Του Μάρκου Μπεκρή, προέδρου της ΕΝΕΔΕΠ και του ΕΚΠ
Η μεγάλη διεθνής απεργία των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη έγραψε μια σημαντική σελίδα στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Σε 113 λιμάνια, σε 21 χώρες και 5 ηπείρους, χιλιάδες εργαζόμενοι συντονίσαμε τη δράση μας, στέλνοντας ένα καθαρό μήνυμα: Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο! Τα λιμάνια ανήκουν στους λαούς και όχι στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών.
Απέδειξε ότι όταν οι εργαζόμενοι παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους, μπορούν να αμφισβητούν στην πράξη την κυριαρχία των επιχειρηματικών ομίλων και των κυβερνήσεών τους.
Η 30ή Οκτώβρη, όμως, δεν αποτελεί μια μεμονωμένη στιγμή ούτε έναν αγωνιστικό σταθμό που ολοκληρώθηκε. Είναι παρακαταθήκη και ταυτόχρονα αφετηρία για να δυναμώσει η πάλη σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς. Αυτήν τη σκυτάλη καλούμαστε να πάρουμε τώρα, με τη μεγάλη πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 25 Νοέμβρη.
Γιατί ο πόλεμος δεν βρίσκεται μακριά από τη ζωή των εργαζομένων. Είναι ήδη εδώ! Στις θυσίες για την πολεμική οικονομία, στους εξοπλισμούς που χρηματοδοτούνται με περικοπές από τις κοινωνικές ανάγκες, στην ακρίβεια, στους καθηλωμένους μισθούς, στην εντατικοποίηση, στα εργοδοτικά εγκλήματα, στην υποβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας. Οι ανταγωνισμοί των επιχειρηματικών ομίλων για τον έλεγχο των αγορών, των δρόμων μεταφοράς και των πλουτοπαραγωγικών πηγών γεννούν πολέμους και επεμβάσεις. Και οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν το τίμημα, είτε με το εισόδημά τους είτε ακόμη και με τη ζωή τους.
Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε οι εργαζόμενοι μεταξύ μας. Έχουμε απέναντί μας τους ίδιους αντιπάλους, αυτούς που κερδίζουν από τον ιδρώτα μας, που αξιοποιούν τον πόλεμο για να αυξάνουν την κερδοφορία τους και απαιτούν από εμάς να αποδεχτούμε νέες θυσίες στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και των δήθεν εθνικών συμφερόντων. Δεν είναι μόνο ζήτημα μιας κακής κυβέρνησης. Είναι η πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την οποία υλοποίησαν διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από το χρώμα και τις διακηρύξεις τους.
Γι’ αυτό και η απεργία στις 25 Νοέμβρη πρέπει να γίνει υπόθεση κάθε εργαζόμενου. Με αιτήματα για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, μέτρα υγείας και ασφάλειας, δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Με διεκδίκηση να σταματήσει η εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και να μη χρησιμοποιούνται οι υποδομές και οι χώροι δουλειάς ως κρίκοι της πολεμικής μηχανής.
Η πείρα μας δείχνει ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Κάθε κατάκτηση, κάθε βελτίωση στους όρους δουλειάς και ζωής ήρθε μέσα από σκληρούς αγώνες, με σωματεία ζωντανά, με μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, με εργαζόμενους που δεν έμειναν θεατές αλλά έγιναν πρωταγωνιστές. Αυτό είναι το καθήκον μας σήμερα: να δυναμώσουμε τα συνδικάτα, να οργανώσουμε τους ανοργάνωτους, να σπάσουμε τον φόβο και την εργοδοτική τρομοκρατία. Να ενώσουμε τους εργαζόμενους ανεξάρτητα από ειδικότητα, σχέση εργασίας ή εθνικότητα, όχι όπως οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που καταψήφισαν την απεργία καλλιεργώντας τη μοιρολατρία και την αναμονή.
Στις 25 Νοέμβρη μπορούμε να κάνουμε ένα ακόμα αποφασιστικό βήμα. Να μετατρέψουμε την οργή σε οργανωμένη δύναμη, την αγανάκτηση σε συλλογική διεκδίκηση, την αλληλεγγύη σε κοινό αγώνα.
Γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από όσους θυσιάζουν τις ανάγκες μας για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Έχουμε τη δύναμη της οργάνωσης, της αλληλεγγύης και της συλλογικής δράσης. Και αυτήν τη δύναμη πρέπει να την κάνουμε ακόμα μεγαλύτερη.
Στις 25 Νοέμβρη απεργούμε μαζικά! Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!

