Συναγωνιστές, συναγωνίστριες,

Σήμερα είμαστε εδώ γιατί δεν ξεχνάμε. Δύο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, ο πόνος δεν σβήνει, η οργή δεν καταλαγιάζει. Οι 57 ψυχές που χάθηκαν άδικα ζητούν δικαίωση. Δεν ήταν ένα «ανθρώπινο λάθος». Ήταν η συνέπεια μιας πολιτικής που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Αυτή η ίδια πολιτική ρημάζει τα νοσοκομεία μας, αφήνει ασθενείς αβοήθητους, εξαντλεί τους υγειονομικούς, καταδικάζει ολόκληρη την κοινωνία στη φτώχεια και την ανασφάλεια. Όλοι εμείς που δουλεύουμε στα δημόσια νοσοκομεία ξέρουμε τι σημαίνει εγκατάλειψη. Ξέρουμε τι σημαίνει να δίνεις μάχη με ελλείψεις σε προσωπικό, φάρμακα, εξοπλισμό. Και ξέρουμε ότι, όπως στα Τέμπη, έτσι και στην Υγεία, οι αριθμοί μπαίνουν πάνω από τις ζωές μας.

Απαιτούμε την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων! Για τους νεκρούς των Τεμπών, για τους ανθρώπους που χάνονται επειδή το σύστημα υγείας καταρρέει, για όλους όσοι αγωνίζονται να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Να λογοδοτήσουν όχι μόνο ενώπιον της κοινωνίας, αλλά και στα διεθνή δικαστήριαγια τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει!

Δε ζητάμε τίποτα λιγότερο από το αυτονόητο: ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη. Δεν θα επιτρέψουμε άλλα Τέμπη – ούτε στους δρόμους, ούτε στα τρένα, ούτε στα νοσοκομεία μας.

Η σιωπή είναι συνενοχή. Δεν φοβόμαστε! Δεν υποχωρούμε!