4/4/2026

Η εισήγηση στην Πανελλαδική Σύσκεψη Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών, Σωματείων και Συνδικαλιστών.

«Συναντιόμαστε σήμερα στην Καισαριανή, στη μεγαλύτερη σύσκεψη Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Συνδικάτων, Επιτροπών Αγώνα και συνδικαλιστών που έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας. Σε έναν τόπο σύμβολο, βαθιά χαραγμένο στη μνήμη και την καρδιά της εργατικής τάξης και του λαού μας. Εδώ, πολύ κοντά στο κλειστό γήπεδο που γίνεται η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, στο Σκοπευτήριο, 200 κομμουνιστές, στην πλειονότητά τους εργάτες, συνδικαλιστές, στάθηκαν παλικαρίσια απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί κατακτητών την Πρωτομαγιά του 1944, γράφοντας με το αίμα τους μια από τις πιο ένδοξες σελίδες στην ιστορία της εργατικής και λαϊκής πάλης. Η λεβεντιά, ο ηρωισμός και η θυσία τους είναι το μέτρο με το οποίο οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στις σημερινές συνθήκες.

Ασφαλώς πρόκειται για συνθήκες ιδιαίτερα σύνθετες και απαιτητικές. Ο πλανήτης φλέγεται από ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις που γίνεται προσπάθεια να εξωραϊστούν από τα επιχειρήματα της “ασφάλειας” και της “σταθερότητας”, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για αρπαγή, λεηλασία, διαμελισμό κρατών και ξεριζωμό λαών. Νέα πολεμικά μέτωπα ανοίγουν καθημερινά σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ζωή αποτιμάται φθηνότερα από ένα βαρέλι πετρέλαιο και μια χούφτα σπάνιες γαίες.

Μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, με την προσπάθεια της κυβέρνησης και της εργοδοσίας να σκορπίσει τον φόβο και τη μοιρολατρία, υπάρχει το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, που είναι φάρος προσανατολισμού και οργάνωσης της πάλης, κρατώντας ψηλά τη σημαία του αγώνα της εργατικής τάξης της χώρας μας, χωρίς να υποχωρεί, χωρίς να συμβιβάζεται με την πολιτική του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ήδη από την προηγούμενη σύσκεψη του ΠΑΜΕ, το 2024 στο Γαλάτσι, είχαμε σωστά εκτιμήσει τη φορά και τη ροή των εξελίξεων. Είχαμε δει την κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, είχαμε διαβάσει σωστά τη σύνδεση των πολεμικών σχεδιασμών με την ένταση της εκμετάλλευσης στο εσωτερικό, είχαμε προβλέψει την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και είχαμε θέσει κατευθύνσεις για τη δράση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι αυτές οι εκτιμήσεις δεν έμειναν στα λόγια. Πιάσαμε το νήμα των εξελίξεων τη στιγμή που ξετυλιγόταν. Δεν αιφνιδιαστήκαμε, δεν μείναμε θεατές. Με πρωτοβουλίες, με παρεμβάσεις, με αγώνες, προσπαθήσαμε να απαντήσουμε εκεί που εκδηλωνόταν η επίθεση, στοχεύοντας το κεφάλαιο, την κυβέρνηση και τα κόμματα του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τα στηρίγματά τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τις συνδικαλιστικές δυνάμεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ. Πατήσαμε πάνω στις αποφάσεις μας, δοκιμάσαμε δυνάμεις, μετρήσαμε αντοχές, προσπαθήσαμε και ανοίξαμε δρόμους για την αντεπίθεση της τάξης μας.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Δείχνει ότι το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δε σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις, δεν εγκλωβίζεται στη γραμμή της υποταγής του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Έχει γραμμή σύγκρουσης με το σύστημα, κατακτά οργανωτική και πολιτική ετοιμότητα, προβλέπει, προετοιμάζεται να παρεμβαίνει ουσιαστικά και αποτελεσματικά. Επιδρά σε πρωτοπόρα τμήματα εργαζομένων, οργανώνει νέες ανοργάνωτες εργατικές μάζες, θεμελιώνει προϋποθέσεις πάλης και νικηφόρων αγώνων.

Σήμερα, λοιπόν, που το αίμα των λαών ποτίζει ξανά τη γη της Μέσης Ανατολής, δεν βρισκόμαστε εδώ απλώς για να κάνουμε έναν απολογισμό. Καλούμαστε από καλύτερη θέση και με περισσότερη πείρα, με πιο καθαρή εικόνα των δυσκολιών, αλλά και των δυνατοτήτων που υπάρχουν μπροστά, να σχεδιάσουμε την παρέμβαση και την πάλη μας.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν είναι «φυσικό φαινόμενο», αλλά αποτέλεσμα του αδυσώπητου κυνηγιού του καπιταλιστικού κέρδους

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι γέννημα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Ο πόλεμος δεν είναι “κατάσταση εξαίρεσης” από την καπιταλιστική κανονικότητα. Είναι το ίδιο το σύστημα στην πιο ωμή και αιματηρή μορφή του. Είναι η άλλη όψη της “ειρήνης” του συστήματος. Είναι η επιβεβαίωση αυτού που έγραφε ο Μαρξ, ότι “το κεφάλαιο με 100% κέρδος τσαλαπατά όλους τους ανθρώπινους νόμους και με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνέψει να πράξει”.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, η κλιμάκωση του πολέμου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι απειλές, οι αποκλεισμοί, οι δολοφονίες αμάχων είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας για το κυνήγι του κέρδους. Είναι το αποκρουστικό πρόσωπο ενός συστήματος που σαπίζει από τις αντιθέσεις του. Ζούμε καταστάσεις που οι προηγούμενες γενιές ορκίστηκαν ότι δεν θα ξαναζήσουν. Μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι ο παγκόσμιος πόλεμος ανήκει στο παρελθόν. Και όμως, το τέρας του ιμπεριαλισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας είναι εδώ: Πιο αδίστακτο, πιο απελπισμένο, πιο επικίνδυνο.

Για πρώτη φορά, 81 χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου να απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ηπείρους του πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα κατακαίει λαούς. Από τον Ειρηνικό και τα στενά της Ταΐβάν μέχρι την Ουκρανία όπου ο πόλεμος ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ με τη Ρωσία μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια, από τις κυρώσεις και τις επεμβάσεις στη Βενεζουέλα μέχρι τον εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας, από την Αρκτική, τη Γροιλανδία μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ο κόσμος σπρώχνεται σε μια γενικευμένη σύγκρουση για τα μερίδια των κερδών, για τις πηγές και τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, για τις σπάνιες γαίες.

Η εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο δεν είναι υποθετικό σενάριο. Συμβαίνει τώρα, είναι ζωντανή και επικίνδυνη πραγματικότητα. Μέσα σε αυτή τη θύελλα των ανταγωνισμών, η κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας τη συναίνεση των κομμάτων του ευρωατλαντισμού, μπλέκει τη χώρα μας όλο και πιο βαθιά στον πόλεμο. Με βάσεις, με στρατιωτικές αποστολές στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Βαλκάνια, με συμφωνίες. Με την εμπλοκή της συστοιχίας των “Patriot” στη Σαουδική Αραβία πατήθηκε η σκανδάλη της εμπλοκής της χώρας μας στον πόλεμο.

Με ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ η χώρα έχει γεμίσει με αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, στρατηγεία, η Ελλάδα έγινε ορμητήριο πολέμου. Ενάντια στο λαϊκό συμφέρον λιμάνια που χτίστηκαν με τον ιδρώτα των εργατών φορτώνουν φονικά φορτία. Αεροδρόμια, που θα έπρεπε να ενώνουν λαούς, γίνονται διάδρομοι απογείωσης για τις μηχανές του θανάτου.

Κυριαρχικά δικαιώματα μπαίνουν στο παζάρι και δεν διασφαλίζονται με συμφωνίες τύπου “Chevron” όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Μέσης Ανατολής, που είναι και σύμμαχες των ΗΠΑ και φιλοξενούν βάσεις τους στο έδαφός τους, δοκιμάζονται σκληρά από την εμπλοκή τους στον πόλεμο.

Η κυβέρνηση και τα κόμματα του κεφαλαίου δίνουν γην και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές, υπογράφουν συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες, σχεδιάζουν αποστολές ελληνικών στρατευμάτων στη Γάζα και αλλού. Και αυτή η επιλογή μετατρέπει τον δικό μας λαό σε στόχο. Όπως πρόσφατα ο κυπριακός λαός ένιωσε την απειλή να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του, έτσι και ο ελληνικός λαός σπρώχνεται στη δίνη ενός πολέμου που δεν είναι δικός του, γίνεται αναλώσιμος για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Αυτή η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με την ασφάλεια του λαού μας. Δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των συνόρων ή της ειρήνης. Αντίθετα, μετατρέπει τον λαό σε στόχο. Η αποστολή στρατευμάτων στην Κύπρο δεν αφορά την ασφάλεια του ελληνικού ή του κυπριακού λαού. Αφορά την ασφάλεια των βρετανικών βάσεων, των αμερικανικών δυνάμεων που στρατοπεδεύουν εκεί, την υλοποίηση των σχεδιασμών τους στην περιοχή.

Μπροστά στις εξελίξεις, οι εργαζόμενοι να βάλουν στο στόχαστρο την πραγματική αιτία του πολέμου, τον πραγματικό αντίπαλο, τους ιμπεριαλιστές και τους ανταγωνισμούς τους

Χρειάζεται καθαρή γραμμή και στάση. Ο πόλεμος των εκμεταλλευτών δεν είναι δικός μας. Έξω η Ελλάδα από τον βρώμικο πόλεμο. Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ από τη χώρα μας. Να ανακληθεί η συστοιχία “Patriot” από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν πίσω οι φρεγάτες, τα F-16, κάθε ελληνική στρατιωτική δύναμη που βρίσκεται έξω από τα σύνορα. Να μη σταλούν ελληνικά στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη.

Η κατάσταση για τους λαούς μπορεί να γίνει ακόμη πιο δύσκολη, ακόμη και απότομα, και στη χώρα μας. Οι εκτιμήσεις μεγάλων οικονομικών οίκων, της ΕΕ και του ΔΝΤ συγκλίνουν στο ότι διαμορφώνεται μια νέα περίοδος επιβράδυνσης, με ορατό το ενδεχόμενο μιας νέας γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά στις οικονομίες ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, αλλά και ευρύτερα στην οικονομία της ΕΕ. Αυτή η εξέλιξη συνοδεύεται από νέα κύματα αντεργατικών μέτρων, ένταση της εκμετάλλευσης και επιδείνωση συνολικά των όρων ζωής της εργατικής τάξης. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώρες οι εργαζόμενοι βγαίνουν στον δρόμο μέσα από τα συνδικάτα τους, μαζί με τους αγρότες και τη νεολαία.

Η εντατικοποίηση, η επέκταση και ο κατακερματισμός του εργάσιμου χρόνου, η συμπίεση μισθών, το χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση, η ανασφάλεια, η ακρίβεια και η φτώχεια δεν είναι “στρεβλώσεις”, αλλά η φυσιολογική λειτουργία ενός εκμεταλλευτικού συστήματος που από καιρό έχει πιάσει τα όριά του. Η πολιτική της εμπλοκής στους πολέμους που γενικεύονται σημαίνει ταυτόχρονα αυταρχισμό, κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία, περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης, διώξεις πρωτοπόρων συνδικαλιστών.

Ταυτόχρονα, κυβέρνηση και αστικά κόμματα προσπαθούν να διαμορφώσουν ευρύτερη λαϊκή αποδοχή για τους αντιλαϊκούς στόχους του κεφαλαίου. Δυναμώνουν την ιδεολογική επίθεση, επαναφέρουν παλιά και επινοούν νέα αντιδραστικά ιδεολογήματα, απαιτούν συναίνεση και υποταγή. Κάνουν προσπάθεια ενσωμάτωσης ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, διαφημίζοντας ως “ευκαιρία” για τους εργαζόμενους ακόμα και τον ίδιο τον πόλεμο.

Η στροφή της ΕΕ και των κυβερνήσεών της στην πολεμική οικονομία συνεπάγεται άγρια επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Η αντεργατική Οδηγία της ΕΕ 2003/88, που προβλέπει 13 ώρες εργασίας την ημέρα, έγινε νόμος από την κυβέρνηση της ΝΔ με εντολή των επιχειρηματικών ομίλων για αύξηση της κερδοφορίας και για την πολεμική προετοιμασία.

Η πολεμική οικονομία είναι η άλλη όψη της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής που συνθλίβει τον λαό και απαιτεί νέες, σκληρές θυσίες

Οι πολεμικές δαπάνες σε όλο τον κόσμο έφτασαν τα 2,72 τρισεκατομμύρια δολάρια. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά το πρόγραμμα “ReArmEurope” των 800 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αμύθητα ποσά δίνονται για το ΝΑΤΟ και τα πολεμικά συμβόλαια. Στην Ελλάδα οι στρατιωτικές δαπάνες για ΝΑΤΟικούς σκοπούς προβλέπεται να ξεπεράσουν τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ τα επόμενα χρόνια, ήταν πάνω από 7 δισ. το 2025. Πρόκειται για δαπάνες που δεν έχουν καμία σχέση με την άμυνα της χώρας.

Στο πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας αναδιατάσσονται κλάδοι, υποτάσσονται υποδομές στους πολεμικούς σκοπούς, μετατρέπονται η εργασία και η παραγωγή σε εργαλεία πολέμου. Κάθε λιμάνι που φορτώνει όπλα, κάθε υποδομή που υπηρετεί στρατιωτικούς σχεδιασμούς είναι κρίκος της ίδιας εγκληματικής αλυσίδας. Κάθε ευρώ που κατευθύνεται στους εξοπλισμούς αφαιρείται από τις ανάγκες του λαού.

Η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια, οι κοινωνικές ανάγκες, η προστασία από φυσικές καταστροφές, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, οι μισθοί, οι συντάξεις θυσιάζονται για να ενισχυθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι της πολεμικής οικονομίας, για να αγοραστούν πολεμικοί εξοπλισμοί, να εξυπηρετηθούν οι ΝΑΤΟικές υποχρεώσεις της αστικής τάξης.

Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι. Η αύξηση-κοροϊδία της κυβέρνησης των 90 λεπτών του ευρώ την ημέρα στον κατώτατο μισθό εξαναγκάζει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να ζουν με λιγότερα από 771 ευρώ τον μήνα καθαρά. Η ακρίβεια θερίζει, τα ενοίκια είναι σε αδιανόητα ύψη. Οι δαπάνες των εργαζομένων για ρεύμα, νερό, καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα, εξετάσεις, νοσηλείες μηδενίζουν τον μισθό, τη σύνταξη, μέσα στις πρώτες ημέρες του μήνα. Οι νέες γενιές πνίγονται στην ανασφάλεια.

Η προτεραιότητα κεφαλαίου, κυβερνήσεων, ΕΕ είναι λεφτά για το πολεμικό μακελειό, όχι για τις ανάγκες του λαού. Το σύνθημα “Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία, Παιδεία – έξω η Ελλάδα από του πολέμου τα σφαγεία” δεν είναι σύνθημα διαμαρτυρίας. Ενοποιεί τις διεκδικήσεις σε κάθε κλάδο και επιχείρηση με τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό πρέπει να γίνει στοιχείο της καθημερινής δουλειάς όλων των σωματείων.

Η καπιταλιστική κερδοφορία είναι ασυμβίβαστη με την προκοπή και την αξιοπρεπή ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων

Η επίκληση της “εθνικής ενότητας” και της “κοινωνικής συνοχής” δεν είναι παρά η απαίτηση να σωπάσει και να σκύψει το κεφάλι ο λαός, για να προχωρούν απρόσκοπτα τα σχέδια του κεφαλαίου και να συνεχίζεται η εκμετάλλευση. Ζητούν από τους εργαζόμενους “θυσίες” και “υπομονή” ενώ πληρώνει το μάρμαρο με ακρίβεια, χαμηλούς μισθούς και φοροληστεία.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των μεγαλεμπόρων, των κατασκευαστών βαφτίζονται “εθνικά”. Τι σημαίνει “εθνική ενότητα και ομοψυχία” το ξέρουν πολύ καλά οι ναυτεργάτες της πρώτης στον κόσμο δύναμης στη ναυτιλία, αυτής που μεταφέρει και με τις ευλογίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ τόσο αμερικανικό, όσο και ρώσικο πετρέλαιο. Οι εφοπλιστές βγάζουν τρελά κέρδη από την αύξησή των ναύλων λόγω του πολέμου και οι ναυτεργάτες δεν έχουν Συλλογική Σύμβαση. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει η ζωή τους στη Μαύρη Θάλασσα, στον Περσικό Κόλπο, στον Ειρηνικό Ωκεανό και αλλού.

Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έκλεισαν το 2025 με κέρδη-ρεκόρ 4,65 δισ. ευρώ, την ώρα που τα “κοράκια” των funds και των τραπεζών συνεχίζουν αμείωτα το πλιάτσικο στη λαϊκή περιουσία και το ταξικό έγκλημα των πλειστηριασμών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Μόνο το 2024 πραγματοποιήθηκαν 12.476 πλειστηριασμοί ακινήτων συνολικής αξίας 1,32 δισ. ευρώ, από 9.279 το 2023. Οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο κατέγραψαν τρεις συνεχόμενες χρονιές αύξησης κερδών: 10,3 δισ. ευρώ το 2022, 10,8 δισ. ευρώ το 2023, 11,5 δισ. ευρώ το 2024. Στα σούπερ μαρκετ, εκεί όπου καθημερινά στραγγίζεται το λαϊκό εισόδημα, ο τζίρος μέχρι τον Αύγουστο του 2025 έφτασε τα 10,4 δισ. ευρώ.

Ο κρατικός προϋπολογισμός προβλέπει φορολογικά έσοδα που ξεπερνούν τα 74 δισ. ευρώ, κυρίως από τη φοροαφαίμαξη του λαού, που πληρώνει ήδη το 95% του συνόλου των φόρων, ενώ εξασφαλίζει πάνω από 23 δισ. ευρώ επιδοτήσεων στο κεφάλαιο για την πολεμική προετοιμασία και την ανταγωνιστικότητα. Το “ματωμένο” πλεόνασμα που ρουφάνε από τον λαό έφτασε τα 8,7 δισ. ευρώ στο οκτάμηνο Ιανουαρίου – Αυγούστου 2025 και η εκτίμηση για όλο το έτος ξεπερνά τα 12 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή, ο μέσος ετήσιος δείκτης καταναλωτή έχει αυξηθεί κατά 76% από το 2011 έως σήμερα, ενώ μόνο την τελευταία εξαετία το κόστος του ρεύματος έχει αυξηθεί τουλάχιστον κατά 45%, των τροφίμων κατά 30% και των ενοικίων κατά 24%.

Η πλειοψηφία των εργαζομένων δηλώνει πως ο μισθός φτάνει το πολύ μέχρι τα μέσα του μήνα. Η κυβέρνηση βρήκε τη “λύση”, τη δουλειά ήλιο με ήλιο τον 21ο αιώνα, κατ’ απαίτηση των αφεντικών. Κουνώντας το δάχτυλο σε όσους αναγκάζονται να κυνηγήσουν μια υπερωρία, ψήφισε νόμους για τη 13ωρη εργασία και την πλήρη “ευελιξία” του εργάσιμου χρόνου. Δεν περίμενε κανείς τίποτα διαφορετικό από μια κυβέρνηση που πριν λίγες ημέρες, αντί να ανακοινώσει μέτρα ανακούφισης του λαού από την ακρίβεια και τη φοροληστεία, ανακοίνωσε μέτρα στήριξης και διεύρυνσης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Ο μέσος μισθός παραμένει καθηλωμένος, μικρότερος κατά 4% σε σχέση με το 2011, σε πραγματικές τιμές η διαφορά είναι ακόμα μεγαλύτερη. Το επίδομα ανεργίας μετά βίας το παίρνουν μόλις το 13% των ανέργων, ενώ η κυβέρνηση με νόμο έχει “κλέψει” τις τριετίες από το 2012 έως το 2023. Έτσι ένας εργαζόμενος με 14 χρόνια προϋπηρεσία δεν παίρνει καμία αύξηση πλην αυτής που ανακοινώθηκε.

Ο νέος κατώτατος μισθός προσδιορίστηκε στο πλαίσιο της “Κοινωνικής Συμφωνίας” ντροπής που υπέγραψαν κυβέρνηση, εργοδότες και η ηγεσία της ΓΣΕΕ. Μια ηγεσία που όχι μόνο ανέχεται αυτήν την απόφαση-κοροϊδία, αλλά αυτό το αίσχος των παγωμένων μισθών το επιβάλλει και στις Κλαδικές Συμβάσεις. Αυτό επιβεβαιώθηκε και με τη συλλογική σύμβαση του Επισιτισμού που υπέγραψε η ΓΣΕΕ και η ηγεσία της ΠΟΕΕΤ στα 930 ευρώ, μόλις 10 ευρώ πάνω από τον κατώτατο μισθό, χωρίς να ρωτήσει κανένα συνδικάτο του κλάδου. Τέτοια είναι η ξεφτίλα των εργατοπατέρων και της κυβέρνησης που πανηγύριζαν για μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς.

Οι απαιτήσεις των καπιταλιστών είναι το κοινό έδαφος που συναντιούνται η κυβέρνηση της ΝΔ, τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης και οι εργατοπατέρες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, γιατί τελικά υπηρετούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Οι μισθοί είναι μόνιμα στο στόχαστρο όλων των κυβερνήσεων. Με τη σειρά Βρούτσης, Αχτσιόγλου, Κεραμέως, έβαλαν μόνιμο κόφτη στους μισθούς και “ταφόπλακα” στις ελεύθερες διαπραγματεύσεις για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας – Βάζουμε στο προσκήνιο τα δικά μας συμφέροντα, τη δική μας προοπτική

Καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε μια ιστορική αναγκαιότητα. Μέσα στις συνθήκες όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, της γενίκευσης των πολεμικών συγκρούσεων και της βαθύτερης εμπλοκής της χώρας, να συμβάλουμε στη μεγάλη προσπάθεια συσπείρωσης όσο το δυνατόν περισσότερων συνδικάτων και συνδικαλιστών, συνολικά εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, σε γραμμή αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Δεν θα πληρώσουμε τις κρίσεις του κεφαλαίου, ούτε θα γίνουμε αναλώσιμο υλικό στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τους πολέμους του. Απέναντι στην “κουλτούρα των φερέτρων”, στην κουλτούρα της υποταγής στην εκμετάλλευση, που καλλιεργούν κεφάλαιο, κυβέρνηση, ΕΕ – ΝΑΤΟ και τα δεκανίκια τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, αντιπαραθέτουμε την κουλτούρα της οργάνωσης, του αγώνα, της ταξικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Οι αγώνες των τελευταίων χρόνων έβαλαν ξεκάθαρα το δίλημμα “Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”. Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο κρίνονται όλοι. Το δίλημμα δεν είναι αφηρημένο. Είναι βαθιά πολιτικό και πρακτικό, ποιο εργατικό κίνημα μπορεί να σταθεί στο ύψος των σημερινών συνθηκών και απαιτήσεων; Ποιο εργατικό κίνημα μπορεί να πρωτοστατήσει στην οργανωμένη απειθαρχία ενάντια στη φρικτή πραγματικότητα του πολέμου και των κερδών, να σπάσει με την οργάνωση και τη δράση τη λογική “τα κεφάλια μέσα”, να καλλιεργήσει με το αγωνιστικό παράδειγμα την αφοβία και την τόλμη, οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν μια ζωή καλύτερη, χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους;

Ένα τέτοιο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα έχουμε ανάγκη. Ένα κίνημα οργανωμένο, μαζικό και ριζωμένο στους χώρους δουλειάς, που να μην εμφανίζεται μόνο στις κορυφές των γεγονότων, αλλά να έχει καθημερινή παρουσία, να παρεμβαίνει για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα φωτίζοντας τις πραγματικές αιτίες, θα βάζει στο στόχαστρο την πολιτική που τα γεννά και θα προβάλλει την πραγματική διέξοδο για τους εργαζόμενους.

Ένα κίνημα που δεν εγκλωβίζεται στα όρια της διαχείρισης του συστήματος, που δεν υποτάσσεται στους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου, αλλά συγκρούεται με την ίδια τη στρατηγική του. Προτάσσει την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών αντί για τα κέρδη μιας χούφτας παράσιτων.

Ένα κίνημα που θα ενώνει την εργατική τάξη, χωρίς διαχωρισμούς, με ιδιαίτερη φροντίδα να αγκαλιάζει τις γυναίκες, τη νεολαία, τους μετανάστες, τους πιο ευάλωτους εργαζόμενους, εκείνους που βιώνουν πιο έντονα την εκμετάλλευση και την ανασφάλεια. Που θα μετατρέπει την αγανάκτηση σε συλλογική δράση και δύναμη οργάνωσης.

Η πορεία του ΠΑΜΕ όλα αυτά τα χρόνια έδειξε ότι το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να χαράσσει τη δική του στρατηγική, να είναι ανεξάρτητο από την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις, να είναι σε ανοιχτή και διαρκή αντιπαράθεση μαζί τους, τόσο σε συνθήκες έντασης της καταστολής όσο και σε συνθήκες χειραγώγησης και προσπάθειας μετατροπής του σε σκαλοπάτι κυβερνητικής εναλλαγής.

Έτσι δεν θα αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις, αλλά θα προετοιμάζεται, θα διαβάζει τη συγκυρία και θα ανοίγει δρόμους. Θα επιδιώκει να συσπειρώνει νέες δυνάμεις και να αντέχει σε όλες τις καμπές της ταξικής πάλης, για να διατηρεί ζωντανή τη φλόγα της ανατροπής απέναντι σε κάθε προσπάθεια ενσωμάτωσης. Απέναντι σε κάθε προσπάθεια να επιβληθούν μέσα στους εργαζόμενους και τον λαό αυταπάτες για νέους και παλιότερους κυβερνητικούς «σωτήρες».

Μέσα στη δράση μπορεί να οικοδομηθεί ένα τέτοιο ισχυρό κίνημα που θα πρωταγωνιστεί στην πάλη, που θα συγκρούεται με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντά του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τους μηχανισμούς του “κοινωνικού εταιρισμού”.

Ένα κίνημα που θα αμφισβητεί και θα αντιπαλεύει την κυρίαρχη πολιτική, θα συνενώνει την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους και επαγγελματίες σε μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και στον καπιταλισμό.

Ένα τέτοιο μέτωπο πάλης δεν περιορίζεται στην απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων. Στοχεύει στην αμφισβήτηση της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Περνάμε στην αντεπίθεση συνδέοντας την πάλη για τις άμεσες διεκδικήσεις με τη συνολική αντιπαράθεση απέναντι στον πόλεμο, την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες των εργαζομένων για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Εμπνεόμαστε από τους ταξικούς αγώνες που με τη μαζικότητα, τον προσανατολισμό και τις μορφές πάλης δείχνουν ότι η εργατική τάξη και ο λαός με την οργανωμένη πάλη μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές των εξελίξεων

Η πείρα των αγώνων αποδεικνύει ότι η εργατική τάξη, όταν οργανώνεται και παλεύει με δικούς της όρους, μπορεί να ανατρέπει συσχετισμούς, να μπλοκάρει σχεδιασμούς, να επιβάλλει κατακτήσεις. Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό που θα επιτρέπει στο εργατικό κίνημα να περάσει από την άμυνα στην αντεπίθεση.

Η κατεύθυνσή μας πρέπει να είναι καθαρή, δημιουργία σωματείων σε κάθε επιχείρηση και κλάδο, μαζικοποίηση και ουσιαστική ισχυροποίηση της δράσης τους, με νέους στόχους στην αλλαγή των συσχετισμών ως αποτέλεσμα πραγματικής οργάνωσης των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Σε σύγκρουση με τα εκφυλιστικά φαινόμενα, με τις νοθείες, την εξαγορά, τη διάβρωση των συλλογικών διαδικασιών σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και στα ίδια τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ παλεύουμε για συνδικάτα ζωντανά, μαχητικά, βαθιά ριζωμένα μέσα στην εργατική τάξη, που θα εκφράζουν τη βούληση και τη δύναμή της και όχι τους σχεδιασμούς του κράτους και της εργοδοσίας.

Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών στον Πειραιά και η απόφασή τους να μπλοκάρουν τη φόρτωση και τη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, δεν ήταν μόνο μια συμβολική πράξη. Ήταν πράξη σύγκρουσης με την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Οι λιμενεργάτες δεν είπαν απλώς «όχι» στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Άσκησαν στην πράξη τη δύναμή τους μέσα στον ίδιο τον χώρο όπου παράγεται και διακινείται ο πλούτος. Έβαλαν εμπόδιο εκεί όπου το κεφάλαιο οργανώνει ψυχρά και μεθοδικά τη μετατροπή των λιμανιών σε κόμβους της πολεμικής εμπλοκής. Και αυτή η πράξη ριζώθηκε μέσα στον λαό του Πειραιά, στηρίχθηκε από σωματεία, φορείς, νεολαία, που με τη στάση τους μετέτρεψαν την ανυπακοή των λιμενεργατών σε λαϊκό γεγονός με μεγάλη ακτινοβολία.

Η απαίτηση να σταματήσει κάθε στήριξη στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ δείχνει ότι η εργατική τάξη μπορεί να χαράσσει τη δική της, ανεξάρτητη γραμμή απέναντι στους ιμπεριαλιστές, να οικοδομεί στην πράξη τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται. Το ΠΑΜΕ βρέθηκε με διεθνιστικές αποστολές στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης, του λαού της Κούβας.

Η ιστορική απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Φλεβάρη, σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, με πρωτοβουλία του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ των λιμενεργατών της COSCO και σε συντονισμό με συνδικάτα από την Ιταλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Τουρκία, το Μαρόκο, τη Γαλλία, ήταν μια πρωτόγνωρη διεθνής δράση, μια συνειδητή εκδήλωση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης απέναντι στους κοινούς της εχθρούς: Τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι εργάτες, πέρα από σύνορα, αμφισβήτησαν στην πράξη τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής που τους θέλει διαιρεμένους στην ειρήνη και αναλώσιμους στον πόλεμο.

Η απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, με τη συμμετοχή των Εργατικών Κέντρων, εργαζομένων από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, πήρε χαρακτήρα γενικής απεργιακής κινητοποίησης. Η σημασία της δεν βρισκόταν μόνο στην έκτασή της, αλλά στο ότι συνέδεσε τα επιμέρους αιτήματα των κλάδων με τον συνολικό αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη γίνουν τα λιμάνια της χώρας μας ορμητήριο πολέμου. Ανέδειξε στην πράξη τι σημαίνει να μπαίνουν τα ταξικά εργατικά συνδικάτα μπροστά για να αναπτυχθεί ένα μεγάλο, ισχυρό και μαχητικό κίνημα, σε κοινή δράση με τους συλλόγους και τα σωματεία των αυτοαπασχολούμενων, με τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τη νεολαία.

Στην ίδια γραμμή κινείται και ο αγώνας των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ. Οι ναυτεργάτες αρνούνται να θυσιαστούν για τα κέρδη των εφοπλιστών και πετούν στα μούτρα τους τα ματωμένα δολάρια που τους προσφέρουν ως αντίτιμο θανάτου για να περνούν από τα Στενά του Ορμούζ. Απαιτούν εδώ και τώρα να γυρίσουν πίσω οι ναυτεργάτες από όλες τις εμπόλεμες ζώνες.

Οι κρίκοι στην αλυσίδα των κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης στη χώρα μας πολλαπλασιάστηκαν αυτά τα χρόνια μέσα από τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες για σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, για ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο κόντρα στη φυσική και ψυχολογική εξόντωση που θέλουν να επιβάλουν οι κυβερνήσεις και η εργοδοσία με τα 12ωρα και τα 13ωρα. Οργανώνοντας τη δράση από τα κάτω εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα προσπέρασαν την οργανωμένη απεργοσπασία των πλειοψηφιών στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ και οργάνωσαν αυτούς τους σημαντικούς αγώνες κόντρα σε νόμους-εκτρώματα όπως του Γεωργιάδη και της Κεραμέως.

Οι κινητοποιήσεις αυτές σημείωσαν ρεκόρ αποφάσεων συμμετοχής δεκάδων Συνδικάτων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, πολύ ευρύτερων δυνάμεων που συμπαρατάχτηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι δεν συμφωνούν σε όλα με τις θέσεις μας. Όμως ξεκινούσαν από μια κοινή αφετηρία, ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία άλλη ανοχή σε αυτή τη βαρβαρότητα, ότι πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις δικές μας ανάγκες. Ότι στις συνθήκες της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ψηφιακής επανάστασης, σύγχρονο και αναγκαίο είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου και η εξασφάλιση μιας ζωής με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ελεύθερο – δημιουργικό χρόνο.

Υπάρχουν οι δυνατότητες για να αλλάξει η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Φάνηκε σε πολλές περιπτώσεις ότι ακόμα και ένας πρωτοπόρος εργαζόμενος να υπάρχει μέσα σε έναν χώρο δουλειάς, μπορεί να τραβήξει πολλαπλάσιο αριθμό εργαζομένων στην οργάνωση και στον αγώνα, διαμορφώνοντας πλαίσιο διεκδίκησης με πρωτοβουλία, αποφασιστικότητα, συλλογικότητα στην επιλογή των μορφών πάλης.

Ξεσπούν αγώνες μαχητικοί που αφήνουν το αποτύπωμά τους. Είναι αγώνες που με την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων κατακτούν σωστό προσανατολισμό, γεννάνε και πολλαπλασιάζουν την οργάνωση, τις μαζικές συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Αγώνες που σχετίζονται με την πάλη για υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και άλλα εργασιακά δικαιώματα.

Ξεχωρίζουν τα παραδείγματα του επιχειρησιακού Σωματείου Εργαζομένων της “ΔΕΛΤΑ” στην Αττική, που μέσα από σημαντικές μάχες εδώ και καιρό ανάγκασε την εργοδοσία να υπογράψει Επιχειρησιακή ΣΣΕ που προβλέπει αυξήσεις στους μισθούς και μια σειρά άλλες κατακτήσεις. Μάλιστα η ΣΣΕ προβλέπει και το ξεπάγωμα των τριετιών, σμπαραλιάζοντας στην πράξη τη σχετική “απαγόρευση” που προβλέπουν οι μνημονιακοί νόμοι και η μούφα επαναφορά των τριετιών που έκανε η κυβέρνηση πριν μερικά χρόνια, εξαφανίζοντας τα χρόνια 2012-2024.

Τέτοιοι πρόσφατοι αγώνες, όπως των εργαζόμενων στην “Tasty Foods”, των εργολαβικών εργατών στα ΕΛΠΕ, των εργαζομένων στην ΕΤΕΜ που έφτιαξαν το σωματείο τους κόντρα στην τρομοκρατία και τις απολύσεις και κατάφεραν να τις πάρουν πίσω, των εργαζομένων στα KFC, προστίθενται στους αγώνες για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης στους λιμενεργάτες της COSCO, στους ναυτεργάτες στα Ro/Ro, στους μεταλλεργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στο Πέραμα, στους οικοδόμους, στους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής, στους εργαζόμενους στα “Praktiker”.

Οι συγκλονιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη όλα αυτά τα χρόνια έφεραν εκατομμύρια λαού στους δρόμους. Κόντρα στην απεργοσπασία της ΓΣΕΕ και άλλων δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη την Ελλάδα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των Συνδικάτων, πήραν μέρος στις απεργιακές συγκεντρώσεις των Εργατικών Κέντρων και των Ομοσπονδιών επιβεβαιώνοντας τη δύναμη της οργάνωσης των εργαζομένων.

Μαζί με τους γονείς και τους συγγενείς των αδικοχαμένων παιδιών ακυρώσαμε την προσπάθεια της κυβέρνησης, των άλλων αστικών κομμάτων, της “Hellenic Train”, της ΕΕ να συγκαλύψουν το έγκλημα και τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αναδείξαμε τις τεράστιες ευθύνες ενός άδικου κοινωνικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί, τις ευθύνες ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που άφησαν τον σιδηρόδρομο και τους επιβάτες χωρίς προσωπικό και συστήματα ασφαλείας στις ράγες του ιδιωτικοποιημένου σιδηρόδρομου. Και θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να αποδοθούν οι ευθύνες, αλλά και για να ανατραπεί αυτό το σύστημα της βαρβαρότητας που έχει στο DNA του το έγκλημα.

Το ΠΑΜΕ στέκεται και θα συνεχίσει να στέκεται στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων, στον Σύλλογό τους, στον αγώνα για να λάμψει πραγματικά όλη η αλήθεια. Η δίκη δεν μπορεί να διεξάγεται επί της ουσίας κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς δημοσιότητα, λόγω τεχνικής ανεπάρκειας του χώρου. Η κυβέρνηση οφείλει να αφήσει τις υπεκφυγές και να δώσει λύσεις.

Η σαπίλα του αστικού κράτους, που δεν μπορεί να προστατέψει ούτε τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες όπως της ανθρώπινης ζωής, αποδεικνύει και τα όρια του συστήματος του κέρδους που είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των εγκλημάτων. Το έγκλημα στα Τέμπη, τα εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους δουλειάς, η τραγική κατάσταση στην Υγεία, οι ελλείψεις στην Εκπαίδευση, οι πλειστηριασμοί, οι φυσικές καταστροφές χωρίς προστασία του λαού, η γενικευμένη ανασφάλεια.

Όταν τα μέτρα υγείας και ασφάλειας αντιμετωπίζονται ως κόστος, η μόνιμη και σταθερή δουλειά ως βάρος, οι κοινωνικές υποδομές ως περιττή δαπάνη, η ζωή των εργαζομένων ως αναλώσιμο υλικό, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τα εργοδοτικά εγκλήματα όπως στα Τρίκαλα, στο εργοστάσιο της “Βιολάντα”. Μόνο το 2025 τουλάχιστον 201 συνάδελφοί μας έχασαν τη ζωή τους στη δουλειά.

Το αστικό κράτος δεν είναι ανίκανο. Είναι εχθρικό για τον λαό. Η καθημερινότητα που ζούμε δεν οφείλεται στην “απουσία κράτους δικαίου”. Οφείλεται ακριβώς στην παρουσία του αστικού κράτους, που είναι φτιαγμένο για να υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτό το κράτος είναι ικανότατο όταν πρόκειται να θωρακίσει την κερδοφορία των τραπεζών, να χρηματοδοτήσει επιχειρηματικούς ομίλους, να στηρίξει πολεμικές αποστολές, να ιδιωτικοποιήσει κρίσιμες υποδομές, να καταστείλει απεργίες, να διώξει συνδικαλιστές, να επιβάλει τρομονόμους και προληπτικές παρακολουθήσεις, να επιβάλει το γενικευμένο φακέλωμα. Και είναι επιλεκτικά ανίκανο όταν πρόκειται να προστατεύσει τη ζωή του λαού και των ξεριζωμένων, των προσφύγων, οδηγώντας στα εγκλήματα της Πύλου και της Χίου.

Η κυβέρνηση έφερε το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων προκειμένου να επιβάλει σιωπητήριο, να βάλει φραγμούς στη συνδικαλιστική δράση, όπως και το Πειθαρχικό για τους φοιτητές, για Πανεπιστήμια “αποστειρωμένα” από διεκδικήσεις. Διώκει όσους αγωνίζονται απέναντι στο αίσχος των πλειστηριασμών, διώκει αγωνιστές φαντάρους γιατί ζητάνε να μη συμμετέχουν στα δολοφονικά σχέδια του ΝΑΤΟ με βάση τον όρκο που έδωσαν να φυλάνε τα σύνορα της χώρας.

Για αυτό και δεν μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη σε παλιούς και νέους σωτήρες, σε εκκολαπτόμενους κομματάρχες, που μιλούν για “αποκατάσταση των θεσμών”, “επιστροφή στην κανονικότητα”, “καλύτερο κράτος δικαίου”, λες και μπορεί ένα κράτος φτιαγμένο για να υπηρετεί το κεφάλαιο να μετατραπεί σε κράτος των εργαζομένων.

Οι αγώνες της εργατικής τάξης δείχνουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος της οργανωμένης απειθαρχίας, της ρήξης, της συνειδητής άρνησης να υπηρετηθούν οι στόχοι του κεφαλαίου. Το εργατικό κίνημα μπορεί να βάζει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, μπορεί να στριμώχνει κυβερνήσεις και όσους τις στηρίζουν. Να αποσπά κατακτήσεις, να καθυστερεί μέτρα, να κουρελιάζει στην πράξη άδικους νόμους.

Για αυτό και λέμε ότι μέσα στους εργασιακούς χώρους και μέσα στους κλάδους δεν πρέπει να υπάρξει καμία ανακωχή με την πολιτική του κέρδους και του πολέμου. Με τη συμβολή των συνδικάτων, των Εργατικών Κέντρων, των Ομοσπονδιών και με στοχευμένη δουλειά, μπορούμε να δώσουμε ώθηση στις εργατικές κινητοποιήσεις. Δεν μπορούν όλοι να κερδίσουν. Για να ανακουφιστεί ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Να βγει η Ελλάδα έξω από τον πόλεμο και να ακουστεί πολύ δυνατά το μήνυμα ότι δεν θα δεχτούμε άλλες θυσίες για τα κέρδη τους και τον πόλεμό τους.

Οι εργαζόμενοι να απαλλαγούν από τους εργατοπατέρες που λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος των κυβερνήσεων και της εργοδοσίας μέσα στο εργατικό κίνημα

Οι εργαζόμενοι έχουν απέναντί τους και τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό που είναι το μακρύ χέρι των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων και πρέπει να κοπεί. Η δυσοσμία που αναβλύζει από το κουφάρι της υποταγμένης πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ αποδεικνύει πως οι εργαζόμενοι σωστά την έχουν ονομάσει “συνδικαλιστική μαφία”.

Οι αποκαλύψεις για τα “αδιευκρίνιστα” ποσά στους λογαριασμούς του εκατομμυριούχου – πρόεδρου της ΓΣΕΕ και κεντρικού συνδικαλιστή του ΠΑΣΟΚ Παναγόπουλου έφεραν ξανά στην επιφάνεια την μπόχα του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού. Επιβεβαίωσαν ότι η στήριξη της στρατηγικής του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κυβερνήσεων, η γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού γεννούν όλα αυτά τα αποκρουστικά φαινόμενα, τη συνδιαλλαγή με μηχανισμούς του κράτους, τα κάθε λογής αλισβερίσια με τη μεγαλοεργοδοσία, την αποστολή στην υπονόμευση του αγώνα και της οργάνωσης των εργαζομένων.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά, έχει γράψει μαύρη ιστορία, μια ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ωρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων λέγοντας ότι “οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους”.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι ενώ εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα οργάνωναν την απεργιακή απάντηση ενάντια στα σχέδια επιβολής του 13ωρου, η ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπραγματευόταν στα κρυφά με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους την “Κοινωνική Συμφωνία”-έκτρωμα για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κεφαλαίου, που νομιμοποιεί τη φτώχεια, τους καθηλωμένους μισθούς και τη διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων.

Εδώ και χρόνια, τα Συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δόθηκε μια σκληρή μάχη όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζεται, για τον προσανατολισμό του κινήματος και για να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους και εργοδοσίας.

Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ σε γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας για αυτό τον σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένων.

Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως όχημα για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρά η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών και η “υλοποίηση” των προγραμμάτων που “εξασφάλιζε” πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.

Αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Πριν λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε η σαπίλα της εξαγοράς και του εκφυλισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (ΣΕΣ/ETUC) που έβαζαν πλάτη σε αντιδραστικές διατάξεις με τα αιματοβαμμένα πετροδόλαρα του Κατάρ και άλλων λόμπι. Δέχονται και ανακυκλώνουν όλα τα προσχήματα και την προπαγάνδα των κυβερνήσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο.

Αυτοί είναι οι εργατοπατέρες. Αυτοί που χτίζουν καριέρες πάνω στην εκμετάλλευση των εργατών. Αυτοί που, όταν οι εργαζόμενοι τους κατήγγειλαν ως συνδικαλιστική μαφία, βρήκαν ασπίδα προστασίας στην κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία έστειλε τα ΜΑΤ για να τους φυλάξει και να τους κρατήσει στις καρέκλες τους. Για αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ τους εξασφάλισε ρόλο και ύπαρξη, κάνοντας νόμο την κατάπτυστη συμφωνία κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Σργασίας, βάζοντάς τους “σερίφη” στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των συνδικάτων τους.

Όταν το συνδικάτο παύει να είναι όργανο αγώνα για τα συμφέροντα των εργαζομένων και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης της εκμετάλλευσης και ατομικού βολέματος, τότε γεννιούνται η συναλλαγή, η αδιαφάνεια, η αποξένωση από τους εργαζόμενους, ο εργατοπατερισμός. Για αυτό το εργατικό κίνημα χρειάζεται να απαλλαγεί από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους, εργοδοσίας και εργατοπατέρων. Χρειάζεται Συνδικάτα εργατών και όχι της κυβέρνησης και των εργοδοτών.

Στις ίδιες συνθήκες δώσαμε τη μάχη για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στις Ομοσπονδίες του Δημοσίου, στην ίδια την ΑΔΕΔΥ, για να εγγραφούν χιλιάδες συμβασιούχοι στα σωματεία τους. Κατακτήσαμε σημαντικές θέσεις, παρά το γεγονός ότι παραμένει ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης, σε συνθήκες πολύ οξυμένης διαπάλης με τις άλλες δυνάμεις οι οποίες δουλεύουν για την ενσωμάτωση και τη χειραγώγηση των δημοσίων υπαλλήλων στους στόχους και τους σκοπούς του αστικού κράτους. Αναπαράγουν ως λύση για τα προβλήματα την κυβερνητική εναλλαγή, ότι μπορεί το αστικό κράτος να είναι «δίκαιο» και «χρήσιμο» για τον λαό, αποκρύβοντας την πραγματικότητα, ότι δηλαδή η λειτουργία του αστικού κράτους υπάρχει μόνο για να υπερασπίζεται τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, για να προστατεύει και να αναπαράγει την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Η αλλαγή συσχετισμών, οι ελπιδοφόρες εξελίξεις και αυτή τη διετία, η πρωτιά των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ, στο ΕΚ Αθήνας, στο ΕΚ Εύβοιας, στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, στην ΕΙΝΑΠ, δείχνουν ότι οι δυνάμεις της ταξικής πάλης μπορούν να κερδίζουν έδαφος. Δείχνουν ότι ο αρνητικός συσχετισμός μπορεί να ανατραπεί. Δείχνουν ότι οι δυνάμεις του συμβιβασμού δεν είναι παντοδύναμες. Αυτά τα βήματα πρέπει να γενικευτούν.

Η μαζικοποίηση των σωματείων και η αλλαγή συσχετισμών, η αναβάθμιση της λειτουργίας και της δράσης των Συνδικάτων αποτελεί επιτακτικό καθήκον

Αν δεν είχαν γίνει αποφασιστικά βήματα τα τελευταία χρόνια, δεν θα μπορούσαν να οργανωθούν οι μεγάλοι αγώνες που γνωρίσαμε. Δεν θα μπορούσαν να αναπτυχθούν οι μεγάλες απεργίες. Δεν θα μπορούσαν να ξεσπάσουν αγωνιστικές διεργασίες σε τόσους χώρους δουλειάς. Δεν θα μπορούσε να εκφραστεί σε τέτοια έκταση η λαϊκή οργή.

Αυτή είναι η μεγάλη συμβολή του ΠΑΜΕ, ότι κράτησε ανοιχτό τον δρόμο της ταξικής πάλης. Ότι έδωσε περιεχόμενο, προσανατολισμό, οργανωτική στήριξη στους αγώνες. Ότι έδειξε στην πράξη πως χωρίς ισχυρά σωματεία, χωρίς αλλαγή συσχετισμών, χωρίς μαζική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική αντεπίθεση. Αποτελεί ζωντανή έκφραση των αγωνιστικών διεργασιών που συντελούνται μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Αποτελεί μια πραγματικά αγωνιστική διέξοδο και ελπίδα για όσους εργαζόμενους δεν συμβιβάζονται με την άσχημη κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Η πρωτοπόρα και αταλάντευτη δράση των συνδικάτων και των συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ βασίζεται στο γεγονός ότι δεν υποχώρησε, δεν τα βρήκε πίσω από κλειστές πόρτες. Δεν επιδίωξε να κάνει το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλί για να ανεβοκατεβαίνουν αντιλαϊκές αντεργατικές κυβερνήσεις, ούτε διαλέγει δυνάστη – καταπιεστή. Δε χωρίζει τους καπιταλιστές εργοδότες σε καλούς και κακούς, ούτε κατ’ επέκταση τις ενώσεις τους και τις συμμαχίες τους σε καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές. Με συνέπεια υπερασπίζεται την ταξική πάλη και τα ταξικά συμφέροντα.

Το γεγονός ότι από την προηγούμενη σύσκεψη μέχρι σήμερα δημιουργήθηκαν δεκάδες νέα σωματεία είναι βαθιά ελπιδοφόρο. Μόνο στην Αττική συγκροτήθηκαν 21 νέα επιχειρησιακά σωματεία τα τελευταία τρία χρόνια. Δεν είναι ένας τυπικός αριθμός. Δείχνει ότι σε νέους χώρους και κλάδους γεννιούνται νέα στηρίγματα οργάνωσης, νέα κύτταρα αγώνα, νέες δυνατότητες. Δείχνει ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν αποδέχονται τη μοιρολατρία, που αναζητούν διέξοδο στον συλλογικό δρόμο. Μπορεί να δυναμώσει το επίπεδο οργάνωσης της εργατικής τάξης. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η είσοδος νέων σε ηλικία εργαζομένων, γυναικών, μεταναστών. Το ρίζωμα των σωματείων σε μεγάλους χώρους δουλειάς και σε κρίσιμους κλάδους. Η ενότητα των εργαζομένων, ανεξάρτητα από τις εργασιακές τους σχέσεις.

Κεντρικό ζήτημα είναι η αποφασιστική βελτίωση της λειτουργίας των σωματείων. Η ενασχόλησή τους με όλα τα ζητήματα που αφορούν τους νέους, την εργατική οικογένεια, ανοίγοντας μέτωπο στον συντεχνιασμό και τον εγκλωβισμό στα ζητήματα κάθε χώρου που αναπαράγονται διαρκώς από την επίθεση των εργοδοτών.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε με τόλμη και αποφασιστικότητα την αδράνεια και την άσχημη λειτουργία πολλών Συνδικάτων. Η πίεση που ασκεί η κυβέρνηση και οι εργοδότες ενάντια στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, στην οικονομική ανεξαρτησία των Συνδικάτων θα δυναμώσει. Αντιπαλεύουμε τον συμβιβασμό και τις δυσκολίες που γεννά η επίθεση του κεφαλαίου και οι αρνητικές συνέπειες στη ζωή των εργαζομένων που γεννούν πρόσθετα εμπόδια.

Το ζωντάνεμα της δράσης των σωματείων, η συγκρότηση Διοικητικών Συμβουλίων και Επιτροπών Αγώνα σε χώρους δουλειάς από δραστήριους αγωνιστές, οι συλλογικές, μαζικές, δημοκρατικές διαδικασίες, το μάζεμα των συνδρομών και οι εκδηλώσεις για την οικονομική ενίσχυση των Συνδικάτων είναι πρώτο μέλημα των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ. Χωρίς τέτοια δουλειά δεν μπορούμε να μιλούμε για ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Θέλουμε Συνδικάτα ζωντανά που θα ενώνουν τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης, θα υπερασπίζονται τις ζωντανές, συλλογικές διαδικασίες με την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων, θα λειτουργούν με βάση αυτές. Σωματεία ανοιχτά και δημοκρατικά, πόλος έλξης για τους νέους εργαζόμενους, κάθε εργάτης και εργάτρια, μισθωτός να βλέπει στη δράση των σωματείων, τις διεκδικήσεις του, τις αγωνίες του, την αλληλεγγύη των συναδέλφων του.

Κόντρα σε όσους θέλουν τον μετασχηματισμό των σωματείων τους σε ηλεκτρονικούς καφενέδες και την αντικατάσταση της ζωντανής συμμετοχής με ένα like, όλους όσοι έχουν προεξοφλήσει το τέλος της απεργίας ως μορφή πάλης, όσους επιχειρούν να μετατρέψουν τα σωματεία σε ουρά των κυβερνητικών εναλλαγών και την ανάθεση του αγώνα σε μελλοντικούς – κυβερνητικούς Μεσσίες.

Τα Συνδικάτα είναι φορείς οργάνωσης της πάλης σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο. Τα αγωνιστικά παραδείγματα της ΛΑΡΚΟ, της COSCO, της “E-FOOD” και της “WOLT”, της “ΔΕΛΤΑ”, των Μεταλλείων της Χαλκιδικής και τόσων άλλων που έχουν κατά καιρούς οργανώσει τα Συνδικάτα στους χώρους δουλειάς, επιβεβαιώνουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει διεύρυνση των γραμμών των Συνδικάτων αν δεν οργανώνεται η διεκδίκηση για κάθε πρόβλημα που αφορά τους εργαζόμενους. Όλα τα αγωνιστικά παραδείγματα στους χώρους δουλειάς αποδεικνύουν ότι ο αρνητικός συσχετισμός και ο φόβος απέναντι στην εργοδοσία σπάνε μόνο με την οργανωμένη συλλογική δράση των σωματείων. Αυτός ο προσανατολισμός δράσης μπορεί να βάλει ευρύτερες δυνάμεις στη συλλογική δράση, να διαπαιδαγωγηθούν στην ταξική πάλη, στη σύγκρουση με την εργοδοσία και το κράτος.

Το ΠΑΜΕ προσανατολίζει τη δράση του στην ενίσχυση της γυναικείας συμμετοχής στα εργατικά σωματεία, όπως και στην ανάδειξη των γυναικών στα όργανα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Η γυναικεία συμμετοχή αποτελεί κρίσιμο και κομβικό παράγοντα για τη μαζικοποίηση, την ενίσχυση της δύναμης και της μαχητικότητας των σωματείων. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση έχει σημασία ο εμπλουτισμός του πλαισίου πάλης με αιτήματα που αφορούν στις ιδιαίτερες ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών σε κάθε πλευρά της ζωής τους, όπως στην προστασία της μητρότητας και του γυναικείου οργανισμού, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, κοινωνικής στήριξης της οικογένειας.

Παίρνουμε υπόψη μας πως στο όνομα της “ισότητας των φύλων” και της “ίσης μεταχείρισης”, εφαρμόζεται η αντεργατική πολιτική ΕΕ και κυβερνήσεων, που πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο όνομα της “ισότητας” καταργήθηκαν μέτρα που αποτελούσαν κατακτήσεις του εργατικού και γυναικείου κινήματος, συνδεδεμένα με τις ανάγκες του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας. Τέτοιο μέτρο ήταν η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών στη βιομηχανία, που ήρθε στην επικαιρότητα με το εργοδοτικό έγκλημα της δολοφονίας των 5 εργατριών μανάδων στη “Βιολάντα”.

Σήμερα, στο όνομα της “συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής”, από τη μία προωθούνται οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις και η ένταση της εκμετάλλευσης του γυναικείου εργατικού δυναμικού, ενώ την ίδια στιγμή μπαίνει στο ζύγι του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους η ανάγκη των γυναικών και των οικογενειών τους για δημόσιες και δωρεάν δομές και υπηρεσίες Πρόνοιας, Προσχολικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, φροντίδας των ηλικιωμένων, των ΑμΕΑ, των χρονίως πασχόντων.

Αντίστοιχα πρέπει να δυναμώσει η δουλειά των Συνδικάτων με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Με την εξειδίκευση του πλαισίου πάλης (π.χ. για τα χαρτιά τους, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, τις συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης, την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας κ.ά.). Να ασχοληθούμε πιο συστηματικά για την άνοδο της συμμετοχής των μεταναστών στα σωματεία και τους φορείς του λαϊκού κινήματος, την ανάδειξή τους σε συνδικαλιστικά στελέχη, για την προώθηση νέων μορφών οργάνωσης στο εργατικό – λαϊκό κίνημα για τους μετανάστες και πρόσφυγες, όπως με τη διεύρυνση της λειτουργίας στεκιών για Έλληνες και μετανάστες εργάτες.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην πάλη του, στον σύγχρονο αγώνα του, χρειάζεται να γράψει στις σημαίες του αιτήματα που να εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής, για ελεύθερο δημιουργικό ελεύθερο χρόνο, για μόρφωση και πολιτισμό, συμμετοχή στην κοινωνική – πολιτική ζωή, ποιοτικές διακοπές, για νέες κατακτήσεις και δικαιώματα. Ταυτόχρονα, ο πρωτοπόρος ρόλος του εργατικού κινήματος θα κριθεί και στην ικανότητά του να τραβήξει στην πάλη γύρω από όλα τα μεγάλα ζητήματα του λαού μας.

Μπαίνουμε μπροστά στην πάλη μαζί με την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης, τους φοιτητές και τους μαθητές στον κοινό αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των μονοπωλίων

Οι κινητοποιήσεις των βιοπαλαιστών αγροτών συναντήθηκαν με τους αγώνες και τα αιτήματα της εργατικής τάξης και όλου του λαού απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ και κεφαλαίου. Ήταν οι μεγαλύτερες αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων τριάντα ετών, πρωτοφανής σε μαζικότητα, διάρκεια, ενότητα και συσπείρωση στην Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων. Τα μπλόκα που στήθηκαν για εβδομάδες σε όλη την Ελλάδα, η αντοχή και η αποφασιστικότητα των αγροτών ήταν σύγκρουση με τη στρατηγική των μονοπωλίων και της ΕΕ που ξεκληρίζει τους μικρούς παραγωγούς. Απέναντί τους είχαν την κυβέρνηση της ΝΔ με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, που προσπάθησε να λυγίσει τον αγώνα τους με ΜΑΤ και συλλήψεις, να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και να τους φορτώσει τα σπασμένα από τα σκάνδαλα που γεννά η ίδια η ΚΑΠ και η πολιτική της ΕΕ.

Τα Συνδικάτα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έμπρακτη στήριξη του αγώνα των αγροτών και στην κοινή δράση, με οργάνωση απεργιακών κινητοποιήσεων, όπως από τα Εργατικά Κέντρα Λάρισας, Καρδίτσας, Τρικάλων, Λέσβου, με το μεγάλο συλλαλητήριο των αγροτών και του λαού  στην Αθήνα, στις 13 Φλεβάρη. Ανέδειξαν ότι οι αγρότες στενάζουν στα χωράφια από τις χαμηλές τιμές που πουλάνε τα προϊόντα τους, οι εργαζόμενοι μπροστά από τα ράφια από τη μεγάλη ακρίβεια στις τιμές αυτών των εμπορευμάτων. Έγινε προσπάθεια να διαμορφωθούν κοινά αιτήματα απέναντι στον αιματοβαμμένο – πολεμικό προϋπολογισμό, απέναντι σε μια πολιτική που στηρίζει τα μονοπώλια, αλλά όχι το εισόδημα του λαού, τα σύγχρονα δικαιώματά του.

Η αλληλεγγύη και η κοινή δράση δυνάμωσε εκεί ειδικά που τα Εργατικά Κέντρα και τα συνδικάτα έχουν ένα πιο μόνιμο προσανατολισμό για δουλειά και κοινή δράση με μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος μέσα από μεγάλα λαϊκά προβλήματα όπως φανερώνει η πείρα των Εργατικών Κέντρων της Θεσσαλίας, ειδικά της Λάρισας. Μια δουλειά που έχει δυναμώσει μέσα από κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, για αντιμετώπιση των συνεπειών από φυσικές καταστροφές όπως ο “Ντάνιελ” και πιο πριν ο “Ιανός”. Για τα προβλήματα στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στην εμπορευματοποίηση του νερού, τη φοροληστεία και την ακρίβεια. Σε αυτά, με μπροστάρη το Εργατικό Κέντρο Λάρισας και το πλαίσιο πάλης που διαμορφώνει σε συντονισμό με τους μαζικούς φορείς της πόλης, έχει δημιουργηθεί μια σχετικά πιο μόνιμη κοινή δράση που βάζει στο στόχαστρο την πολιτική της βαρβαρότητας.

Αυτός ο τρόπος δουλειάς πρέπει να δυναμώσει σε κάθε πόλη, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα και αλλού, με τα Συνδικάτα και τα Εργατικά Κέντρα στην πρώτη γραμμή για να δυναμώσει η κοινή δράση γύρω από μεγάλα λαϊκά προβλήματα που αφορούν:

• Την υπεράσπιση του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος, των μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, ενάντια στην ακρίβεια, τη φοροληστεία και τα χαράτσια, κόντρα στις κατευθύνσεις της ΕΕ, των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου για μείωση των κοινωνικών δαπανών μπροστά στη στροφή για την πολεμική οικονομία.

• Την πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις συνέπειες από τη συμμετοχή της χώρας μας στους ευρωΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς.

• Τον αγώνα για αναβαθμισμένες αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Υγείας, Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Φροντίδας, ολόπλευρης προστασίας των παιδιών, στήριξης της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ηλικιωμένων και των Ατόμων με Αναπηρία, των χρονίως πασχόντων.

• Τον αγώνα για αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σχολείο και Πανεπιστήμιο, θέτοντας στο επίκεντρο το περιεχόμενο σπουδών, τα ζητήματα υποδομής, την πάλη ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.

• Την υπεράσπιση του δικαιώματος στη στέγη, για φτηνή – ποιοτική κατοικία με ευθύνη του κράτους, κόντρα στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις, τα υψηλά ενοίκια.

• Τα μέτρα για αντιπλημμυρική, αντιπυρική, αντισεισμική θωράκιση, για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

• Τον αγώνα για την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την ψυχαγωγία, τις διακοπές κ.λπ.

Εμπνεόμαστε από τους ταξικούς αγώνες του παρελθόντος, τιμάμε τους ήρωες της τάξης μας, συνεχίζοντας και δυναμώνοντας τους δικούς μας αγώνες

Η δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στην ταξική πάλη, στην οργάνωση και τον διεκδικητικό αγώνα. Ό,τι κατακτήθηκε στην ιστορία του εργατικού κινήματος δεν χαρίστηκε από καμία κυβέρνηση, κατακτήθηκε με σκληρούς, πολλές φορές αιματηρούς ταξικούς αγώνες. Αυτό έχουν επιβεβαιώσει και οι παλιότεροι και σύγχρονοι αγώνες.

Η ιστορική μνήμη και η σύγχρονη πείρα δείχνουν τη συνέχεια. Εκατόν σαράντα χρόνια μας χωρίζουν από την 1η Μάη του 1886. Τότε που οι εργάτες του Σικάγο ύψωσαν το ανάστημά τους και απαίτησαν να πάψουν να ζουν σαν μηχανές. Πάλεψαν για να ζουν σαν άνθρωποι και νίκησαν. Οι καπιταλιστές και το κράτος τους τούς αποκάλεσαν “ταραξίες”. Η Ιστορία τούς δικαίωσε ως πρωτοπόρους της ανθρωπότητας. Το 8ωρο δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε με αγώνες, απεργίες, φυλακίσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Η φλόγα εκείνης της εξέγερσης έγινε φάρος για όλους τους καταπιεσμένους. Πέρασε σύνορα, γλώσσες, ηπείρους, αιώνες. Έγινε παγκόσμιο σύμβολο της ακατανίκητης δύναμης της εργατικής τάξης, της δύναμης που γεννιέται όταν οι πολλοί καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς τίποτα δεν κινείται.

Αυτή τη φλόγα την είδαμε να ανάβει και στη Θεσσαλονίκη τον Μάη του 1936. Εκεί όπου οι καπνεργάτες βγήκαν στους δρόμους, αψηφώντας σφαίρες και καταστολή. Εκεί όπου το αίμα έβαψε το οδόστρωμα, αλλά δεν έσβησε την ελπίδα. Αντίθετα, την έκανε πείσμα. Και κορυφώθηκε ηρωικά στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Διακόσιοι κομμουνιστές, στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, στάθηκαν μπροστά στο απόσπασμα χωρίς να λυγίσουν.

Διακόσιοι σύντροφοί μας, ήρωες της εργατικής τάξης, που δεν υπέκυψαν ούτε στην εργοδοτική εκμετάλλευση ούτε στη βαρβαρότητα ενός κράτους που θυσίαζε τα εργατικά δικαιώματα στον βωμό της πολεμικής προετοιμασίας για την ανθρωποσφαγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Περπάτησαν προς τον θάνατο περήφανοι, με πίστη στη ζωή, με τη βεβαιότητα ότι η θυσία τους θα γίνει σπόρος. Και έγινε. Η σκυτάλη είναι τώρα στα δικά μας χέρια.

Με πρώτο σταθμό τη φετινή Πρωτομαγιά να ενωθούν όλα αυτά τα μέτωπα σε ένα μεγάλο απεργιακό ποτάμι και να ανοίξει, με την επιτυχία της απεργίας, νέος δρόμος για την κλιμάκωση ενός μαζικού αγωνιστικού ξεσηκωμού σε κάθε κλάδο και πανελλαδικά.

Οι μάχες που έρχονται χρειάζονται σχέδιο, οργάνωση, μαχητικότητα, αισιοδοξία. Είναι κρίκοι της ίδιας αναμέτρησης. Είναι συνέχεια του ρεύματος αμφισβήτησης που γεννήθηκε και δυνάμωσε τα τελευταία χρόνια. Είναι συνέχεια των εργαζομένων που βγήκαν στον δρόμο για τα Τέμπη. Είναι συνέχεια των αγώνων για Συλλογικές Συμβάσεις, για μισθούς, για Υγεία, για Παιδεία, για δημόσια αγαθά, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο.

Γι’ αυτό πρέπει να δουλευτούν καλά. Με συνελεύσεις, με συσκέψεις, με περιοδείες, με σχέδιο σε κάθε χώρο δουλειάς, με καλό άνοιγμα της συζήτησης, με γενίκευση του προβληματισμού, με προετοιμασία για να συμμετάσχουν μαζικά οι εργαζόμενοι στις απεργίες και στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

Ο φόβος μπορεί να σπάσει. Η μοιρολατρία μπορεί να νικηθεί. Το έδειξαν τα εκατομμύρια που βρέθηκαν στους δρόμους. Το έδειξαν οι εργαζόμενοι που απήργησαν για πρώτη φορά. Το έδειξαν τα σωματεία που μέσα σε δύσκολες συνθήκες έδωσαν τον τόνο. Αυτό πρέπει να πολλαπλασιαστεί.

Το διεκδικητικό πλαίσιο της πάλης μας πρέπει να ενώνει τις άμεσες ανάγκες με την πάλη για την ανατροπή. Να φωτίζει την αιτία. Να ενώνει την πάλη για μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις, Υγεία, Παιδεία, προστασία της κατοικίας, μέτρα ασφάλειας, με την πάλη ενάντια στον πόλεμο, στις βάσεις, στην εμπλοκή, στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Μόνο έτσι μπορεί να δυναμώσει ένα μεγάλο, ενιαίο, ταξικά προσανατολισμένο κίνημα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Σήμερα είναι υπερώριμο να μπει ξανά σε κατεύθυνση ρήξης με την ΕΕ, σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων, οργανωμένης απειθαρχίας στους αντεργατικούς νόμους και την πολιτική των αστικών κυβερνήσεων το αίτημα για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και μείωση του εργάσιμου χρόνου, 7ωρο – 5ήμερο- 35ωρο, με αυξήσεις στους μισθούς.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πάλη για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων ενός μεγάλου, μαχητικού, μαζικού, πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με επίκεντρο τους χώρους δουλειάς και τους κλάδους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος αν θέλουμε να μπει φραγμός στην ένταση της εκμετάλλευσης, να αμφισβητηθεί στην πράξη το αντεργατικό νομοθετικό οικοδόμημα που όχι μόνο συμπιέζει την τιμή της εργατικής δύναμης, αλλά επιχειρεί να ακυρώσει και την ίδια τη δυνατότητα διεκδίκησής της.

Να βάλουμε φρένο στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, στα εξοντωτικά ωράρια-λάστιχο, στη γενίκευση της απλήρωτης δουλειάς, στην περιβόητη «ευελιξία» που δεν είναι τίποτα άλλο από μηχανισμός γιγάντωσης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Να μπει τέλος στη διάλυση της κοινωνικής και οικογενειακής ζωής των εργαζομένων, στο χτύπημα του δικαιώματος στον ελεύθερο χρόνο, αναγκαίου όχι μόνο για την ξεκούραση, αλλά για την καλλιέργεια, τη συμμετοχή, τη συλλογική δράση. Γιατί ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση για να μπορεί ο εργαζόμενος να σταθεί όρθιος, να σκεφτεί, να οργανωθεί, να αγωνιστεί. Να συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική και πολιτική ζωή, να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων και όχι παθητικός θεατής τους.

Η προοπτική βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής. Βρισκόμαστε σε κρίσιμη ιστορική καμπή. Ο πόλεμος δεν είναι παρένθεση. Η φτώχεια και η εκμετάλλευση δεν είναι προσωρινό επεισόδιο. Η ακρίβεια, η καταστολή, η εμπορευματοποίηση, η πολεμική οικονομία, η επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα όλα δείχνουν ότι το σύστημα γίνεται πιο επιθετικό, πιο βάρβαρο, πιο επικίνδυνο.

Γι’ αυτό και η πάλη ενάντια στον πόλεμο δεν μπορεί να είναι χωριστή από την πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση. Και η πάλη για τις άμεσες ανάγκες του λαού δεν μπορεί να είναι χωριστή από την πάλη για την ανατροπή της πολιτικής και της εξουσίας που γεννά αυτή τη βαρβαρότητα.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην αναμονή. Δεν βρίσκεται στην κυβερνητική εναλλαγή. Δεν βρίσκεται σε μια πιο «ήπια» και «έντιμη» διαχείριση της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας. Βρίσκεται στον δρόμο της σύγκρουσης, της οργάνωσης, της κοινωνικής συμμαχίας, της ανατροπής.

Δυναμώνουμε τον αγώνα:

• Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο! Καμία συμμετοχή στους ευρωΝΑΤΟικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να κλείσουν όλες οι βάσεις στη χώρα μας. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία “Πάτριοτ” από τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψουν πίσω όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα F-16 που βρίσκονται στην περιοχή. Να μην σταλούν ελληνικά στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη.

• Στεκόμαστε στο πλευρό του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης. Απαιτούμε τώρα η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα πριν τον Ιούνη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

• Αλληλεγγύη στην Κούβα. Να σταματήσει τώρα ο δολοφονικός αποκλεισμός από τις ΗΠΑ.

• Σταθερό και συνεχή ημερήσιο χρόνο εργασίας, 7ωρο – 5ήμερο- 35ωρο κατοχυρωμένο μέσα από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, ώστε να μπορούμε να κατοχυρώνουμε και τον ελεύθερο χρόνο που έχουμε ανάγκη.

• Αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στις κοινωνικές παροχές. Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων, της 13ης και 14ης σύνταξης.

• Επαναφορά κατακτήσεων, όπως οι τριετίες συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2012-2023, η αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης, η μετενέργεια, η κυριακάτικη αργία, η πληρωμή υπερωριών.

• Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, γιατί οι ζωές μας δεν είναι κόστος. Για να μη μετρήσουμε νέα θύματα στα εργοδοτικά εγκλήματα όπως η “ΒΙΟΛΑΝΤΑ”.

• Απαιτούμε λεφτά για Υγεία και Παιδεία και όχι για του πολέμου τα σφαγεία. Για να μην είναι εμπόρευμα η Υγεία, η Πρόνοια, η Εκπαίδευση, οι μαζικές μεταφορές, το νερό, η Ενέργεια αλλά αποκλειστικά δημόσια κοινωνικά αγαθά.

• Ουσιαστική προστασία των εργαζόμενων γυναικών και της μητρότητας μέσα από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Να γίνει υποχρεωτικά καθολική η εφαρμογή του επιδόματος γάμου στο 10%.

• Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους και χωρίς προϋποθέσεις στο 80% του μισθού.

• Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και για την προστασία του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος. Αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ για κάθε εργαζόμενο και 3.000 ευρώ για κάθε παιδί.

• Γενναία μείωση και πλαφόν στην τιμή πώλησης χονδρικής και λιανικής στην Ενέργεια και τα καύσιμα που περιλαμβάνει και κατάργηση όλων των έμμεσων φόρων και του ΦΠΑ. Κατάργηση του χρηματιστηρίου της Ενέργειας, του συστήματος εμπορίου ρύπων. Αξιοποίηση και αναβάθμιση των υδροηλεκτρικών και λιγνιτικών σταθμών.

• Γενναία μείωση και πλαφόν στην τιμή πώλησης χονδρικής και λιανικής που περιλαμβάνει και κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης όπως το ψωμί, τα τρόφιμα, το γάλα, τα βρεφικά ήδη, τα είδη ατομικής υγιεινής κ.α.

• Αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία για τους αγρότες, όπως και γενναία μείωση και πλαφόν στις τιμές των λιπασμάτων και των αγροτικών εφοδίων. Εγγυημένες τιμές για τα αγροτικά προϊόντα.

• Μείωση της τιμής του εισιτηρίου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Λεωφορεία, Τρόλεϊ, Τραμ, ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ, Προαστιακός, ΟΣΕ) και στα εισιτήρια της ακτοπλοΐας κατά 50%.

• Κατάργηση κάθε είδους χαρατσιού στα νοσοκομεία, για τις διαγνωστικές εξετάσεις, στις τράπεζες, στο Δημόσιο.

• Μείωση στις τιμές των φαρμάκων και κατάργηση της συμμετοχής των ασθενών για τις εργατικές και λαϊκές οικογένειες.

• Καμία ανατροπή εργασιακών μας δικαιωμάτων (απολύσεις, μειώσεις μισθών, αλλαγή εργασιακών σχέσεων, επέκταση ωραρίων, δυσμενείς μετακινήσεις κ.ά.) που σχετίζονται με την προσαρμογή κλάδων και επιχειρήσεων στις απαιτήσεις της πολεμικής οικονομίας.

• Ένταξη στο καθεστώς αναστολής εργασίας στους εργαζόμενους που μπορεί να πληγούν από τις συνέπειες της εμπλοκής της χώρας στην πόλεμο (π.χ. ξενοδοχοϋπάλληλοι) με πλήρη μισθολογική και ασφαλιστική αποζημίωση που θα καλύψουν το κράτος και οι εργοδότες.

• Ανασύσταση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας για σύγχρονη και φθηνή κατοικία. Δυναμώνουμε τη δράση και την αλληλεγγύη απέναντι στο αίσχος των πλειστηριασμών, απέναντι στην ασυδοσία των “κορακιών” πάνω στο βιος του λαού.

• Προστασία των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Απειθαρχία στους νόμους της εργοδοτικής και κυβερνητικής καταστολής.

Γι’ αυτό συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας. Δυναμώνουμε τα σωματεία. Αλλάζουμε τους συσχετισμούς. Οργανώνουμε την πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Δυναμώνουμε την κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες. Απλώνουμε το χέρι στους μετανάστες, στους πρόσφυγες, στα θύματα των πολέμων.

Επόμενος μεγάλος σταθμός είναι η Εργατική Πρωτομαγιά, που πρέπει να αποτελέσει πανεργατικό απεργιακό ξεσηκωμό, σταθμό κλιμάκωσης της πάλης απέναντι στην πολιτική που θυσιάζει τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων για τα κέρδη των ομίλων και τους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. Η Πρωτομαγιά, σύμβολο της ταξικής σύγκρουσης και της εργατικής θυσίας, αποκτά σήμερα ακόμα πιο βαθύ περιεχόμενο, σε συνθήκες που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος γενικεύεται, η χώρα μας εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά, μετατρεπόμενη σε πολεμικό ορμητήριο, σε κόμβο μεταφοράς στρατιωτικού υλικού και σε πιθανό στόχο αντιποίνων. Την ίδια ώρα, ο λαός φορτώνεται τα βάρη της πολεμικής οικονομίας, της ακρίβειας, της φτώχειας, της έντασης της εκμετάλλευσης, της καταστολής και της αντιλαϊκής επίθεσης. Γι’ αυτό η Πρωτομαγιά πρέπει να γίνει μαχητική απάντηση στην πολιτική της εμπλοκής, της εκμετάλλευσης και της υποταγής, κρίκος για την παραπέρα οργάνωση και κλιμάκωση του αγώνα.

Στηρίζουμε τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες των Συνδικάτων όπως τον εργατικό και λαϊκό αγώνα δρόμου Χαϊδάρι – Καισαριανή που οργανώνουν τα ΕΚ Αθήνας και Πειραιά στις 3 Μάη. Συμμετέχουμε Συνδικάτα απ’ όλη την Ελλάδα στον ιστορικό περίπατο που οργανώνει το ΠΑΜΕ στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 10 Μάη, στα βήματα των εξεγερμένων εργατών της πόλης, τον Μάη του 1936.

Στηρίζουμε το Διήμερο Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης στις 16 και 17 Μάη, που πρέπει να αποτελέσει μεγάλη πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στις βάσεις, στην πολεμική προετοιμασία και τη συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Με μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις, με αποφασιστικές πρωτοβουλίες των σωματείων και των φορέων του κινήματος, με την περικύκλωση των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων του θανάτου, να ακουστεί ακόμα πιο δυνατά η απαίτηση του λαού να ξεκουμπιστούν εδώ και τώρα οι βάσεις από τη χώρα, να σταματήσει κάθε στήριξη στο μακέλεμα των λαών από ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ.

Δυναμώνουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη, στηρίζοντας όλες τις δίκαιες διεκδικήσεις των συνδικάτων που αγωνίζονται σε κάθε χώρα, σε συνδυασμό με την αλληλεγγύη τους στους λαούς της Κούβας, της Παλαιστίνης, της Βενεζουέλας, του Ιράν και όποιου άλλου λαού αγωνίζεται ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου έχουμε μαζικούς εργατικούς – λαϊκούς αγώνες. Έχουμε τις τεράστιες κινητοποιήσεις ενάντια στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Όλοι μαζί σαν μια γροθιά στέλνουμε το μήνυμα και από τη σύσκεψη του ΠΑΜΕ για λευτεριά στην Παλαιστίνη, αλληλεγγύη στην Κούβα!

Έχουμε τη δύναμη να τα καταφέρουμε. Το απέδειξαν οι αγώνες μας. Το αποδεικνύουν οι εργαζόμενοι που σηκώνονται όρθιοι. Το αποδεικνύουν τα νέα σωματεία που δημιουργούνται. Το αποδεικνύουν οι αλλαγές συσχετισμών. Το αποδεικνύουν οι μικρές και μεγάλες κατακτήσεις. Το αποδεικνύουν οι χώροι δουλειάς που νέκρωσαν στις απεργίες, τα καράβια που έμειναν δεμένα, οι δρόμοι που γέμισαν λαό.

Αυτή είναι η δύναμή μας. Και αυτόν τον δρόμο θα τον βαδίσουμε μέχρι το τέλος. Με αισιοδοξία και πίστη στο δίκιο της τάξης μας. Με πείσμα απέναντι στις δυσκολίες, στη μοιρολατρία, στη λογική τού “δεν γίνεται τίποτα”. Με σχέδιο, οργάνωση και καθαρό προσανατολισμό. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Για να μπορούμε να αναπνεύσουμε. Για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».