Για τη ρύθμιση της προϋπηρεσίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και τη συκοφαντική ανακοίνωση των Παρεμβάσεων

Έπρεπε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια από τη ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας για την προϋπηρεσία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, για να ακούσουμε, επιτέλους, τη θέση των Παρεμβάσεων.

Έπρεπε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια, για να ομολογήσουν οι εκπρόσωποί τους ότι συμφωνούν με τη ρύθμιση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του τότε υπουργού Παιδείας, Κυριάκου Πιερρακάκη, η οποία ψηφίστηκε κρυφά και χωρίς κανέναν ουσιαστικό διάλογο με τους άμεσα εμπλεκόμενους, δηλαδή τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, ώστε να βρεθεί μια λύση που δε θα δημιουργεί νέες αδικίες. Μια ρύθμιση που σήμερα έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί να καταβαραθρώνονται στους πίνακες και να κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους.

Έπρεπε, επίσης, να περάσουν σχεδόν επτά χρόνια από την ψήφιση του προσοντολογίου του ΣΥΡΙΖΑ, για να ομολογήσουν οι Παρεμβάσεις ότι, όταν μιλούν για «προϋπηρεσία γενικώς», εντάσσουν σε αυτή, ως κριτήριο διορισμού, και την προϋπηρεσία στα ιδιωτικά σχολεία, άνευ όρων και χωρίς την προϋπόθεση της απόλυσης, η οποία λειτουργούσε ως ένας στοιχειώδης δείκτης προστασίας των εργαζομένων στα ιδιωτικά σχολεία απέναντι στην εργοδοσία. Μια θέση που, μάλιστα, δεν είχε υιοθετήσει ούτε καν η Ομοσπονδία των Εκπαιδευτικών της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης, τουλάχιστον μέχρι πριν από λίγους μήνες, όταν έκανε την κωλοτούμπα κάτω από το βάρος πρωτοβουλιών των ίδιων των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.

Ποιον πραγματικά εξυπηρετεί αυτή η ρύθμιση;

Είναι άραγε τόσο αφελείς οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων, ώστε να μην καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση και η μεγάλη εργοδοσία δεν έχουν ως στόχο, μέσα από αυτές τις ρυθμίσεις, την προστασία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών;

Ο πραγματικός στόχος είναι η διευκόλυνση, ιδιαίτερα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που έχουν εξαγοραστεί από funds, ώστε να απαλλάσσονται από ένα τμήμα του προσωπικού τους, ιδιαίτερα από εργαζόμενους με συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα και μισθούς, προσφέροντάς τους ως «αντάλλαγμα» μια θέση σε πίνακες – αμφίβολη φυσικά, αφού μέχρι να φτάσει ένας συνάδελφος ιδιωτικός εκπαιδευτικός στον μόνιμο και σταθερό διορισμό μεσολαβούν δεκάδες προϋποθέσεις και κριτήρια. Είναι τυχαίες οι δημόσιες τοποθετήσεις μεγαλοφρονιστηριαρχών, που ξεζουμίζουν τους συναδέλφους καθηγητές και την ίδια ώρα προτείνουν ως αντάλλαγμα μόρια στο ΑΣΕΠ; Μάλλον ξέχασαν κάποιοι ότι τον Νοέμβριο του 2014 ο τότε υπουργός Παιδείας, Ανδρέας Λοβέρδος, είχε εξετάσει μια πρόταση για απασχόληση ανέργων εκπαιδευτικών ως εθελοντών χωρίς χρηματικό μισθό, με αντάλλαγμα επιπλέον μόρια για τη μελλοντική τους πρόσληψη.

Δε θα τους αφήσουμε να μας επιστρέψουν σε τέτοια βαρβαρότητα. Οι εκπαιδευτικοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θέλουμε μισθούς, συμβάσεις, δικαιώματα, μόνιμη-σταθερή εργασία και όχι  εξαπάτηση.

Αντί, λοιπόν, η ηγεσία των Παρεμβάσεων να χαιρετίζει υποκριτικά την ΑΣΕ επειδή υπερασπίζεται την προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών του δημόσιου σχολείου, θα έπρεπε να απολογηθεί στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που δίνουν καθημερινά τη μάχη για να στηρίξουν το δημόσιο σχολείο σε ολόκληρη τη χώρα, να μας δώσει εξηγήσεις για την προκλητική στήριξή της στις κυβερνητικές πολιτικές.

Η θέση της ΑΣΕ ήταν και παραμένει καθαρή.

Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών ήταν η μοναδική συνδικαλιστική δύναμη που, μαζί με τους χιλιάδες αναπληρωτές, όταν το 2019 ψηφιζόταν το προσοντολόγιο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιορίστηκε στην μαχητική απόρριψη του συγκεκριμένου συστήματος και στην οργάνωση του απεργιακού αγώνα για να μην ψηφιστεί.

Έθεσε καθαρά και χωρίς αστερίσκους το αίτημα:

Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών που εργάζονται στο δημόσιο σχολείο, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς κριτήρια, πέρα φυσικά από το πτυχίο.

Χωρίς να μπαίνει «μεζούρα» στην προϋπηρεσία και χωρίς να μετατρέπεται η μία κατηγορία εργαζομένων σε αντίπαλο της άλλης. Χωρίς να θεωρεί τη συγκέντρωση πολλών ετών προϋπηρεσίας απαραίτητο στάδιο για την απόκτηση του δικαιώματος στην εργασία. Αυτή η θέση ήταν η μόνη που ένωσε και συσπείρωσε τον κλάδο. Αυτή είναι η μόνη θέση που ενώνει και σήμερα δημόσιους και ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς.

Αυτή η θέση ήταν και παραμένει η μοναδική που προστατεύει πραγματικά τα χρόνια δουλειάς και τα δικαιώματα όλων των εκπαιδευτικών, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια έχουν εργαστεί στο δημόσιο σχολείο.

Αντίθετα, η θέση των Παρεμβάσεων ήταν και είναι προσαρμοσμένη στη λογική των δημοσιονομικών περιορισμών και των λίγων διορισμών, στους οποίους θα προηγούνται οι παλαιότεροι και θα ακολουθούν οι νεότεροι. Μια θέση που στην πράξη θεωρεί την αναπλήρωση ή την δουλειά στη γαλέρα της ιδιωτικής εκπαίδευσης αναγκαία προϋπόθεση για το δικαίωμα στην μόνιμη εργασία.

Η θέση της ΑΣΕ δικαιώθηκε στην πράξη από τους αγώνες που δόθηκαν τότε. Η συντριπτική πλειοψηφία των αναπληρωτών που εργάζονταν εκείνη την περίοδο είναι σήμερα μόνιμοι, ακριβώς επειδή κάλυπταν και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του δημόσιου σχολείου.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τους χιλιάδες αναπληρωτές που συνεχίζουν να καλύπτουν τις ίδιες ανάγκες.

Μας ξεπερνά, τέλος, η λογική που υιοθετούν οι Παρεμβάσεις στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τη θέση τους: ότι επειδή το προσοντολόγιο είναι κακό -και πράγματι είναι- θα πρέπει να αποδεχόμαστε αβασάνιστα κάθε επόμενη αρνητική αλλαγή. Μήπως να αποδεχτούμε και τον γραπτό διαγωνισμό;

Η κατάργηση μιας  σχετικά προστατευτικής προϋπόθεσης για τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς και η μετατροπή της προϋπηρεσίας στην ιδιωτική εκπαίδευση σε κριτήριο διορισμού χωρίς όρους δεν αποτελεί προστασία των εργαζομένων.

Και είναι πραγματικά τραγικό να υιοθετούνται τα επιχειρήματα του εργοδοτικού συνδικαλισμού, όπως στην ΟΙΕΛΕ, ότι δήθεν η θέση μας στρέφεται ενάντια στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς. Ντροπή!

Οι ταξικές δυνάμεις εδώ και χρόνια παλεύουν αταλάντευτα για την προάσπιση των δικαιωμάτων των συναδέλφων στην ιδιωτική εκπαίδευση:

• για την προστασία τους απέναντι στη μεγάλη εργοδοσία,
• για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας,
• για την προστασία από τις απολύσεις,
• για την αναγνώριση της προσφοράς τους ως μάχιμων εκπαιδευτικών και την κατοχύρωση του συνόλου των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
• για μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα για όλους.
• για ελεύθερη άσκηση του παιδαγωγικού έργου κόντρα στη φίμωση που επιχειρούν οι σχολάρχες.

Έχουν αναλάβει επανειλημμένα πρωτοβουλίες και έχουν οργανώσει κοινές δράσεις εργαζομένων στη δημόσια και την ιδιωτική εκπαίδευση.

Γιατί η δική μας θέση είναι ενιαία, συνεκτική και κυρίως ταξική:

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους. Το πτυχίο βασικό εφόδιο για την εργασία. Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών. Σύγχρονες δημόσιες δωρεάν και αναβαθμισμένες σπουδές σε αποκλειστικά δημόσια πανεπιστήμια.

Αυτή είναι η πραγματική απάντηση στον συντεχνιασμό, στην πολυδιάσπαση και στην ανθρωποφαγία μεταξύ εργαζομένων.

Κάποιοι μπορεί να ξορκίζουν στα λόγια αυτές τις πρακτικές. Όμως, όταν στην πράξη υιοθετούν πολιτικές που βάζουν τον έναν εργαζόμενο απέναντι στον άλλο, τελικά μια χαρά τις υπηρετούν.

Ο καθένας κρίνεται από τη στάση του και, στο τέλος, θα κριθεί πολύ αυστηρά από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Η ιστορία, σε κάθε περίπτωση, θα καταγράψει ότι για πρώτη φορά, ίσως τόσο απροκάλυπτα, η ηγεσία του χώρου των Παρεμβάσεων ταυτίζεται με μια κυβερνητική ρύθμιση που αφορά άμεσα την εργασία και το μέλλον χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Και μάλλον κάποιοι άλλοι -και όχι η συνεπής θέση της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών – είναι αυτοί που χαϊδεύουν αυτιά, λειτουργούν με μικροπαραταξιακή λογική.

Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών θα συνεχίσει να παλεύει για το αυτονόητο:

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
• Καμία απόλυση.
• Καμία διάσπαση των εργαζομένων.
• Καμία θυσία των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών στον βωμό των κυβερνητικών σχεδιασμών.

Με τους εργαζόμενους, όχι με τις κυβερνητικές ρυθμίσεις κατά παραγγελία της εργοδοσίας.

Καλούμε τους αναπληρωτές και τις αναπληρώτριες από την πρώτη μέρα να έρθουν σε επαφή με τα σωματεία τους, να μπουν στον αγώνα για δουλειά και μόρφωση με δικαιώματα, να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.