Συνάδελφοι και συναδέλφισσες
Απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη της χώρας μας, στους νέους, στις γυναίκες, στην αγωνιστική γενιά των συνταξιούχων που οι εκπροσωποί τους είναι μαζί μας, παρά τις προσπάθειές να αποκοπούν από την εργατική τάξη.
Απευθυνόμαστε στους εργάτες και τις εργάτριες που ακόμα είναι ανοργάνωτοι, να κάνουν τώρα το βήμα να οργανωθούν στα σωματεία τους, να βρεθούν μαζί με όλους τους συναδέλφους τους, για να δυναμώσει η οργάνωση, η ταξική ενότητα.
Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους που παρά την τρομοκρατία, την καταστολή εκαναν το βήμα και δημιούργησαν δκάδες νέα σωματεία στους χώρους δουλειάς.
Λέμε σε όλους οτι τώρα είναι η ώρα της πιο μεγάλης ακόμα κινητοποίησης απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη συμμετοχή της χώρας μας σε αυτόν. Απέναντι στην προσπάθεια να φορτώσουν στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα τις οικονομικές του συνέπειες. Απέναντι στην βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ.
Στις 4 Απρίλη 720 Εργατικά Κέντρα, ομοσπονδίες, συνδικάτα και συνδικαλιστές στον τόπο της θυσίας των 200 κομμουνιστών μεταξύ των οποίων συνδικαλιστές από διάφορους κλάδους μέσα σε μια ζωντανή, μαχητική συζήτηση, αντάλλαξαν απόψεις, έφεραν την πείρα από εκατοντάδες πρωτοβουλίες, κινητοποιήσεις, αγώνες, έκαναν την κριτική, τι πρέπει να διορθωθεί, κατέληξαν σε σχέδιο για την συνέχεια. Συνδικάτα που αρκετά από αυτά έχουν και τις δικές τους απόψεις σε σχέση με το ταξικό κίνημα. Αυτό είναι το κίνημα με αυτά τα χαρακτηριστικά που έχει ανάγκη η εργατική τάξη και πρέπει να πορευτεί μπροστά.
Το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν είναι μια τυπική διαδικασία όπου θα καταγραφούν απόψεις. Είναι ένα ακόμα πεδίο αναμέτρησης. Αναμέτρησης δύο γραμμών, δύο κόσμων. Αναμέτρησης δύο αντιλήψεων για το τι είναι συνδικάτο, τι εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε, ποιων τα συμφέροντα και ποιους πρέπει αυτό να υπηρετεί.
Από τη μια βρίσκεται ο κόσμος των εργατών. Ο κόσμος του μεροκάματου και της αξιοπρέπειας, της οργάνωσης και του αγώνα. Ο κόσμος της βάρδιας, του εργοστασίου, του γραφείου, της αποθήκης, του εμπορίου, του τουρισμού, της εστίασης, του νοσοκομείου, της οικοδομής, του λιμανιού, του καραβιού, της μεταφοράς, της τηλεφωνικής εξυπηρέτησης, του delivery, των νέων τεχνολογιών, δηλαδή εκεί όπου σήμερα εκατομμύρια εργαζόμενοι παράγουν αμύθητο πλούτο και την ίδια στιγμή στενάζουν για να τα βγάλουν πέρα.
Από την άλλη, βρίσκεται ο κόσμος της μεγαλοεργοδοσίας, των κυβερνήσεων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, των δισεκατομμυρίων ευρώ κερδών, του συμβιβασμού, της μοιρολατρίας, του βούρκου των σκανδάλων και της ρεμούλας, της λογικής που λέει στον εργαζόμενο να σκύβει το κεφάλι, να περιμένει, να ελπίζει σε καλύτερη διαχείριση και σε παλιούς και νέους “σωτήρες”, να θυσιάζεται για τα κέρδη των εκμεταλλευτών του και να θεωρεί και χάρη ό,τι ψίχουλα του πετούν από το τραπέζι τους.
Αυτοί οι δύο κόσμοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνυπάρξουν αρμονικά. Δεν έχουν καμία κοινή μοίρα και προοπτική. Δεν έχουν κανέναν κοινό συμφέρον. Δεν έχουν τίποτα που να τους ενώνει. Είναι δύο κόσμοι αντίθετοι, εχθρικοί και ξένοι.
Για αυτό σας καλούμε να αναρωτηθείτε, να προβληματιστείτε.
Γιατί απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει επιλέξει την στήριξη της πολιτικής που χτυπάει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, τη ζωή της;
Γιατί έχει επιλέξει το ρόλο να μην ενοχλεί, να μην συγκρούεται, να μην οργανώνει;
Γιατί έχει επιλέξει τον συμβιβασμό, την ταξική συνεργασία, την νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης;
Γιατί ενώ φλέγεται ο πλανήτης, γιατί η χώρα μας με τα μπούνια είναι χωμένη στον πόλεμο, γιατί εκατομμύρια λαών δολοφονούνται στηρίζει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ;
Συνάδελφοι,
Δεν ζούμε σε ήσυχους καιρούς. Ζούμε σε περίοδο μεγάλων αναταράξεων και βαθιών ανακατατάξεων. Ο κόσμος γύρω μας φλέγεται από πολέμους και επεμβάσεις, από γεωπολιτικά παζάρια, από το αδυσώπητο κυνήγι του κέρδους. Είναι έκφραση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τους δρόμους της Ενέργειας και των μεταφορών, για τα μερίδια αγορών, στα πλαίσια των εντεινόμενων ανταγωνισμών ΕΕ, Ρωσίας και κυρίως ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Σήμερα η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική οικονομία δεν είναι κάτι θεωρητικό, αφηρημένο, έξω από την καθημερινότητά μας. Είναι εδώ. Είναι στα 13ωρα, στους μισθούς πείνας, στις τιμές των τροφίμων στα ράφια του σουπερ μαρκετ, στο βενζινάδικο. Είναι στα δισεκατομμύρια που δίνονται για εξοπλισμούς και τις ΝΑΤΟικές δεσμεύσεις. Είναι στις βάσεις που απλώνονται σε όλη τη χώρα. Είναι στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, στις στρατιωτικές αποστολές, στις συμφωνίες που υπογράφονται πίσω από την πλάτη του λαού. Είναι στην όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Η ελληνική αστική τάξη αναζητά αναβαθμισμένο ρόλο στο μοίρασμα της λείας και τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Η κυβέρνηση της ΝΔ με τη συμφωνία των κομμάτων του ευρωατλαντισμού έχει εμπλέξει την χώρα βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Μέση Ανατολή, στηρίζοντας την βρώμικη επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν. Η εμπλοκή στον πόλεμο δεν γίνεται για την “ασφάλεια” του ελληνικού λαού. Δεν γίνεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Γίνεται για τα κέρδη των εφοπλιστών, των ομίλων, των πολεμικών βιομηχανιών, των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η εργατική τάξη καλείται να πληρώσει ξανά τον λογαριασμό. Όσο πιο βαθιά μπλέκεται η χώρα, τόσο περισσότερο ο λαός γίνεται στόχος. Τόσο περισσότερο εκτίθεται σε κινδύνους. Τόσο περισσότερο καλείται να δεχτεί ότι πρέπει να θυσιάσει μισθούς, δικαιώματα, κοινωνικές ανάγκες, για να υπηρετηθούν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί. Η θέση του εργατικού κινήματος πρέπει να είναι αταλάντευτη. Δεν υπάρχουν μισόλογα εδώ. Δεν υπάρχουν “ναι μεν αλλά”.
Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι δικός μας πόλεμος. Η εμπλοκή της χώρας δεν υπηρετεί τον λαό. Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων. Καμία συμμετοχή, καμία διευκόλυνση, καμία ανοχή στους σχεδιασμούς που μακελεύουν λαούς και μετατρέπουν τον τόπο μας σε ορμητήριο πολέμου.
Το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν είναι ξένο για τα συνδικάτα. Είναι ζήτημα που αφορά ουσιαστικά τη ζωή της εργατικής τάξης. Η πολεμική οικονομία σημαίνει νέες θυσίες για τους εργαζόμενους. Σημαίνει αυταρχισμό. Σημαίνει ένταση της καταστολής για να επικρατήσει γενικό σιωπητήριο και σιγή νεκροταφείου. Σημαίνει περιορισμό συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών. Σημαίνει ιδεολογική πίεση να στοιχηθεί ο λαός πίσω από “εθνικούς στόχους” που στην πραγματικότητα είναι στόχοι του κεφαλαίου.
Την ένταση της καταστολής αποδεικνύουν και οι απαράδεκτες ποινές που επιβάλλονται σε νέους στρατευμένους επειδή δεν θέλουν να γίνουν κρέας στα κανόνια των πολέμων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, επειδή δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τη σφαγή άλλων λαών στην οποία συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση.
Πριν λίγες μόλις μέρες επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης σε στρατιώτη που υπηρετεί τη θητεία του στην Σάμο, ο οποίος από το βήμα της πανελλαδικής σύσκεψης Συνδικάτων, Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών κατήγγειλε την εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Η τιμωρία αυτή είναι απαράδεκτη και κατάπτυστη. Έχουμε χρέος να πάρουμε όλοι θέση και να την καταδικάσουμε, όπως και συνολικά τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία της κυβέρνησης της ΝΔ απέναντι στους νέους στρατευμένους. Να απαιτήσουμε να ανακληθούν και αυτή και όλες οι ποινές που έχουν επιβληθεί σε στρατιώτες επειδή συμμετείχαν στους αγώνες του λαού.
Γιατί πού αλλού, αν όχι στο συνδικάτο του, θα μπορούσε να μιλήσει για τα προβλήματα του και να εκφράσει τις αγωνίες του ένας νέος άνθρωπος, συνάδελφος μας, που υπηρετεί τη θητεία του;
Είμαστε περήφανοι για τα παιδία μας, τους νέους συναδέλφους μας, που παρά τις ποινές και την τρομοκρατία παλεύουν μαζί με το εργατικό – λαϊκό κίνημα για να βγει η χώρα μας από τα σφαγεία του πολέμου!
Συνάδελφοι,
Ο μηχανισμός που εντείνει την καταστολή, που τροφοδοτεί τον πόλεμο με δισεκατομμύρια ευρώ, είναι ο ίδιος που τσακίζει και τα εργατικά δικαιώματα. Η ίδια πολιτική που δίνει λεφτά για εξοπλισμούς στερεί λεφτά από μισθούς, Υγεία, Παιδεία, κοινωνική προστασία, πρόνοια, μέτρα υγείας και ασφαλείας. Η ίδια πολιτική που προετοιμάζει πολεμικές συγκρούσεις στο εξωτερικό απαιτεί και περισσότερη εκμετάλλευση στο εσωτερικό.
Είναι εδώ ακριβώς που αποκαλύπτεται ο ρόλος των παρατάξεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά που συγκροτούν την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
Γιατί το ερώτημα είναι τι κάνει η ηγεσία της ΓΣΕΕ μπροστά σε όλα αυτά; Μήπως οργανώνει την απάντηση του εργατικού κινήματος; Μήπως βάζει στο στόχαστρο την πραγματική αιτία; Μήπως ξεσκεπάζει και συγκρούεται με την πολιτική που συνδέει τον πόλεμο, με την ακρίβεια, τη φτώχεια, τους χαμηλούς μισθούς, την επέκταση και κατακερματισμό του εργάσιμου χρόνου, την κατάργηση των ΣΣΕ; Μήπως σηκώνει ανάστημα απέναντι στην κυβέρνηση, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την εργοδοσία;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ είναι σταθερά απέναντι στους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους. Δεν είναι ούτε ανεπαρκής ούτε κακή. Έχει συγκεκριμένο ρόλο και αποστολή που της έχει ανατεθεί από κυβερνήσεις και επιχειρηματικούς ομίλους. Είναι μέρος του προβλήματος. Είναι δύναμη υπονόμευσης των αγώνων, είναι δύναμη ενσωμάτωσης και υποταγής της εργατικής τάξης. Τάσσεται ανοιχτά στο πλευρό και στηρίζει την κυβέρνηση της ΝΔ και των επιχειρηματικών ομίλων.
Μπαίνει εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια οργάνωσης της πάλης των εργαζομένων. Είναι καλύτερος και φρονιμότερος συνομιλητής των κυβερνήσεων και των εργοδοτικών ενώσεων. Καλλιεργεί διαχρονικά τη λογική ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να περιμένουν, να κάνουν υπομονή, να είναι “ρεαλιστές”, να μη ζητούν πολλά, να μη συγκρούονται, να μην απεργούν, να μην αμφισβητούν τις κατευθύνσεις της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, να προσαρμόζουν τις απαιτήσεις τους στα όρια των “αντοχών της οικονομίας”.
Έκφραση αυτής της γραμμής είναι και τα σκάνδαλα εκατομμυρίων ευρώ με πρωταγωνιστές την κυβερνητική παράταξη της ΠΑΣΚΕ, τον επικεφαλής της και τα υπουργικά στελέχη της ΝΔ, με φόντο το αμαρτωλό ΙΝΕ, που έχουν μετατρέψει τη ΓΣΕΕ σε αστυνομική – δικαστική σαπουνόπερα και αποκρουστική στα μάτια των εργαζομένων.
Αυτή είναι η γραμμή του “κοινωνικού εταιρισμού”, δηλαδή της ανοιχτής υποταγής του εργατικού κινήματος στις ανάγκες του κεφαλαίου. Η γραμμή της ταξικής ειρήνης πάνω στα αποκαΐδια των δικαιωμάτων μας. Αυτή η γραμμή δεν εκφράστηκε μόνο με λόγια. Εκφράστηκε με συγκεκριμένες πράξεις. Με απεργοσπασία, με υπονόμευση αγώνων, με συναλλαγές πίσω από κλειστές πόρτες, με νομιμοποίηση και ξέπλυμα αντεργατικών πολιτικών.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η λεγόμενη “Κοινωνική Συμφωνία”. Μια συμφωνία – ντροπή που παρουσιάστηκε περίπου ως “κατάκτηση”, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συμφωνία προσαρμογής των εργαζομένων στα όρια που βάζουν το κράτος και οι εργοδότες. Μια συμφωνία που δέχεται ως φυσικό δεδομένο ότι οι μισθοί πρέπει να παραμένουν καθηλωμένοι. Ότι οι Συλλογικές Συμβάσεις πρέπει να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα. Ότι οι διεκδικήσεις πρέπει να περνάνε από τα φίλτρα της «ανταγωνιστικότητας». Ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να συμβιβαστούν με το λιγότερο.
Απευθυνόμαστε στους αντιπροσώπους και τους καλούμε να σκεφτούν γιατί η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ ενώ στα κλειστά γραφεία την ώρα της συνεδρίασης του ΔΣ της ΓΣΕΕ για την συμφωνία ντροπής συμπορευόνταν και ψήφιζε με την κυβερνητική, νεοδημοκρατική ΠΑΣΚΕ και τους άλλους συναιτέρους της, μετά εβγαζε πύρινους λόγους, ανακοινώσεις καταγγέλοντάς την; Πότε έλεγε αλήθεια;
Και όλα αυτά την ώρα που τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων αυξάνονται, την ώρα που οι τράπεζες ανακοινώνουν κέρδη δισεκατομμυρίων, την ώρα που οι όμιλοι της Ενέργειας, του εμπορίου, του τουρισμού, των μεταφορών θησαυρίζουν, την ώρα που το κράτος μοιράζει προνόμια, επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις στο κεφάλαιο.
Να λοιπόν ποια είναι η μεγάλη απάτη στην οποία συμμετείχε . Όταν πρόκειται για τους εργαζόμενους, πάντα “δεν αντέχει η οικονομία”. Όταν πρόκειται για το κεφάλαιο, πάντα υπάρχουν λεφτά. Δεν αντέχει η οικονομία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Δεν αντέχει η οικονομία για ΣΣΕ με δικαιώματα. Δεν αντέχει η οικονομία για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας. Δεν αντέχει η οικονομία για δημόσια δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Δεν αντέχει η οικονομία για προστασία της μητρότητας, για κοινωνικές δομές, για ασφάλιση, για μειωμένο εργάσιμο χρόνο.
Αλλά αντέχει μια χαρά για πολεμικές δαπάνες. Αντέχει μια χαρά για φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο. Αντέχει μια χαρά για επιδοτήσεις, για “αναπτυξιακά” πακέτα, για κονδύλια στους επιχειρηματικούς ομίλους. Αντέχει μια χαρά για να διασφαλίζονται τα κέρδη των λίγων. Αυτή η αλήθεια πρέπει να ακουστεί παντού.
Συνάδελφοι,
Σήμερα η κατάσταση των εργαζομένων είναι ασφυκτική. Οι μισθοί δεν φτάνουν. Η ακρίβεια καλπάζει. Το ρεύμα, το νερό, το ενοίκιο, τα τρόφιμα, τα καύσιμα, τα φάρμακα, οι εξετάσεις, τα σχολικά έξοδα, όλα ροκανίζουν το εισόδημα από τις πρώτες κιόλας μέρες του μήνα.
Μας είπε ο πρόεδρος ότι η μόνη που κάνει αντιπολίτευση είναι η ακρίβεια. Είναι έτσι; Προφανώς όχι. Η ακρίβεια βασανίζει τον κόσμο, του κατατρώει το εισόδημα και μόνο αντιπολίτευση δεν κάνει. Είναι σύμμαχος των καπιταλιστών για να μεγαλώνει η κερδοφορία και για να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία από τους έμμεσους φόρους.
Τελικά ποιος κάνει αντιπολίτευση; Είναι οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες που εσείς του πολεμήσατε λυσσασμένα. Και σε αυτούς εκατοντάδες εργατικά στελέχη του ταξικού κινήματος έλιωσαν τα παπούτσια τους στους χώρους δουλειάς για την επιτυχία τους. Η εργατική αντιπολίτευση είναι αυτή που δοκιμάζεται στους δρόμους και όχι στα σαλόνια του Μαξίμου και των εργοδοτικών ενώσεων. Εργατική αντιπολίτευση είναι αυτή που πάει κόντρα στην κυβέρνηση της ΝΔ, κόντρα στους βιομήχανους.
Ακούσαμε από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ ότι το «εργατικό δίκαιο επανήλθε, ότι επανήλθαν οι ΣΣΕ». Μόνο που δεν μα είπε να στήσουμε γλέντι και να ψήσουμε αρνιά. Ξέχασε εσκεμμένα και έκρυψε από όλους σας την αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Ότι για την επαναφορά των ΣΣΕ παραμένουν τα εμπόδια και χρειάζονται προϋποθέσεις. Ποιες είναι αυτές; Χρειάζεται έκθεση ανταγωνιστικότητας των κλάδων που πρέπει η συνδικαλιστική οργάνωση να φέρει για τον κλάδο της. Χρειάζεται έκθεση εκπροσώπησης.
Για παράδειγμα, στη ΣΣΕ του μετάλλου οι βιομήχανοι εκβίαζαν και δεν έφερναν τα στοιχεία. Όσο για τη ΣΣΕ του επισιτισμού – τουρισμού, να σας θυμίσουμε ότι ο μισθός της κλασικής ΣΣΕ είναι 930 ευρώ και ο κατώτατος μισθός είναι 920, δηλαδή 10 ευρώ διαφορά. Ξεχνάει επίσης ότι στη ΣΣΕ υπέγραψαν την 7ημερη εργασία. Στην Ρόδο, υπέγραψαν την κατάργηση της 11ωρης ξεκούρασης από βάρδια σε βάρδια που πρακτικά σημαίνει 16ωρο.
Που ζείτε, κύριοι; Έχετε πάρει χαμπάρι τι γίνεται στους χώρους δουλειάς; To 13ωρο πάει σύννεφο και το 10ωρο.Η νέα γενιά ζει με χωρίς προοπτική σταθερής ζωής. Γυναίκες εργαζόμενες καλούνται να σηκώσουν διπλό και τριπλό βάρος, στη δουλειά, στην οικογένεια, στη φροντίδα των παιδιών, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη. Μετανάστες εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως φτηνό εργατικό δυναμικό, πολλές φορές χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα, χωρίς προστασία, χωρίς χαρτιά, εκτεθειμένοι στην εκμετάλλευση και στον ρατσισμό.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κυβέρνηση και η εργοδοσία απαιτούν ακόμα περισσότερα. Ζητούν μεγαλύτερη ευελιξία. Ζητούν περισσότερες ώρες δουλειάς. Ζητούν λιγότερες απαιτήσεις. Ζητούν περισσότερη πειθαρχία. Ζητούν να θεωρεί ο εργαζόμενος φυσιολογικό να δουλεύει όλο και περισσότερο και να ζει όλο και χειρότερα.
Το 13ωρο είναι στρατηγική της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Είναι κατάργηση στην πράξη του σταθερού εργάσιμου χρόνου. Το κεφάλαιο θέλει να έχει κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου των εργαζομένων στη διάθεση του για τα κέρδη του. Όχι μόνο τον χρόνο της δουλειάς, αλλά και τον χρόνο της ξεκούρασης, της οικογένειας, της κοινωνικής ζωής, της συμμετοχής, της ίδιας της δυνατότητας μας να ανασάνουμε.
Εδώ η θέση μας είναι κατηγορηματική. Δεν αποδεχόμαστε την κανονικότητα της εκμετάλλευσης και της εξόντωσης. Δεν αποδεχόμαστε να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο στον 21ο αιώνα. Δεν αποδεχόμαστε να παρουσιάζεται ως πρόοδος η επιστροφή σε συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα.
Απαιτούμε σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας. 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που διαλύουν το ωράριο. Ουσιαστικά μέτρα Υγείας και Ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς.
Μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα. Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με πραγματικές αυξήσεις.
Γιατί εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της σύγκρουσης με τη χρεοκοπημένη γραμμή του “κοινωνικού εταιρισμού”, που έχουν ευαγγέλιο οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ. Ή διεκδίκηση με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων ή υποταγή στις ανάγκες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων; Δεν γίνεται και τα δύο. Δεν γίνεται να “κερδίζουν όλοι”. Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Για να βελτιωθεί πραγματικά η ζωή των παιδιών της εργατικής τάξης, πρέπει να αμφισβητηθεί και να ανατραπεί η πολιτική των κερδών και του πολέμου.
Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,
Αυτή η πολιτική γεννά φτώχεια και εγκλήματα. Είναι υπεύθυνη για τους νεκρούς και σακατεμένους εργάτες. Γεννά καταστροφές που βαφτίζονται “ατυχήματα”, ενώ τίποτα το “τυχαίο” δεν υπάρχει σε αυτά, καθώς είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του κέρδους. Το έγκλημα στα Τέμπη έβγαλε στο προσκήνιο αυτό που χρόνια φωνάζουν τα συνδικάτα, ότι όταν η ασφάλεια λογαριάζεται ως κόστος, τότε οι ανθρώπινες ζωές μπαίνουν στη ζυγαριά της κερδοφορίας. Ότι όταν οι υποδομές εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται, όταν λείπει προσωπικό, όταν οι ελλείψεις θεωρούνται “εξοικονόμηση”, τότε δεν μιλάμε απλά για τραγωδία αλλά για προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
Το ίδιο συμβαίνει καθημερινά στους χώρους δουλειάς. Εκεί όπου ο εργάτης καλείται να βγάλει δουλειά σε συνθήκες κόπωσης, πίεσης, τρομοκρατίας, ελλείψεων, χωρίς μέτρα υγείας και ασφάλειας, χωρίς μέτρα προστασίας της ζωής του. Κάτεργα, σφαγεία, όπου οι εργάτες και οι εργάτριες δεν θα γυρνούν στις οικογενειες τους, στα παιδιά τους ζωντανοι, όπως στους οικοδόμους, στο μέταλλο, στον τουρισμό, στο εμπόριο, όπως οι πέντε συναδέλφισσες μας στη Βιολάντα.
Τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν είναι “κακιά στιγμή”. Είναι η άλλη όψη της ίδιας πολιτικής. Γι’ αυτό το σύνθημα ”Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας” δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι συμπέρασμα και κριτήριο. Είναι πυξίδα. Με αυτό το κριτήριο κρίνουμε τα πάντα, κυβερνήσεις, κόμματα, ηγεσίες, συνδικαλιστικές δυνάμεις, συμφωνίες, θέσεις, στάσεις.
Με αυτό το κριτήριο η ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι ένοχη. Γιατί όταν νομιμοποιείς την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων, νομιμοποιείς και τα εγκλήματα που αυτή γεννά. Όταν σπέρνεις αυταπάτες για “κοινωνικό διάλογο” με την εργοδοσία, σπέρνεις απογοήτευση και αφοπλισμό. Όταν βάζεις φρένο στην οργάνωση της πάλης, ανοίγεις δρόμο στην ασυδοσία του κεφαλαίου.
Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι ενώ εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα οργάνωναν την απεργιακή απάντηση ενάντια στα σχέδια επιβολής του 13ωρου, η ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπραγματευόταν στα κρυφά με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους την “Κοινωνική Συμφωνία”-έκτρωμα για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κεφαλαίου, που νομιμοποιεί τη φτώχεια, τους καθηλωμένους μισθούς και τη διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων.
Οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ έχουν γράψει μαύρη ιστορία, μια ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ωρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων λέγοντας ότι “οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους”. Για αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ τους εξασφάλισε ρόλο και ύπαρξη, κάνοντας νόμο την κατάπτυστη συμφωνία κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, βάζοντας τους “σερίφη” στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Εδώ και χρόνια, τα Συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δόθηκε μια σκληρή μάχη όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζεται, για τον προσανατολισμό του κινήματος και για να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους και εργοδοσίας.
Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ σε γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας για αυτό τον σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένων.
Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως όχημα για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρά η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών και η “υλοποίηση” των προγραμμάτων που “εξασφάλιζε” πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.
Αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Πριν λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε η σαπίλα της εξαγοράς και του εκφυλισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (ΣΕΣ/ETUC) που έβαζαν πλάτη σε αντιδραστικές διατάξεις με τα αιματοβαμμένα πετροδόλαρα του Κατάρ και άλλων λόμπι. Δέχονται και ανακυκλώνουν όλα τα προσχήματα και την προπαγάνδα των κυβερνήσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο. Σε αυτές τις οργανώσεις είναι μέλος και η ΓΣΕΕ και ο Πρόεδρος μέλος της ΕΕ της ETUC.
Από την άλλη, η πείρα των αγώνων δείχνει κάτι πολύ σπουδαίο, οι εργαζόμενοι έχουν δύναμη. Δύναμη να παρεμβαίνουν. Να μπλοκάρουν σχεδιασμούς. Να επιβάλλουν λύσεις. Να εμπνέουν. Να αλλάζουν συσχετισμούς. Αυτό το είδαμε τα τελευταία χρόνια ξανά και ξανά. Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό που θα επιτρέπει στο εργατικό κίνημα να περάσει από την άμυνα στην αντεπίθεση.
Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών στον Πειραιά και η απόφασή τους να μπλοκάρουν τη φόρτωση και τη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, δεν ήταν μόνο μια συμβολική πράξη. Ήταν πράξη σύγκρουσης με την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Οι λιμενεργάτες δεν είπαν απλώς «όχι» στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.
Άσκησαν στην πράξη τη δύναμη τους μέσα στον ίδιο τον χώρο όπου παράγεται και διακινείται ο πλούτος. Έβαλαν εμπόδιο εκεί όπου το κεφάλαιο οργανώνει ψυχρά και μεθοδικά τη μετατροπή των λιμανιών σε κόμβους της πολεμικής εμπλοκής. Και αυτή η πράξη ριζώθηκε μέσα στον λαό του Πειραιά, στηρίχθηκε από σωματεία, φορείς, νεολαία, που με τη στάση τους μετέτρεψαν την ανυπακοή των λιμενεργατών σε λαϊκό γεγονός με μεγάλη ακτινοβολία.
Η απαίτηση να σταματήσει κάθε στήριξη στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ δείχνει ότι η εργατική τάξη μπορεί να χαράσσει τη δική της, ανεξάρτητη γραμμή απέναντι στους ιμπεριαλιστές, να οικοδομεί στην πράξη τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται. Το ΠΑΜΕ βρέθηκε με διεθνιστικές αποστολές στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης, του λαού της Κούβας.
Η ιστορική απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Φλεβάρη, σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, με πρωτοβουλία του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ των λιμενεργατών της COSCO και σε συντονισμό με συνδικάτα από την Ιταλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Τουρκία, το Μαρόκο, τη Γαλλία, ήταν μια πρωτόγνωρη διεθνής δράση, μια συνειδητή εκδήλωση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης απέναντι στους κοινούς της εχθρούς: Τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι εργάτες, πέρα από σύνορα, αμφισβήτησαν στην πράξη τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής που τους θέλει διαιρεμένους στην ειρήνη και αναλώσιμους στον πόλεμο.
Η απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, με τη συμμετοχή των Εργατικών Κέντρων, εργαζομένων από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, πήρε χαρακτήρα γενικής απεργιακής κινητοποίησης. Η σημασία της δεν βρισκόταν μόνο στην έκταση της, αλλά στο ότι συνέδεσε τα επιμέρους αιτήματα των κλάδων με τον συνολικό αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη γίνουν τα λιμάνια της χώρας μας ορμητήριο πολέμου. Ανέδειξε στην πράξη τι σημαίνει να μπαίνουν τα συνδικάτα μπροστά για να αναπτυχθεί ένα μεγάλο, ισχυρό και μαχητικό κίνημα, σε κοινή δράση με τους συλλόγους και τα σωματεία των αυτοαπασχολούμενων, με τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τη νεολαία.
Στην ίδια γραμμή κινείται και ο αγώνας των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ. Οι ναυτεργάτες αρνούνται να θυσιαστούν για τα κέρδη των εφοπλιστών και πετούν στα μούτρα τους τα ματωμένα δολάρια που τους προσφέρουν ως αντίτιμο θανάτου για να περνούν από τα Στενά του Ορμούζ. Απαιτούν εδώ και τώρα να γυρίσουν πίσω οι ναυτεργάτες από όλες τις εμπόλεμες ζώνες. Αυτά όταν η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ τάσονταν με το δίκαιο της αυτοάμυνας του Ισραήλ.
Οι κρίκοι στην αλυσίδα των κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης στη χώρα μας πολλαπλασιάστηκαν αυτά τα χρόνια μέσα από τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες για σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, για ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο κόντρα στη φυσική και ψυχολογική εξόντωση που θέλουν να επιβάλουν οι κυβερνήσεις και η εργοδοσία με τα 12ωρα και τα 13ωρα. Οργανώνοντας τη δράση από τα κάτω εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα προσπέρασαν την οργανωμένη απεργοσπασία των πλειοψηφιών στη ΓΣΕΕ και οργάνωσαν αυτούς τους σημαντικούς αγώνες κόντρα σε νόμους-εκτρώματα όπως του Γεωργιάδη και της Κεραμέως.
Οι κινητοποιήσεις αυτές σημείωσαν ρεκόρ αποφάσεων συμμετοχής δεκάδων Συνδικάτων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, πολύ ευρύτερων δυνάμεων που συμπαρατάχθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι δεν συμφωνούν σε όλα με τις θέσεις μας. Όμως ξεκινούσαν από μια κοινή αφετηρία, ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία άλλη ανοχή σε αυτή τη βαρβαρότητα, ότι πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις δικές μας ανάγκες. Ότι στις συνθήκες της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ψηφιακής επανάστασης, σύγχρονο και αναγκαίο είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου και η εξασφάλιση μιας ζωής με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ελεύθερο – δημιουργικό χρόνο.
Ξεσπούν αγώνες μαχητικοί που αφήνουν το αποτύπωμά τους. Είναι αγώνες που με την παρέμβαση των ταξικών συνδικάτων κατακτούν σωστό προσανατολισμό, γεννάνε και πολλαπλασιάζουν την οργάνωση, τις μαζικές συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Αγώνες που σχετίζονται με την πάλη για υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και άλλα εργασιακά δικαιώματα.
Ξεχωρίζουν τα παραδείγματα του επιχειρησιακού Σωματείου Εργαζομένων της “ΔΕΛΤΑ” στην Αττική, που μέσα από σημαντικές μάχες εδώ και καιρό ανάγκασε την εργοδοσία να υπογράψει Επιχειρησιακή ΣΣΕ που προβλέπει αυξήσεις στους μισθούς και μια σειρά άλλες κατακτήσεις. Μάλιστα η ΣΣΕ προβλέπει και το ξεπάγωμα των τριετιών, σμπαραλιάζοντας στην πράξη τη σχετική “απαγόρευση” που προβλέπουν οι μνημονιακοί νόμοι και η μούφα επαναφορά των τριετιών που έκανε η κυβέρνηση πριν μερικά χρόνια, εξαφανίζοντας τα χρόνια 2012-2024.
Τέτοιοι πρόσφατοι αγώνες, όπως των εργαζόμενων στην “Tasty Foods”, των εργολαβικών εργατών στα ΕΛΠΕ, των εργαζομένων στην ΕΤΕΜ που έφτιαξαν το σωματείο τους κόντρα στην τρομοκρατία και τις απολύσεις και κατάφεραν να τις πάρουν πίσω, των εργαζομένων στα KFC, προστίθενται στους αγώνες για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης στους λιμενεργάτες της COSCO, στους ναυτεργάτες στα Ro/Ro, στους μεταλλεργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στο Πέραμα, στους οικοδόμους, στους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής, στους εργαζόμενους στα “Praktiker”.
Τα Συνδικάτα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έμπρακτη στήριξη του αγώνα των αγροτών και στην κοινή δράση, με οργάνωση απεργιακών κινητοποιήσεων, όπως από τα Εργατικά Κέντρα Λάρισας, Καρδίτσας, Τρικάλων, Λέσβου, με το μεγάλο συλλαλητήριο των αγροτών και του λαού στην Αθήνα, στις 13 Φλεβάρη. Ανέδειξαν ότι οι αγρότες στενάζουν στα χωράφια από τις χαμηλές τιμές που πουλάνε τα προϊόντα τους, οι εργαζόμενοι μπροστά από τα ράφια από τη μεγάλη ακρίβεια στις τιμές αυτών των εμπορευμάτων. Έγινε προσπάθεια να διαμορφωθούν κοινά αιτήματα απέναντι στον αιματοβαμμένο – πολεμικό προϋπολογισμό, απέναντι σε μια πολιτική που στηρίζει τα μονοπώλια, αλλά όχι το εισόδημα του λαού, τα σύγχρονα δικαιώματα του.
Η αλληλεγγύη και η κοινή δράση δυνάμωσε εκεί ειδικά που τα Εργατικά Κέντρα και τα συνδικάτα έχουν ένα πιο μόνιμο προσανατολισμό για δουλειά και κοινή δράση με μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος μέσα από μεγάλα λαϊκά προβλήματα όπως φανερώνει η πείρα των Εργατικών Κέντρων της Θεσσαλίας, ειδικά της Λάρισας. Μια δουλειά που έχει δυναμώσει μέσα από κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, για αντιμετώπιση των συνεπειών από φυσικές καταστροφές όπως ο “Ντάνιελ” και πιο πριν ο “Ιανός”. Για τα προβλήματα στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στην εμπορευματοποίηση του νερού, τη φοροληστεία και την ακρίβεια. Σε αυτά, με μπροστάρη το Εργατικό Κέντρο Λάρισας και το πλαίσιο πάλης που διαμορφώνει σε συντονισμό με τους μαζικούς φορείς της πόλης, έχει δημιουργηθεί μια σχετικά πιο μόνιμη κοινή δράση που βάζει στο στόχαστρο την πολιτική της βαρβαρότητας.
Οι συγκλονιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη όλα αυτά τα χρόνια έφεραν εκατομμύρια λαού στους δρόμους. Κόντρα στην απεργοσπασία της ΓΣΕΕ και άλλων δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη την Ελλάδα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των Συνδικάτων, πήραν μέρος στις απεργιακές συγκεντρώσεις των Εργατικών Κέντρων και των Ομοσπονδιών επιβεβαιώνοντας τη δύναμη της οργάνωσης των εργαζομένων.
Μαζί με τους γονείς και τους συγγενείς των αδικοχαμένων παιδιών ακυρώσαμε την προσπάθεια της κυβέρνησης, των άλλων αστικών κομμάτων, της “Hellenic Train”, της ΕΕ να συγκαλύψουν το έγκλημα και τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αναδείξαμε τις τεράστιες ευθύνες ενός άδικου κοινωνικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί, τις ευθύνες ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που άφησαν τον σιδηρόδρομο και τους επιβάτες χωρίς προσωπικό και συστήματα ασφαλείας στις ράγες του ιδιωτικοποιημένου σιδηρόδρομου.
Αυτά είναι τα πραγματικά παραδείγματα που δείχνουν ποια γραμμή έχει προοπτική για τους εργαζόμενους. Τα πραγματικά παραδείγματα είναι εκεί που ένας εργάτης τραβάει κι άλλους εργάτες στον αγώνα, εκεί που η συνέλευση γίνεται σχολείο συλλογικότητας, εκεί που συνδικάτο γίνεται πυρήνας οργάνωσης, εκεί που πατάει γερά στον χώρο δουλειάς και δεν υπάρχει μόνο στις αρχαιρεσίες ή στα χαρτιά του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, εκεί που η διεκδίκηση συνδέεται με τη συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής που γεννά τα προβλήματα.
Για αυτό ακριβώς χρειάζεται να στηριχθεί η ΔΑΣ για να αλλάξει πορεία το συνδικαλιστικό κίνημα. Για να αποκτήσει προσανατολισμό αντάξιο των αναγκών των εργαζομένων Για να δυναμώσει μέσα στη Συνομοσπονδία η φωνή των συνδικάτων και των αγώνων. Για να γίνει πιο ισχυρή η γραμμή που λέει ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να σταθεί απέναντι στην εργοδοσία, απέναντι στις κυβερνήσεις, απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, απέναντι στην πολιτική που υπηρετεί τα μονοπώλια. Για να μην είναι ο εργάτης χωρίς φωνή. Για να μην είναι η οργή διασκορπισμένη και ανεκμετάλλευτη. Για να μη μένουν οι δυνατότητες θαμμένες κάτω από τη σκουριά του συμβιβασμού.
Μερικοί ρωτούν: “Γίνεται;”. Η απάντηση είναι καθαρή: ναι, γίνεται. Γίνεται γιατί ήδη συμβαίνει. Γίνεται γιατί τα τελευταία χρόνια σημειώθηκαν βήματα. Γίνεται γιατί δυνάμεις του ταξικού κινήματος κερδίζουν έδαφος σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και σωματεία. Γίνεται γιατί οι εργαζόμενοι δοκιμάζουν στην πράξη ποιος είναι μαζί τους και ποιος απέναντί τους. Γίνεται γιατί η σαπίλα του συμβιβασμού δεν εμπνέει πια, βρωμάει. Γίνεται γιατί ολοένα περισσότεροι εργαζόμενοι καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από ηγεσίες που έμαθαν να λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος μέσα στο κίνημα. Ειδικά σήμερα, που τα αδιέξοδα της κυρίαρχης πολιτικής βαθαίνουν, που μεγαλώνει η ανασφάλεια, που συσσωρεύεται η οργή, που οι υποσχέσεις για “δίκαιη ανάπτυξη” έχουν καταρρεύσει, υπάρχει δυνατότητα να γίνουν βήματα πιο αποφασιστικά. Αλλά αυτά τα βήματα δεν θα γίνουν αυτόματα. Δεν θα τα φέρει κάποιος σωτήρας. Δεν θα τα φέρει μια εναλλαγή διαχείρισης. Δεν θα τα φέρει μια καλύτερη κυβερνητική σύνθεση. Θα τα φέρει μόνο η οργανωμένη πάλη, η ταξική γραμμή, η επιμονή, η σύγκρουση, η συλλογικότητα.
Γι’ αυτό το μήνυμα αυτού του Συνεδρίου πρέπει να είναι καθαρό. Όχι άλλος χρόνος χαμένος. Όχι άλλες αυταπάτες. Όχι άλλη ανοχή στη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Όχι άλλη ομηρία των εργαζομένων από μηχανισμούς που δουλεύουν για το κεφάλαιο. Χρειάζεται ενίσχυση της ΔΑΣ. Χρειάζεται ενίσχυση της γραμμής της σύγκρουσης, για συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών.
Σήμερα ο αντίπαλος είναι ισχυρός, οργανωμένος, επιθετικός. Αλλά δεν είναι παντοδύναμος, ούτε ανίκητος. Η πείρα το αποδεικνύει. Κάθε φορά που οι εργαζόμενοι οργανώθηκαν, μίλησαν, απέργησαν, συγκρούστηκαν, άνοιξαν ρήγματα. Κάθε φορά που ξεπέρασαν την τρομοκρατία και τον φόβο, κέρδισαν κάτι πολύ περισσότερο από ένα επιμέρους αίτημα, κέρδισαν αυτοπεποίθηση, κέρδισαν συλλογική πείρα, κέρδισαν εμπιστοσύνη στη δύναμη τους.
Αυτό είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο του κινήματος. Η συνειδητοποίηση ότι χωρίς εμάς τίποτα δεν κινείται. Ότι εμείς παράγουμε τον πλούτο. Ότι εμείς κινούμε τα εργοστάσια, τα λιμάνια, τα νοσοκομεία, τις υπηρεσίες, τα ξενοδοχεία, τα γραφεία, τις μεταφορές, τα τηλεφωνικά κέντρα, όλη την εφοδιαστική αλυσίδα. Και άρα εμείς μπορούμε και να μπλοκάρουμε, και να απαιτήσουμε, και να επιβάλουμε.
Με αυτήν τη βεβαιότητα πρέπει να βγούμε από το Συνέδριο. Με καθαρή δέσμευση να δυναμώσουμε την οργάνωση παντού, να μαζικοποιήσουμε τα συνδικάτα, να απαλλάξουμε το συνδικαλιστικό κίνημα από τον εναγκαλισμό με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις.
Να παλέψουμε για Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις, να συγκρουστούμε με το 13ωρο και κάθε μορφή εξόντωσης, για 7ωρο – 5ημερο – 35ωρο, να διεκδικήσουμε μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, να παλέψουμε ενάντια στην ακρίβεια και τη φοροληστεία.
Να βάλουμε στο στόχαστρο την πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, να δυναμώσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται, με την Παλαιστίνη, την Κούβα, τους λαούς του Ιράν και της Βενεζουέλας.
Να δυναμώσει η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες που βιώνουν τον ξεριζωμό από τις πατρίδες τους, ως απόρροια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των επεμβάσεων και των πολέμων.
Δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τις εικόνες της βαρβαρότητας της πολιτικής της ΕΕ, των εγκλωβισμένων, με τις εικόνες των πνιγμένων που δεν καταφέρνουν να φτάσουν στη στεριά.
Οι καραβιές των απελπισμένων αυξάνονται στην Κρήτη και σε άλλα νησία και θα αυξάνονται όσο μαίνεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και όσο θεριεύει η εξαθλίωση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Εμείς αντιμετωπίζουμε το μεταναστευτικό και προσφυγικό πρόβλημα ως ταξικό πρόβλημα και όχι ως κάτι που προέκυψε τυχαία ή όπως οι άλλοι το ονομάζουν «εθνικό», «ευρωπαϊκό».
Εμείς τους εργάτες – μετανάστες, τους θεωρούμε κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας, που πρέπει να έχουν ίδια εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Η οργάνωση των μεταναστών εργατών πρέπει να είναι μέλημα πρώτης γραμμής για τα συνδικάτα, για να παλέψουν ενωμένοι με τους έλληνες εργάτες ενάντια στον κοινό εχθρό, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις που το υπηρετούν.
Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και η παρακαταθήκη του διεθνισμού της εργατικής τάξης, οι εργάτες μόνο ενωμένοι μπορούν να νικήσουν.
Συνάδελφοι,
Αυτό είναι και το μήνυμα της Πρωτομαγίας. Φέτος, εκατόν σαράντα χρόνια μας χωρίζουν από την 1η Μάη του 1886. Το 8ωρο δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε με αγώνες, απεργίες, φυλακίσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Τότε που οι εργάτες του Σικάγου ύψωσαν το ανάστημα τους και απαίτησαν να πάψουν να ζουν σαν μηχανές. Πάλεψαν για να ζουν σαν άνθρωποι και νίκησαν. Η φλόγα εκείνης της εξέγερσης έγινε φάρος για όλους τους καταπιεσμένους. Πέρασε σύνορα, γλώσσες, ηπείρους, αιώνες. Έγινε παγκόσμιο σύμβολο της ακατανίκητης δύναμης της εργατικής τάξης, της δύναμης που γεννιέται όταν οι πολλοί καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς τίποτα δεν κινείται.
Αυτό σημαίνει στην πράξη το σύνθημα “Συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών”. Σημαίνει συνδικάτα που δεν λογαριάζουν ως “εθνικό συμφέρον” τα κέρδη των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των βιομηχάνων. Σημαίνει συνδικάτα που δεν χειροκροτούν την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη, που δεν υπογράφουν τη φτώχεια μας, που δεν βάζουν πλάτη στους πολέμους και στις σφαγές, που θα παλεύουν για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος. Δεν χαρίζεται. Δεν είναι δρόμος εύκολων αποτελεσμάτων. Είναι όμως ο μόνος τίμιος δρόμος, ο μόνος που μπορεί να δώσει προοπτική για το μέλλον, ο μόνος που είναι αντάξιος της ιστορίας της εργατικής τάξης της χώρας μας.
Των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης του Μάη του 1936. Εκεί όπου βγήκαν στους δρόμους, αψηφώντας σφαίρες και καταστολή. Εκεί όπου το αίμα έβαψε το οδόστρωμα, αλλά δεν έσβησε την ελπίδα. Της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, των διακοσίων κομμουνιστών, στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι εργάτες – συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, στάθηκαν μπροστά στο απόσπασμα των ναζί κατακτητών με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να λυγίσουν. Διακόσιοι ήρωες της εργατικής τάξης, που δεν υπέκυψαν ούτε στην εργοδοτική εκμετάλλευση ούτε στη βαρβαρότητα ενός κράτους που θυσίαζε τα εργατικά δικαιώματα στον βωμό της πολεμικής προετοιμασίας για την ανθρωποσφαγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Από αυτό εδώ το βήμα απευθυνόμαστε σε κάθε τίμιο εργαζόμενο, σε κάθε αντιπρόσωπο που δεν θέλει να βλέπει το εργατικό κίνημα να σέρνεται άλλο πίσω από τις ανάγκες του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του. Τώρα είναι η ώρα να πάρει θέση. Να ζυγίσει και να σκεφτεί καλά πως θα χρησιμοποιηθεί και για ποιο σκοπό η ψήφος του την επόμενη ημέρα του Συνεδρίου και
Θα κατατεθεί ως ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση της ΝΔ τις παρατάξεις που συγκροτούν την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και στα κόμματα τους, των οποίων την πολιτική έχουν στηρίξει με τα μπούνια.
Ή θα κατατεθεί στους αγώνες, για περισσότερα ζωντανά σωματεία, με μεγαλύτερη οργάνωση στους χώρους δουλειάς, με περισσότερη τόλμη και αδιαλλαξία απέναντι σε κυβέρνηση, εργοδοσία, ΕΕ και ΝΑΤΟ για να έχουμε νίκες.
Ψήφος στη ΔΑΣ σημαίνει πίστη στη δύναμη της τάξης μας, για να περάσουμε από την άμυνα στην αντεπίθεση. Για να μπουν στο προσκήνιο οι δικές μας ανάγκες. Για να μη δεχτούμε άλλες θυσίες για τα κέρδη τους. Για να δυναμώσει παντού το μήνυμα της ανατροπής του συστήματος των πολέμων και της βαρβαρότητας.
