Δευτερολογία της ΔΑΣ στο 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ
Οι μέρες του συνεδρίου, και ιδιαίτερα η σημερινή συζήτηση, επιβεβαίωσαν όλα όσα ήδη γνωρίζαμε.
Υπάρχει όμως ένα νέο στοιχείο που αναδείχτηκε. Ότι οι εργαζόμενοι, μέσα από τη συμμετοχή τους στα συνδικάτα και κυρίως μέσα από τους αγώνες, τις πρωτοβουλίες, τις συγκρούσεις με την εργοδοσία και το κράτος της, ενώνονται με άλλους εργαζόμενους από άλλους κλάδους, συντονίζονται με άλλα τμήματα του λαού μας.
Εκεί, με μαζικό τρόπο, πετούν έξω τη σαπίλα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, όλους αυτούς που στέκονται εμπόδιο στις διεκδικήσεις και στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης.
Αυτό που συντελείται γίνεται εκεί έξω, στις ζωντανές μάχες. Τέτοιο είναι το παράδειγμα που για πρώτη φορά, ένας νέος σε ηλικία συνδικαλιστής αναλαμβάνει πρόεδρος του ΕΚΑ και φέρνει το νέο στοιχείο της προοπτικής, της οργάνωσης, της σύγκρουσης.
Όπως έγινε στον Πειραιά, όπου οι λιμενεργάτες στέλνουν έναν ακόμα νέο συνδικαλιστή στη θέση του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Το ίδιο το βλέπουμε κι αλλού, στην Πάτρα, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων, στους δασκάλους, στους νοσοκομειακούς γιατρούς, σε εκατοντάδες σωματεία.
Αυτή είναι η ελπίδα των εργαζομένων. Αυτό είναι το κάλεσμά μας. Αυτή η προσπάθεια πρέπει να δυναμώσει. Για όλα τα μεγάλα ζητήματα, σε έναν κόσμο που φλέγεται από παντού, για προβλήματα τεράστια. Γι’ αυτό το ζήτημα της οργάνωσης στους χώρους δουλειάς πρέπει να μπει ακόμα πιο δυνατά στην ημερήσια διάταξη. Χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα.
Σε τόπους όπως εδώ, στην Κρήτη, στη Χαλκιδική, στη Ρόδο, δουλεύουν χιλιάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι, νέα παιδιά, ακόμα και από 16 ετών. Εκεί πρέπει να χτιστούν σωματεία ζωντανά, μαχητικά, ριζωμένα στους χώρους δουλειάς, ώστε να μη βρίσκουν χώρο να εμφανίζονται άνθρωποι ανυπόληπτοι, που καμία σχέση δεν έχουν με τους εργαζόμενους και τα βάσανά τους. Όπου δε θα βρίσκει χώρο η εργοδοτική και κυβερνητική τρομοκρατία.
Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους νέους εργαζόμενους και στους νέους συνέδρους, ανεξάρτητα από το τι ψηφίζουν, ανεξάρτητα από το αν είναι δεσμευμένοι σε παρατάξεις.
Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα στο συνδικαλιστικό κίνημα, στη ΓΣΕΕ. Υπήρχε μια άλλη κατάσταση. Κάποτε η ηγετική ομάδα στη ΓΣΕΕ εξέφραζε υπαρκτά σωματεία, υπαρκτές δυνάμεις. Σήμερα δεν εκφράζουν παρά ελάχιστες πραγματικές οργανωμένες δυνάμεις. Έφτασαν σε τέτοιο σημείο ανυποληψίας, που δεν μπορούν να σταθούν ούτε σε έναν χώρο δουλειάς.
Πώς οδηγήθηκαν εκεί; Για χρόνια υπηρέτησαν τη γραμμή ότι εργαζόμενοι και εργοδότες έχουν κοινά συμφέροντα. Δηλαδή υπηρέτησαν ό,τι ακυρώνει την ταξική πάλη, την οργάνωση, τον αγώνα. Έγιναν γραφεία εξυπηρέτησης της κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Στήριξαν αντιλαϊκές κυβερνήσεις, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Πως έδωσαν ώθηση σε όλα αυτά; Να θυμίσουμε και στους νεότερους συναδέλφους ότι στο συνέδριο της Αλεξανδρούπολης αφαίρεσαν από το καταστατικό της ΓΣΕΕ το άρθρο που έλεγε ότι παλεύουμε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Και μετά μας λένε ότι εμείς έχουμε μείνει στην εποχή της τραγιάσκας, ότι είμαστε αναχρονιστές και οπισθοδρομικοί. Ότι οι αλλαγές γίνονται με το πόσο “καπάτσος” είσαι, με το πόσο ικανός είσαι να πείθεις τους εργοδότες και τους μηχανισμούς τους. Όμως αυτή η λογική οδηγεί πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: να δυναμώνει η λογική της ανάθεσης, η ατομική λύση, η εκμετάλλευση, να αυξάνονται τα κέρδη των καπιταλιστών και να χειροτερεύει η ζωή των εργαζομένων.
Οι δύο κόσμοι εκφράζονται και στην καθημερινότητά μας. Όμως και εδώ αναδεικνύεται κάτι νέο. Ποιο είναι αυτό; Είναι ο αγώνας για τα καθημερινά προβλήματα. Είναι η πάλη απέναντι στους εργοδότες και τις κυβερνήσεις τους. Είναι η σύγκρουση για να καλυτερεύσει η ζωή του εργάτη, της εργάτριας, της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης κόντρα στο σύστημα της βαρβαρότητας και του πολέμου.
Από την άλλη, υπάρχει η μοιρολατρία, ο συμβιβασμός, όλη αυτή η σαπίλα που κουβαλούν όσοι θέλουν να αυτοπαρουσιάζονται ως “εκσυγχρονισμένοι”. Μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Εμείς λέμε ναι. Και όσοι λένε ότι δεν αλλάζει, όσοι σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη λογική του “τίποτα δεν γίνεται”, αυτοί είναι εμπόδιο και πρέπει να παραμεριστούν.
Γιατί τα εμπόδια ξεπερνιούνται. Υπάρχει η εργατική τάξη. Υπάρχουν εκείνοι που δεν αφήνουν τις σφαίρες να φύγουν από τα λιμάνια. Υπάρχουν οι εργάτες και οι εργάτριες στα εργοστάσια. Υπάρχουν οι εργαζόμενοι στο εμπόριο. Υπάρχουν οι οικοδόμοι που κουβαλούν το ζεμπίλι στην οικοδομή.
Όποιος λοιπόν νιώθει εργαζόμενος, όποιος αισθάνεται στο πετσί του την εκμετάλλευση, όποιος πιστεύει ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει, κι εμείς αυτό πιστεύουμε βαθιά, δεν έχει άλλη επιλογή από το να μπει στον αγώνα, να οργανωθεί, να παλέψει.
Για όλους αυτούς που σήμερα παρουσιάζονται εδώ ως ηγεσία της εργατικής τάξης, η πορεία τους είναι ανεπίστρεπτη. Έχει πάρει τον δρόμο της. Έχει τελειώσει. Η δική μας όχι. Η δική μας είναι πορεία μάχης. Είναι πορεία ελπίδας. Κάποιοι μας είπαν ότι τα συνδικάτα είμαστε στρατηγοί χωρίς στρατό.
Όχι. Δεν χρειαζόμαστε στρατηγούς των διαδρόμων, των υπουργικών γραφείων, των συμβιβασμών και της υποταγής. Τέτοιοι είστε εσείς. Εμείς χρειαζόμαστε μπροστάρηδες που θα βρίσκονται εκεί όπου χτυπά η καρδιά της εργατικής τάξης, στο εργοστάσιο, στο λιμάνι, στο ξενοδοχείο, στο σχολείο, στην οικοδομή, στο κατάστημα.
Εκεί κρίνεται ο καθένας. Εκεί δοκιμάζονται οι ιδέες. Εκεί γεννιέται η ελπίδα. Και από εκεί θα έρθει η πραγματική ανανέωση του εργατικού κινήματος, η πραγματική δύναμη, η πραγματική ανατροπή.
Η πραγματική ανατροπή θα έρθει από τους εργάτες που σηκώνουν κεφάλι, οργανώνονται, συγκρούονται και αποφασίζουν να πάρουν τη ζωή και τον αγώνα στα χέρια τους.
Το κάλεσμα μας είναι καθαρό, γυρίστε την πλάτη στη σαπίλα του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, δυναμώστε τη γραμμή της οργάνωσης του αγώνα κόντρα, της σύγκρουσης της αξιοπρέπειας.
Ψηφίστε ΔΑΣ, τη δύναμη που βρίσκεται σταθερά μέσα στους χώρους δουλειάς, στις απεργίες, στις διεκδικήσεις, εκεί που χτυπά η καρδία και χαράσσεται η μόνη πραγματική προοπτική για την εργατική τάξη.
