ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 1ΗΣ ΜΑΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΣΤΙΣ 10:30 Π.Μ.
Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά βρίσκει τους εργαζόμενους αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι το σύστημα του κέρδους δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες μας. Στους χώρους δουλειάς εντείνεται η επίθεση της εργοδοσίας, η εντατικοποίηση τσακίζει σώματα και ζωές, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, οι εργασιακές σχέσεις διαλύονται, ενώ η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα γίνονται μόνιμο στοιχείο της ζωής μας.
Την ίδια στιγμή, οι εξελίξεις διεθνώς αποκαλύπτουν τη βαθύτερη αλήθεια αυτού του συστήματος. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, οι συγκρούσεις που γενικεύονται, οι εύθραυστες εκεχειρίες που προετοιμάζουν τον επόμενο γύρο αντιπαραθέσεων, μας αφορούν άμεσα και είναι μέρος της πραγματικότητας που ζούμε. Είναι η άλλη όψη της ίδιας πολιτικής που υπηρετεί την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Το σύστημα που μας εκμεταλλεύεται στην ειρήνη, το ίδιο γεννά τους πολέμους τους.
Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον αγώνα.
Στους κλάδους της κλωστοϋφαντουργίας, του ιματισμού και του δέρματος, αυτή η πολιτική εκφράζεται με τον πιο καθαρό τρόπο. Η λεγόμενη “ανταγωνιστικότητα” στηρίζεται στη φθηνή εργασία, στα εξαντλητικά ωράρια, στη δουλειά στο κομμάτι. Διαχρονικά συνοδεύτηκε από το κλείσιμο εργοστασίων και τη μεταφορά παραγωγής σε χώρες με ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη, όπως έχουν βιώσει στο πετσί τους οι συνάδελφοί μας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Νάουσα, μια πόλη που ήταν συνυφασμένη με την κλωστοϋφαντουργία και σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστα έως και καθόλου από τη βιομηχανική της δραστηριότητα, αφήνοντας πίσω ανεργία και ερημωμένες βιομηχανικές περιοχές.
Όπως κυνικά ομολόγησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, η κλωστοϋφαντουργία μεταφέρθηκε εκεί όπου η εργατική δύναμη είναι πιο φθηνή, επιβεβαιώνοντας ότι για τα κέρδη τους δεν διστάζουν να σαρώσουν ολόκληρους κλάδους, να κλείσουν εργοστάσια και να καταδικάσουν χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία.
Δουλεύουμε με χαμηλούς μισθούς, συχνά χωρίς πλήρη ασφάλιση και δικαιώματα. Η απουσία Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας αξιοποιείται για να συμπιέζονται ακόμη περισσότερο τα μεροκάματα και οι όροι δουλειάς. Η υγεία και η ασφάλεια θεωρούνται κόστος. Η ζωή μας αναλώσιμο υλικό.
Αυτή είναι η «κανονικότητά» τους.
Δεν είναι αποτέλεσμα λαθών. Δεν είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης. Είναι η ίδια η φύση του συστήματος. Οι κυβερνήσεις, διαχρονικά, με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις ανάγκες του κεφαλαίου, προωθούν πολιτικές που τσακίζουν τα δικαιώματά μας και θωρακίζουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν υπάρχει φιλολαϊκή διαχείριση αυτού του δρόμου ανάπτυξης.
Την ίδια πολιτική στηρίζει και ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που καλλιεργεί αυταπάτες, υπονομεύει την οργάνωση των εργαζομένων και σπέρνει τη λογική του συμβιβασμού και της υποταγής. Απέναντι σε αυτή τη γραμμή, δυναμώνει ο αγωνιστικός πόλος των συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, όπως εκφράστηκε και στη μαζική πανελλαδική σύσκεψή τους.
Την ίδια ώρα, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των αγορών, της ενέργειας, των δρόμων μεταφοράς, οδηγούν σε νέες πολεμικές συγκρούσεις. Οι λαοί καλούνται να πληρώσουν το τίμημα, είτε με το αίμα τους είτε με τη φτώχεια και τη δυστυχία.
Η εμπλοκή της χώρας μας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ βαθαίνει, μετατρέποντας τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου και τον λαό σε πιθανό στόχο αντιποίνων. Την ίδια ώρα, διώκονται και τιμωρούνται φαντάροι, παιδιά του λαού, επειδή εκφράζουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο. Θέλουν σιωπή και υποταγή για να περνάνε χωρίς εμπόδια την πολιτική τους.
Τα δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς δεν πέφτουν από τον ουρανό. Βγαίνουν από τη δική μας δουλειά. Από τους μισθούς που δεν παίρνουμε. Από τα νοσοκομεία που δεν έχουν προσωπικό. Από τα σχολεία που υποβαθμίζονται.
Ότι είναι κέρδος για αυτούς, είναι απώλεια για εμάς.
Δεν έχουμε κανένα συμφέρον να στοιχηθούμε πίσω από τις επιλογές τους, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους λαούς των άλλων χωρών.
Κοινός μας αντίπαλος είναι η εξουσία του κεφαλαίου που γεννά εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους.
Η ιστορία της τάξης μας δείχνει τον δρόμο. Από το Σικάγο του 1886 μέχρι τους μεγάλους εργατικούς αγώνες στη χώρα μας, τίποτα δεν κατακτήθηκε χωρίς σύγκρουση. 140 χρόνια μετά το Σικάγο, επιβεβαιώνεται ότι οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης κερδίζονται μόνο με αγώνα και βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο, καθώς το 8ωρο ξηλώνεται και ο εργάσιμος χρόνος γίνεται λάστιχο.
Σε αυτή τη συνέχεια ανήκουν και οι 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Στάθηκαν όρθιοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, πιστοί μέχρι το τέλος στην υπόθεση της τάξης τους, χωρίς να λυγίσουν, χωρίς να υποταχθούν. Το ηθικό τους ανάστημα είναι ζωντανή απόδειξη της δύναμης του οργανωμένου αγώνα. Το παράδειγμά τους δείχνει και σήμερα τον δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής.
Σήμερα, αυτός ο δρόμος περνά μέσα από την οργάνωση στα σωματεία, από τη συλλογική δράση, από την αντεπίθεση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η αναμονή, οι αυταπάτες, η λογική του «μικρότερου κακού» οδηγούν σε νέα αδιέξοδα.
Δεν αποδεχόμαστε να γίνουμε θυσία για τα κέρδη τους και τους πολέμους τους.
Δεν θα πληρώσουμε εμείς την ανάπτυξή τους και τους ανταγωνισμούς τους.
Αγωνιζόμαστε για:
- Αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας
- Υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας για όλους
- 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας
- Μέτρα υγείας και ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς
- Προστασία των ανέργων και ουσιαστική στήριξη του εισοδήματος
- Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία
Η δύναμη βρίσκεται στα χέρια μας — στην οργάνωση, στη συλλογική πάλη, στη σύγκρουση.
Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία. Είναι Απεργία. Είναι σύγκρουση.
Όλοι στην Απεργία της 1ης Μάη.
Όλοι στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων σε όλη τη χώρα.
Στην Αθήνα, στο Σύνταγμα, στις 10:30 π.μ.
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ – ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
