Συνάδελφε, συναδέλφισσα, εργαζόμενε-η στην αγορά της Μυτιλήνης,
Για άλλη μια χρονιά, ο εμπορικός σύλλογος Μυτιλήνης θα στήσει το γνωστό πλέον πανηγυράκι της «λευκής νύχτας» στην αγορά. Με πρόσχημα την «ενίσχυση της τοπικής επιχειρηματικότητας», παρατείνεται το ωράριο για 2 επιπλέον ώρες έως και τις 23:30. Αυτό μάλιστα γίνεται με τη σφραγίδα της Δημοτικής αρχής, που ψήφισε την παράταση του ωραρίου στο δημοτικό συμβούλιο και της Περιφερειακής αρχής που συνδιοργανώνει την εκδήλωση.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, εμείς οι εργαζόμενοι της αγοράς, που δεν γνωρίζουμε χειμώνα-καλοκαίρι, που δουλεύουμε 6ημερο σπαστό όλο το χρόνο, που όποτε έχει γιορτές για εμάς δεν σημαίνει ξεκούραση αλλά παραπάνω δουλειά, που δεν γνωρίζουμε τι θα πει καλοκαιρινές διακοπές, θα αναγκαστούμε να δουλέψουμε δύο ώρες επιπλέον βράδυ Παρασκευής και να γυρίσουμε σπίτι μετά τα μεσάνυχτα ενώ την άλλη μέρα θα δουλεύουμε κανονικά.
Προτού μας αποκαλέσουν γκρινιάρηδες, ή «γραφικούς που δεν θέλουμε τίποτα καλό για τον τόπο», ας απαντήσουμε σε 2-3 βασικά:
Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι η «μια φορά που αλλάζει το ωράριο», γιατί απλούστατα δεν είναι μία φορά. Ήδη φέτος το καλοκαίρι άλλαξε το ωράριο 2 φορές με αφορμή τις μαζικές αφίξεις Τούρκων επισκεπτών. Θυμίζουμε άλλωστε ότι τα μαγαζιά ξεκίνησαν να ανοίγουν Κυριακές υποτίθεται 2 φορές το χρόνο και πλέον έχουμε φτάσει τις 8, ενώ η κυβέρνηση που πέρυσι ψήφισε το 13ωρο, τώρα προωθεί σταδιακά την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Το πρόβλημα είναι ότι κράτος και εργοδοσία με διάφορες αφορμές στρώνουν το δρόμο ώστε να αλλάζουν οι μέρες και ώρες εργασίας, να γινόμαστε «ευέλικτοι», να γίνεται το ωράριο όλο και πιο ελαστικό.
Προφανώς και δεν είναι κακό να διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις στην αγορά για να τονωθεί η κίνηση. Δηλαδή εμείς δεν θέλουμε και δεν έχουμε δικαίωμα να απολαύσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις με τους φίλους και τις οικογένειες μας; Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι εκδηλώσεις συνοδεύονται από παράταση του ωραρίου για τους υπαλλήλους, που επειδή δουλεύουμε 6ημερο σπαστό και 3 μέρες την εβδομάδα σχολάμε στις 21:30, μέχρι να κλείσουμε και να πάμε σπίτι ούτως η άλλως δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε και πολλά.
Προφανώς και θέλουμε να ενισχυθεί η κίνηση στην τοπική αγορά, να έχουν δουλειά τα μικρά μαγαζιά που προσπαθούν και αυτά να επιβιώσουν σε δύσκολες συνθήκες. Άραγε αυτό που φταίει για την πτώση της εμπορικής κίνησης, είναι το ωράριο των καταστημάτων που δεν επαρκεί; Είναι ότι απουσιάζουν τα event μέσα στην αγορά; Φυσικά και όχι. Το πρόβλημα είναι ότι η πλειοψηφία του κόσμου δεν μπορεί να ψωνίσει εξαιτίας της ακρίβειας και γιατί οι μισθοί φτάνουν οριακά για να καλύψουν τα πάγια έξοδα, ότι τα λειτουργικά έξοδα και ο ανταγωνισμός με τις αλυσίδες έχουν διαλύσει τους μικρούς εμπόρους. Άρα όσες «γιορτές» και να διοργανώσουν, δεν αλλάζουν οι αιτίες που οδηγούν τα μικρά μαγαζιά σε αδιέξοδο.
Συνάδελφε, συναδέλφισσα, δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε σαν κανονικότητα το να μην υπάρχουν σταθερά ωράρια, μισθοί στο ύψος των αναγκών μας, να δουλεύουμε όποτε και όσο θέλει ο εργοδότης, να καταπατώνται τα δικαιώματα μας. Σε καλούμε να διεκδικήσουμε συλλογικά μέσα από το Σωματείο μας, αυξήσεις στους μισθούς, σταθερό ωράριο, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στον κλάδο.
Υ.Γ.: Άραγε το επιμελητήριο, η Δημοτική και η Περιφερειακή αρχή που είναι τόσο «large», εκτός απ’ το να συνδιοργανώνουν «λευκές νύχτες», τι έχουν κάνει για να στηρίξουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις; Τι έχουν κάνει για να στηρίξουν τους εργαζόμενους που αμείβονται με μισθό που δεν φτάνει ούτε για τα μισά του μήνα, για να στηρίξουν τον λεσβιακό λαό ώστε να μπορεί να ενισχύει την τοπική αγορά; Έχουν διεκδικήσει κάτι από τις κυβερνήσεις προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων ή νομίζουν ότι οι ευθύνες τους τελειώνουν στο να πληρώνουν για κεράσματα;