Χαιρετισμός του Δήμου Κουμπούρη, Προέδρου της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων ΙΚΑ στο Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα 9.7

image_pdfimage_print

Το σημερινό συλλαλητήριο είναι η πρώτη μαζική, αγωνιστική εκδήλωση διαμαρτυρίας των φορέων του εργατικού λαϊκού κινήματος, εκδήλωση  καταδίκης του αυταρχισμού των απαγορεύσεων και της τρομοκρατίας που έρχεται να επιβάλει η κυβέρνηση με το απαράδεκτο τρομοκρατικό νομοσχέδιο, ενάντια στους αγώνες των εργαζομένων και του λαού. 

Έχει όμως και συμβολικό χαρακτήρα γιατί αποτελεί συνέχεια των εργατικών, λαϊκών αγώνων μιας ηρωικής πορείας του κινήματος στην χώρα μας, που έχει γνωρίσει τα μέγιστα από τέτοιες μπόρες, διώξεις και απαγορεύσεις, εδώ και πολλές δεκαετίες που όμως στην πράξη τις κατάργησε. Να είναι σίγουρη ότι αυτό θα γίνει και με το σημερινό της   νομοσχέδιο. Όσα φτιασιδώματα  και αν του προσθέσει ο τρομοκρατικός αυταρχικός χαρακτήρας του δεν αλλάζει και καλά θα κάνει να το πάρει πίσω.    

Αυτοί που το υπαγόρευσαν και αυτοί που ετοιμάζονται να το  ψηφίσουν ας γνωρίζουν ότι με τις απαγορεύσεις την τρομοκρατία και τις προβοκάτσιες δεν πρόκειται να βάλουν στο γύψο το εργατικό λαϊκό κίνημα και θα εμποδίσουν τους αγώνες του.  

Αυτό μαρτυράει η αγωνιστική ιστορική πορεία του εργατικού λαϊκού κινήματος στη πατρίδα μας που είναι αταλάντευτα μαχητική,  μακρόχρονη και αιματοβαμμένη για επιβληθεί το δίκαιο, οι ελευθερίες, τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις του λαού απέναντι στους εκμεταλλευτές τους.

Η ιστορία μαρτυράει ότι σε αυτή την δύσκολη αλλά περήφανη πορεία  του κινήματος, οι αγωνιστές της Ε.Τ και του λαού από τους εκμεταλλευτές και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, γνώρισαν την πιο άγρια τρομοκρατία. Κυνηγήθηκαν ανελέητα με όλα τα μέσα καταστολής και τρομοκρατίας του συστήματος. Όμως  πήγαιναν με ψηλά το κεφάλι στις φυλακές, τις διώξεις, τις εξορίες,  με ιδιώνυμα αδικήματα. Τράβηξαν τα πάνδεινα που πολλά από αυτά  δυσκολεύεται η πένα να τα περιγράψει. Πολλοί οδηγήθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα, αλλά στο τέλος πάντα  έβγαιναν νικητές και μαζί τους νικητές οι εργάτες, οι μικροί επαγγελματίες, οι φτωχοί αγρότες, το σύνολο του λαού με νέες κατακτήσεις και αισιοδοξία για την πορεία του αγώνα.  

Θα χρειάζονταν πολλές κόλες χαρτί για να περιγράψουμε  αυτούς τους αγώνες, τις ανατροπές που έφεραν στους αντιδραστικούς αντιλαϊκούς νόμους, στην βία την αστυνομοκρατία τον αυταρχισμό της καπιταλιστικής εξουσίας και των πολιτικών της κάθε φορά εκπροσώπων.  Έτσι έσπαγε η τρομοκρατία και υποχρεώνονταν οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους να λύνουν προβλήματα που ανακούφιζαν τον λαό. Μέσα από αυτούς τους αγώνες, καθιερώθηκε το 8ωρο, η κοινωνική ασφάλιση, οι συντάξεις, οι Σ.Σ. Εργασίας οι ετήσιες άδειες, οι αργίες οι  κοινωνικές ελευθερίες και  πολλά ακόμη δικαιώματα που τώρα οι εκμεταλλευτές πιστεύουν ότι μπορούν να τα πάρουν πίσω.  

Εμείς οι παλιότεροι θυμόμαστε όταν ακόμη είμαστε παιδιά, τους ηρωικούς αγώνες των οικοδόμων που ξήλωσαν τα πεζοδρόμια για να έχουν μέχρι σήμερα δικαιώματα.

Τους ηρωικούς αγώνες των χαλυβουργών για να κερδίσουν το ανθυγιεινό επίδομα που δεν δόθηκε αυτονόητα επειδή εργάζονταν στα κάτεργα.    Αλλά κερδήθηκε μέρα από  σκληρές απεργίες που απαγορεύονταν από την τότε νομοθεσία και τον «περίφημο» αντιδραστικό νόμο 3239 που απαγόρευε την απεργία όταν οι εργοδότες προσέφευγαν στην διαιτησία, μια διαδικασία κομμένη και ραμμένη, στα μέτρα τους. 

Με τις  ιστορικές απεργίες κόντρα σε αυτή την τρομοκρατία όχι μόνο κερδήθηκε το ανθυγιεινό, αλλά οι αγώνες  συνεχίσθηκαν γενικεύθηκαν μέχρι που ανέτρεψαν και τον νόμο 3239. Στην συνέχεια την ίδια τύχη είχε ο αντιδραστικός νόμος  330,  με υπουργό εργασίας τον Κ. Λάσκαρη ό οποίος δήλωνε περήφανος ότι με αυτό τον νόμο είχε καταργήσει την πάλη των τάξεων.

Όλα αυτά σήμερα μπορεί να φαντάζουν  κάπως μακριά στον χρόνο αλλά δεν είναι γιατί  ο αυταρχισμός η βία και η τρομοκρατία παραμένουν στην φαρέτρα των δυνάμεων του εκμεταλλευτικού συστήματος που σε κάθε φάση τα ενισχύονται και τα αξιοποιούνται.

Οι καπιταλιστές οι κυβερνήσεις τα κόμματα που υπηρετούν τα ταξικά τους συμφέρονται γνωρίζουν πολύ καλά την ιστορία της ταξικής πάλης, την δυναμική και την δύναμη του εργατικού κινήματος και στον σκληρό  ταξικό πόλεμο που διεξάγεται και θα βαθαίνει επιδιώκουν τον αφοπλισμό του. Αυτό το υλοποιούν με συνέπεια όλες οι πολιτικές δυνάμεις του συστήματος, αυτοί που βρίσκονται στην κυβερνητική εξουσία αλλά και εκείνοι που είναι στην αντιπολίτευση ανεξάρτητα από το πώς οι ίδιοι πολιτικά αυτοπροσδιορίζονται Δεξιές, Κεντρώες, Σοσιαλιστικές, Αριστερές.

Τώρα έχουμε αποκτήσει πολύ συγκεκριμένη πείρα που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από φιλολαϊκές διακηρύξεις ή αντιπολιτευτικές κορώνες. Είναι όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις που τα προηγούμενα χρόνια με τις αντεργατικές, αντιλαϊκές του πολιτικές μας τσάκισαν την ζωή μας. Μας αφαίρεσαν και περιόρισαν στο έπακρο τις κύριες  και επικουρικές συντάξεις, τα φάρμακα, την υγεία, κατάργησαν το ΕΚΑΣ. Λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία αρπάζοντας δεκάδες δισεκατομμύρια για να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες για να αποπληρώνονται οι δανειστές. 

Αφήνουν  άνεργα τα παιδιά μας επιβάλλοντας τους να ζουν μέσα στη δυστυχία ή τους δίνεται η δυνατότητα να εργάζονται με μισθούς πείνας αποσκοπώντας για μια ακόμη φορά στη διασφάλιση της κερδοφορίας των μεγάλων εμπορευματικών ομίλων.

Τώρα η κυβέρνηση της Ν.Δ που βρήκε στρωμένο το χαλί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις έρχεται να εμποδίσει, να σταματήσει με τη βία και τον αυταρχισμό των αγώνα και τις διαδηλώσεις όλων αυτών που δικαίως διεκδικούν και παλεύουν στο πεζοδρόμιο το αυτονόητο, για να επιβιώσουν.

Και σα να μην έφτανε μόνο αυτό τεχνηέντως καλλιεργείτε αντιπαράθεση με τους εμπόρους, οι οποίοι ήδη γνωρίζουν ότι ο θάνατός τους προκαλείτε από τις πολιτικές τους και όχι από τους αγώνες και τις διαδηλώσεις.

Αυτό θέλει να πετύχει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιό της, γιατί αυτό απαιτούν οι μεγάλοι εμπορευματικοί όμιλοι για να έχουν σταθερή κερδοφορία.

Σε όλους αυτούς και στους ξεπουλημένους συνδικαλιστές που δεόντως αξιοποιούνται για να περάσει όπως θέλουν η τρομοκρατία και ο αυταρχισμός, τους το λέμε δυνατά και καθαρά από τώρα. Το ιερό πεζοδρόμιο και οι αγώνες του λαού αποτελούν την μαμή της ιστορίας και  τις ιστορικής εξέλιξης για την πρόοδο και την ευημερία του λαού και αυτό κανένας δεν  μπόρεσε ούτε μπορεί να το σταματήσει όσα μέσα και αν χρησιμοποιήσει, μέχρι που οι εργαζόμενοι και ο λαός θα φέρουν τα πάνων κάτω και θα οργανώσουν την κοινωνία που τα αποτελέσματα του μόχθου τους θα γίνονται πυγή ζωής για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.  

 

 

 

Comments are closed.