ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 12:00 π.μ. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Στις 28 Φλεβάρη, 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη και το θάνατο 57 συνανθρώπων μας, δεν είναι μία απλή επέτειος, αλλά συνέχεια του αγώνα ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει καθημερινά τις ζωές μας για τα κέρδη μεγάλων επιχειρήσεων και μονοπωλιακών ομίλων. Είναι η συνέχεια των συγκλονιστικών απεργιακών συγκεντρώσεων, των μεγαλύτερων τις τελευταίες δεκαετίες και στη Δράμα, όπως και σε όλη την Ελλάδα.
Μετά από 3 χρόνια, οι αιτίες που επέτρεψαν 2 τρένα να κινούνται για 12 λεπτά στις ίδιες ράγες είναι εδώ. Είναι το σύστημα και όσοι το υπηρετούν, το κράτος, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της πολεμικής εμπλοκής, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που βάζουν το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή – όπως έγινε στα Τέμπη, όπως γίνεται κάθε μέρα στους χώρους δουλειάς, παντού.
Μόνο το 2025 σε όλη τη χώρα 201 εργαζόμενοι δεν γύρισαν σπίτι από το μεροκάματο και χιλιάδες σακατεύτηκαν. Έχουμε πικρή πείρα και στην περιοχή μας, αφού κάθε τόσο θρηνούμε κι έναν ακόμα εργάτη. Τα εργοδοτικά εγκλήματα, που βαφτίζονται “ατυχήματα”, δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά, ούτε φταίει «η κακιά η ώρα», όπως προσπαθούν να τα παρουσιάσουν τα επιτελεία κυβέρνησης και εργοδοσίας.
Για μήνες μύριζε η διαρροή εύφλεκτων αερίων στη βιομηχανία «Βιολάντα», αλλά δεν πάρθηκε κανένα μέτρο που θα έκοβε από τα κέρδη της εργοδοσίας, γιατί θα έπρεπε να σταματήσει η παραγωγή. Τόσο κοστολόγησε τη ζωή των 5 εργατριών μανάδων, και η εργοδοσία και το κράτος της.
Και σε αυτό το έγκλημα, ο ίδιος ένοχος: Η εγκληματική πολιτική του κέρδους που μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε μια απέραντη κοιλάδα των Τεμπών.
Είναι η ίδια πολιτική που οδηγεί τα δημόσια νοσοκομεία σε κατάρρευση, που καταντάει τα σχολεία επικίνδυνα με άκρως ακατάλληλες υποδομές, που αφήνει να βουλιάζουν στις πρώτες βροχές καλλιέργειες και σπίτια, χωρίς μέτρα αντιπλημμυρικά, γιατί όλα λογίζονται ως κόστος.
Ξέρουμε πολύ καλά την κατάσταση που βρίσκεται το νοσοκομείο της Δράμας, με τραγικές ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Την κατάσταση που βρίσκονται σχολεία όπως το ΕΠΑΛ, με γυμνά καλώδια να προεξέχουν απ’ τους τοίχους, σχολικά κτήρια χωρίς απαραίτητους ελέγχους, χωρίς συντήρηση, που στο ελάχιστο καλύπτουν τις σύγχρονες διδακτικές ανάγκες.
Αυτή είναι η πολιτική που δε λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή μπροστά στα κέρδη των λίγων:
- Με τους σιδηρόδρομους καρμανιόλα, ακολουθώντας την ευρωπαϊκή στρατηγική της «απελευθέρωσης». Η ίδια λογική διαπερνά τους σιδηροδρόμους σε όλη την Ευρώπη, με νέα Τέμπη, όπως πρόσφατα σε Ισπανία και Ρουμανία. Κράτος και μονοπωλιακοί όμιλοι είναι συνέταιροι στην εκμετάλλευση και συνένοχοι στη συγκάλυψη.
- Με τη μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως δρόμοι μεταφοράς και βιομηχανίες, σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ. Με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο κατά άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων για ανταγωνισμούς που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
- Με την ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον που η ίδια πολιτική επιφυλάσσει για τα παιδιά μας, τη νέα γενιά. Με την εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας και με δις ευρώ να δίνονται για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, για πολεμικούς εξοπλισμούς που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας.
- Με τους δήθεν “θεσμούς” της “δημοκρατίας” των λίγων, του σάπιου κράτους τους, με τη δικαιοσύνη τους ν’ αφήνει τη συγκάλυψη να συνεχίζεται ενώ για τους εργαζόμενους, που αγωνίζονται για τη ζωή τους, επιφυλάσσει αυταρχισμό, καταστολή, νόμους για να τους τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί.
Καμία εμπιστοσύνη σε όσους παίζουν τη ζωή μας κορώνα-γράμματα!
Για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας απαιτείται σύγκρουση! Χρειάζεται συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας, που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Να νιώσουμε τη δύναμή μας μέσα στα σωματεία μας. Έτσι μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.
Με τους εργαζόμενους μπροστά, στον κοινό αγώνα με όσους στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία.
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα.
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
