Η εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι μια τυπική επέτειος για τους εργαζόμενους. Δεν είναι αργία. Είναι ζωντανή μέρα αγώνα. Είναι απεργία.

Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την Πρωτομαγιά στο Σικάγο, όπου οι εργάτες διεκδίκησαν με απεργίες και με το αίμα τους το αυτονόητο:

8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο. Έβαλαν στο επίκεντρο το δικαίωμα να ζούμε σαν άνθρωποι και όχι ζούμε για να δουλεύουμε. Το μήνυμα εκείνου του αγώνα παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο. Γιατί, 140 χρόνια μετά, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της αυτοματοποίησης και των τεράστιων επιστημονικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων, αντί να μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος και να βελτιώνεται η ζωή μας, συμβαίνει το αντίθετο.

Το 8ωρο έχει καταργηθείι στην πράξη. Ο εργάσιμος χρόνος γίνεται «λάστιχο». Η 6ήμερη και 7ήμερη εργασία επανέρχεται. Η 13ωρη δουλειά προβάλλεται ως «αναγκαιότητα». Η σταθερή εργασία αντικαθίσταται από ελαστικές σχέσεις, ανασφάλεια και εντατικοποίηση.

Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας: ενώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να ζούμε καλύτερα, μας ζητούν να ζούμε κάθε χρόνο και χειρότερα.

Η ιστορία των αγώνων της εργατικής τάξης μας δείχνει τον δρόμο. Από τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη, μέχρι τη θυσία των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, αποδεικνύεται ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν με οργάνωση, σύγκρουση και θυσίες. Ανάμεσά στους ήρωες της τάξης μας, όπως αποκάλυψαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 και δάσκαλοι, συνάδελφοί μας, που στάθηκαν όρθιοι μέχρι το τέλος, δίνοντας τη ζωή τους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η φετινή Πρωτομαγιά μας βρίσκει αντιμέτωπους με την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τον πλανήτη να φλέγεται για τα κέρδη των λίγων. Ο πλανήτης φλέγεται από πολέμους και επεμβάσεις που έχουν στο επίκεντρο το κέρδος: τον έλεγχο των αγορών, της ενέργειας, των δρόμων μεταφοράς και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Δυναμώνει η εμπλοκή και η ενεργή συμμετοχή στους σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ με τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ και των κομμάτων του συστήματος.

Ο πόλεμος, όμως, δεν είναι μόνο εκεί που πέφτουν οι βόμβες. Είναι και εδώ στις άμεσες συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής: στην ακρίβεια που εξαντλεί το εισόδημα, στην εργασία χωρίς δικαιώματα, στην ανασφάλεια για το αύριο, στην υποβάθμιση της μόρφωσης και της ζωής.

Εκτοξεύονται οι πολεμικές ΝΑΤΟικές δαπάνες. Η ΕΕ διοχετεύει τεράστια κονδύλια στη βιομηχανία και την προετοιμασία του πολέμου. Και την ίδια στιγμή, για μισθούς, συντάξεις, παιδεία και υγεία, μας λένε ότι μονότονα και προκλητικά ότι « για εμάς δεν υπάρχουν χρήματα». Την ίδια στιγμή που οι επιχειρηματικοί όμιλοι σπάνε ρεκόρ κερδών σε αυτές τις συνθήκες, που η φοροληστεία έχει απογειωθεί, για τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους υπάρχουν δημοσιονομικοί περιορισμοί και κόφτες.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η απάντηση των εργαζομένων δεν μπορεί να είναι η αναμονή ή η προσαρμογή. Εμπνεόμαστε από τους εργαζόμενους που δίνουν μάχες, που δεν σκύβουν το κεφάλι σε πολύ δύσκολες συνθήκες: από τους ναυτεργάτες που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε επικίνδυνες πολεμικές αποστολές, τους λιμενεργάτες που μπλόκαραν τη μεταφορά πολεμικού υλικού, τους εργαζόμενους που δεν αποδέχονται εξαντλητικά ωράρια που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους, τους φαντάρους και τους φοιτητές που αντιστέκονται, παίρνουν θέση και μπλοκάρουν τα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια, σε όλους όσοι με τη στάση και τη δράση τους στέκονται «απέναντι» στους δήθεν «εθνικούς στόχους», στη λογική «τα κεφάλια μέσα» που μας σερβίρουν ξανά η Κυβέρνηση της ΝΔ και οι διάφοροι επίδοξοι «σωτήρες».

Η δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση και στη συλλογική δράση. Μονόδρομος είναι η συσπείρωση στα σωματεία μας. Η καλύτερη τιμή στην εργατική Πρωτομαγιά είναι η συνέχιση και η κλιμάκωση του αγώνα: για δουλειά με δικαιώματα και αξιοπρέπεια, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία.

Είναι ο πολύχρονος αγώνας των εκπαιδευτικών ενάντια στην κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών. Η εναντίωση σε μια παιδεία και ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς. Είναι ο αγώνας απέναντι στην καταστολή, στις διώξεις και στα πειθαρχικά, στηρίζοντας τους αγωνιζόμενους συναδέλφους μας.

Είναι η προσπάθεια μέσα στις σχολικές τάξεις να μιλήσουμε στους μαθητές μας για την ιστορία και τους αγώνες της εργατικής τάξης. Να καλλιεργήσουμε την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και τη φιλία των λαών απέναντι στους ανταγωνισμούς και στους πολέμους.

Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους. Στον δρόμο της οργάνωσης και της ανατροπής βρίσκεται η ελπίδα. Για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους και εκμετάλλευση. Για μια ζωή στο μπόι των ανθρώπων και των αναγκών μας.

Σπύρος Μαρίνης

Δάσκαλος – Πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας