Καβάλας, με την ανοχή της κυβέρνησης, σειρά έχουν οι 1080 εργαζόμενοι στην ΛΑΡΚΟ .

H Κυβέρνηση ανακοίνωσε στο σωματείο ότι επιταχύνει τις διαδικασίες του διαγωνισμού για τη πώληση της Εταιρείας και προχωρά στις απολύσεις του συνόλου των εργαζομένων, με ταυτόχρονη απομάκρυνση τους από τις κατοικίες που διαμένουν, ώστε οι επενδυτές να υποβάλλουν τις τελικές τους προτάσεις απελευθερωμένοι από τα «εργασιακά βάρη» .

H ΠΟΕ στέκεται απέναντι σε αυτήν την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης , η οποία βάζει στο στόχαστρο τους εργαζόμενους και έχει σοβαρές επιπτώσεις στο σύνολο της κοινωνίας .

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ και ενώνουμε την φωνή μας μαζί τους ώστε να δώσουμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ την απάντησή μας σε αυτήν την αντεργατική πολιτική .

O ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΛΑΡΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

Τα επιχειρηματικά παιχνίδια και αντιθέσεις ανάμεσα στην EMFI (συμφερόντων Φιλλίπου) και UNILEVER δεν αφορούν τους εργαζόμενους.

Το Διοικητικό Συμβούλιο καλεί την εργοδοσία της EMFI να μην επαναλάβει τον εμπαιγμό και την κοροϊδία στην καταβολή των μισθών.

Από την πρώτη μέρα (20/1) της μη καταβολής της μισθοδοσίας υπήρξαν καθημερινές παρεμβάσεις προς την εργοδοσία. Η απάντηση της,  ήταν πως υπάρχει πρόβλημα με την Unilever. Από την πλευρά του σωματείου ζητήθηκε να καλύψει άμεσα την μισθοδοσία ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας.

Οι έμμεσοι εκβιασμοί και τα γνωστά επιχειρήματα που προβάλλουν κάθε φορά είναι απαράδεκτα και μη αποδεκτά από το σύνολο των εργαζομένων.

Συναδέλφισσες-συνάδελφοι επικαλούνται συνεχώς δυσκολίες και κάθε χρονιά πιπιλάνε τα μυαλά των εργαζομένων ώστε να συνηθίσουμε στην επαιτεία και στο έλεος τους.

Ένα όμως είναι σίγουρο ότι η εργοδοσία δεν νοιάζεται για κανέναν και καμιά από εμάς που εργαζόμαστε στην εταιρεία, πόσο μάλλον για τις οικογένειες μας. Άλλωστε η διαχρονική στάση και επιλογές της στο πετσόκομμα των μισθών και δικαιωμάτων μας, την μισή δουλειά, μισή ζωή που έχουν επιβάλλει για εκατοντάδες συναδέλφους τα  επιβεβαιώνει με τραγικό τρόπο η ζωή.

Από την άλλη ο μέτοχος και τα χρυσοπληρωμένα διευθυντικά στελέχη, ζουν μέσα στην χλιδή και τον πλούτο.

Λένε ότι είμαστε οικογένεια, ΑΛΗΘΕΙΑ πότε ο πατέρας αφήνει το παιδί του να ξεπαγιάζει; Πότε μια μάνα στερεί το γάλα, το ψωμί από τα παιδιά της, που προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα τους, γιατί της το στερούνε αυτής καθημερινά;

Πότε νοιάστηκε ο χορτάτος, για τον πεινασμένο. Πώς να νιώσει αυτός που έχει την ζεστασιά, την παγωνιά του χειμώνα. Πότε ένιωσε την αδικία ο θύτης.

Η απάντηση είναι ΠΟΤΕ.   

Γι΄αυτό είναι ψέμα,  να λέει η εργοδοσία πως νοιάζεται για τους εργαζόμενους και από την άλλη να τους αφήνει χωρίς μισθό, αδιαφορώντας  αν έχουν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, αν έχουν να βάλουν πετρέλαιο  εν μέσω χιονιά, ακόμα και αν έχουν να περάσουν με την οικογένεια τους.

Οι εργαζόμενοι είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους και το ίδιο απαιτούμε  από την εργοδοσία.

Το Διοικητικό Συμβούλιο επιφυλάσσεται από εδώ και στο εξής σε ανάλογη περίπτωση. Άλλωστε τα έργα και τις ημέρες της εργοδοσίας τα έχουμε ξαναδεί και παλιότερα.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε ετοιμότητα ώστε να απαντήσουμε αποφασιστικά στους όποιους αντεργατικούς  σχεδιασμούς της.

Προετοιμάζουμε την Ετήσια Γενική Συνέλευση για να πάρουμε συλλογικά αποφάσεις για την υπογραφή Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς και διεύρυνση των όρων εργασίας που να ικανοποιούν τις ανάγκες μας.   

Καμία έκπτωση στις ανάγκες μας. Καμία απόλυση αναπληρωτή!
Να καταργηθούν εδώ και τώρα οι τρίμηνες συμβάσεις! Κάλυψη όλων των κενών! Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών!

Το διαχρονικό πρόβλημα των χιλιάδων ελλείψεων στα σχολεία και της κάλυψης μόνο ενός μέρους αυτών με συμβασιούχους παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, γίνεται ακόμα πιο εκρηκτικό κατά την περίοδο της πανδημίας. Ταυτόχρονα, η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στην εκπαίδευση έχει «χτυπήσει κόκκινο», με τις τρίμηνες συμβάσεις να συνεχίζονται για δεύτερη χρονιά, με τη δικαιολογία των έκτακτων, υποτίθεται, αναγκών, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε ότι σχεδιασμός της Κυβέρνησης είναι η επέκταση της ευέλικτης εργασίας και όχι η μόνιμη και σταθερή δουλειά, ακολουθώντας τις οδηγίες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Αντί, λοιπόν, να καλύψουν τα 9.000 κενά με τα οποία άνοιξαν τα σχολεία μετά τις γιορτές, όπως και τα χιλιάδες κενά που προέκυψαν λόγω της πανδημίας και της μεγάλης  μεταδοτικότητας της «Ο», έκαναν συνολικά 4.274 προσλήψεις, εκ των οποίων οι 2.500 χιλιάδες ήταν με τρίμηνες συμβάσεις. Και τι βλέπουμε καθημερινά στα σχολεία μας; Να αναστέλλονται ολοήμερα, τμήματα ένταξης και ΖΕΠ, να χάνονται δεκάδες διδακτικές ώρες μαθημάτων και παράλληλης στήριξης -που ήδη ήταν «πετσοκομμένες» αφού ένας εκπαιδευτικός μοιράζεται σε πολλά παιδιά- και τους συναδέλφους μας τριμηνίτες να τρέχουν από τμήμα σε τμήμα και από σχολείο σε σχολείο, κλείνοντας τις «τρύπες» που έχει δημιουργήσει η ίδια η πολιτική του Υπουργείου και της Κυβέρνησης. Όπως καταλαβαίνουμε, τραγικές είναι και οι συνέπειες στα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας, ύστερα μάλιστα από 2 χρόνια σε αυτήν την κατάσταση, με τις συνέπειες της τηλεκπαίδευσης κλπ.

Γνωρίζουμε επίσης, ότι οι συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί έχουν ελάχιστα δικαιώματα, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα στις άδειες που – ιδίως εν μέσω πανδημίας- θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Επίσης, από τη στιγμή που το Υπουργείο δεν παίρνει την ευθύνη της συνολικής κάλυψης των κενών, συχνά οι αναπληρωτές δέχονται πιέσεις από τη διοίκηση για αναπλήρωση μαθημάτων άλλων ειδικοτήτων, για κάλυψη κενών εκτός του ωραρίου τους κ.α., καλύπτοντας έτσι τα κενά χωρίς «κόστος» για τη κυβέρνηση ενώ υπονομεύεται η μόρφωση των μαθητών μας Ας σκεφτούμε λοιπόν πως όλα τα παραπάνω ισχύουν σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό για τους συμβασιούχους με τρίμηνη διάρκεια, που έχουν γίνει λάστιχο και θα απολυθούν τον Απρίλιο!. Αυτό βέβαια σημαίνει πως δε θα συμπληρώσουν ούτε τα ένσημα για να βγουν στο ταμείο ανεργίας το καλοκαίρι. Ουσιαστικά οι συνάδελφοί μας «ξεσπιτώνονται» για τρεις μήνες, μόνο και μόνο για να μη χάσουν τα ελάχιστα μόρια προϋπηρεσίας. Οι συνάδελφοι με τρίμηνες συμβάσεις αναγκάζονται να πληρώνουν από την τσέπη τους μέχρι και τα self – test αφού το ΥΠΑΙΘ δεν έλυσε ούτε καν αυτό το πρόβλημα!

Σε όλα αυτά, έρχονται να προστεθούν και άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτοί οι συνάδελφοι, όπως το πρόβλημα της στέγασης. Πολλοί δεν μπορούν να βρουν σπίτι που να ενοικιάζεται για 3 μήνες, ενώ άλλοι, όταν βρουν, το χρυσοπληρώνουν. Μάλιστα, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις συναδέλφων που κατέφυγαν στη λύση του Airbnb, που σημαίνει ότι θα δουλεύουν για να πληρώνουν μόνο τη στέγασή τους. Είναι απαράδεκτο οι συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί που στηρίζουν τόσα χρόνια τα σχολεία μας, να αντιμετωπίζουν τόσο σοβαρά οικονομικά προβλήματα και το Υπουργείο να σφυρίζει αδιάφορα.

Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για να συνεχίζεται αυτό το αίσχος των τρίμηνων συμβάσεων. Ούτε καν το επιχείρημα των έκτακτων προσλήψεων λόγω πανδημίας, καθώς η προηγούμενη εμπειρία δείχνει ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι συγκεκριμένοι συμβασιούχοι δεν καλύπτουν κενά που σχετίζονται με τον κορονοϊό, αλλά λειτουργικές ανάγκες των σχολείων, αποδεικνύοντας ότι οι συγκεκριμένες συμβάσεις ήρθαν για να μείνουν και αποτελούν κομμάτι του σχεδίου όλων των κυβερνήσεων για επέκταση της ευέλικτης απασχόλησης! Η Κυβέρνηση αξιοποιεί την πανδημία για να παγιώσει την πρόσληψη εκπαιδευτικών όποτε και για όσο θέλει, τσακίζοντας περαιτέρω το δικαίωμα στη σταθερή εργασία με δικαιώματα.

Εμείς, όμως, που είμαστε καθημερινά στα σχολεία, ξέρουμε ότι κανείς δεν περισσεύει, αντίθετα δε φτάνουμε για να καλύψουμε τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών μας, ξέρουμε την ανάγκη του σχολείου για μόνιμους εκπαιδευτικούς σε κάθε σχολική μονάδα.

Είναι ολοφάνερο ότι η συνολική αναβάθμιση του σχολείου, στην οποία περιλαμβάνεται και το μόνιμο προσωπικό, με σταθερές εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα, αποτελεί κόστος για όλες τις Κυβερνήσεις και για το οικονομικό σύστημα που υπηρετούν. Γι΄ αυτό τον λόγο δε χωράει καμία αναμονή, καμία αυταπάτη ότι θα δοθεί λύση στα συσσωρευμένα προβλήματα των σχολείων και των εκπαιδευτικών από οποιαδήποτε Κυβέρνηση, εάν δε στηριχτούμε στις δυνάμεις μας, στα σωματεία μας, και αν δε δώσουμε ανυποχώρητο αγώνα για κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας, για μόνιμο διορισμό όλων των αναπληρωτών με βάση τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων, για κάλυψη όλων των κενών εδώ και τώρα!

Απαιτούμε:

• Κατάργηση των τρίμηνων συμβάσεων. Κανένας συμβασιούχος να μην απολυθεί εν μέσω σχολικής χρονιάς.
• Να δοθεί άμεσα λύση στο στεγαστικό πρόβλημα των συμβασιούχων με ευθύνη του Υπουργείου. Επίδομα στέγασης σε όλους όσοι εργάζονται μακριά από τη μόνιμη κατοικία τους.
• Να καλυφθούν όλα τα κενά σε εκπαιδευτικούς εδώ και τώρα. Να γίνουν όλες οι απαραίτητες προσλήψεις, ώστε να καλύπτονται άμεσα τα κενά των εκπαιδευτικών που νοσούν και να μην απορυθμίζεται η λειτουργία του σχολείου.
• Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών που εργάζονται τα τελευταία χρόνια στα σχολεία- μόνιμοι διορισμοί με βάση τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων.

Η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη, φέρνει στην Βουλή τον νέο αναπτυξιακό νόμο που ταΐζει με δις ευρώ τους ομίλους  και ανακοινώνει την  απόλυση των εργαζομένων στην ΛΑΡΚΟ, γιατί οι  επενδυτές για να «επενδύσουν» πρέπει πρώτα να έχουν ξεμπερδέψει με τα εργατικά βάρη.

Αυτό δεν  κάνουν και οι μεγαλοεπενδυτές-μεγαλοεργοδότες στον τουρισμό (βλέπε περίπτωση ομίλου Κυπριώτη, Χίλτον) με τις ευλογίες και νομοθετήματα της κυβέρνησης και των πολιτικών δυνάμεων που θέλουν την Ελλάδα χώρα προσέλκυσης  επενδύσεων;

Ο μεγαλειώδης αγώνας των εργαζομένων στην ΛΑΡΚΟ  είναι αγώνας όλων των εργαζομένων της χώρας.

Ο αγώνας τους δεν αφορά  μόνο την δική τους ζωή και  δικαιώματα τους. Αφορά την ζωή και δικαιώματα όλων των εργαζομένων  της χώρας. Παλεύουν για την διασφάλιση της ενιαίας λειτουργίας της, γιατί η  ΛΑΡΚΟ θα μπορούσε να μείνει ανοιχτή. Για να εξυπηρετεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας τις ανάγκες του λαού.

Καμία εμπιστοσύνη ,καμία αναμονή. Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις  όταν μιλούν για ανάπτυξη και επενδύσεις, εννοούν απολύσεις και ανακύκλωση της ανεργίας σε προγράμματα του ΟΑΕΔ και σε δουλειές με απλήρωτες υπερωρίες και σιγή ιχθύος στους χώρους δουλειάς.

Και όπως φαίνεται  τα εργοστάσια, τα ξενοδοχεία ή άλλες επιχειρήσεις δεν τα κλείνουν οι αγώνες των εργαζομένων, αλλά οι  κυβερνήσεις και τα αρπαχτικά που ξεζουμίζουν τον ιδρώτα και τον κόπο του λαού.

Το Εργατικό Κέντρο στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ που περίτρανα λένε ότι θα βγουν νικητές και δεν υποκύπτουν στις ψεύτικες ελπίδες για επαναπροσλήψεις.

Καλούμε τα σωματεία της περιοχής να εκφράσουν άμεσα την αλληλεγγύη τους.

Να βγουν ανακοινώσεις συμπαράστασης στον αγώνα τους για το δικαίωμά τους στη δουλειά, για το δικαίωμά τους στη ζωή.

Μόνο ο δίκαιος αγώνας των εργαζομένων για τα δικαιώματα τους θα βάλει εμπόδια στα σχέδια τους.

Στον δρόμο του αγώνα βρίσκονται οι λύσεις!

Ο αγώνας των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ είναι αγώνας όλης της εργατικής τάξης!

Τα συνταξιουχικά Σωματεία :

Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων Καβάλας, του ΙΚΑ Ν.ΚΑΒΑΛΑΣ ” Η ΕΝΣΩΜΆΤΩΣΗ”, του ΟΑΕΕ Ν. ΚΑΒΑΛΑΣ, του Δημοσίου, και του ΝΑΤ Ν. ΚΑΒΆΛΑΣ στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ ενάντια στην αυταρχική και αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης που πατώντας σε έδαφος που στρώθηκε από όλες τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις και τον πρόσφατο
αντιεργατικό νόμο “έκτρωμα” του κ. Χατζηδάκη προχωρά σε μαζικές απολύσεις.

Την ίδια ώρα βιώνουμε στην πόλη μας τις ίδιες μεθόδους, 133 ομαδικές απολύσεις στα Λιπάσματα Ν. Καρβάλης Καβάλας και 24 απολύσεις στα Πετρέλαια Καβάλας.

Για τους λόγους αυτούς δυναμώνουμε το μέτωπο του αγώνα.
ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ με όπλα την αλληλεγγύη και την πίστη στον δίκαιο αγώνα που δίνουμε για εμάς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.