Η ΟΕΚΙΔΕ καταγγέλλει το νέο εργοδοτικό έγκλημα στο βιομηχανικό πλυντήριο ΠΡΩΤΕΥΣ στη ΒΙ.ΠΕ. Σίνδου, όπου εργαζόμενη έχασε τη ζωή της την ώρα της δουλειάς, όταν εγκλωβίστηκε σε κύλινδρο μηχανήματος.
Δεν ήταν «κακιά στιγμή». Δεν ήταν «ατύχημα». Δεν ήταν «ανθρώπινο λάθος». Είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης, της έλλειψης ουσιαστικών μέτρων υγείας και ασφάλειας, της πίεσης να βγει η δουλειά, να εκτελεστούν οι παραγγελίες, να μη χαθεί ούτε ευρώ από τα κέρδη της εργοδοσίας.
Η εργοδοσία έχει ακέραιη την ευθύνη να εξασφαλίζει ασφαλείς όρους δουλειάς: συντηρημένα μηχανήματα, συστήματα ασφάλειας και άμεσης διακοπής λειτουργίας σε περίπτωση ανάγκης, επαρκή εκπαίδευση, σταθερά πόστα, προσωπικό και ουσιαστική επίβλεψη. Όταν όλα αυτά μπαίνουν στη ζυγαριά του κόστους, όταν οι εργαζόμενοι δουλεύουν κάτω από εξοντωτικούς ρυθμούς και μετακινούνται από πόστο σε πόστο για να καλυφθούν τα κενά, τότε οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου.
Η πρόκληση της εργοδοσίας δεν σταμάτησε ούτε μπροστά στο αίμα της εργαζόμενης. Πριν ακόμα στεγνώσει το αίμα, επιδίωξε να συνεχιστεί η λειτουργία της επιχείρησης, καλώντας την επόμενη βάρδια να δουλέψει για να εκτελεστούν κανονικά οι παραγγελίες. Επικαλέστηκε μάλιστα την «κοινωνική ανάγκη», επειδή η επιχείρηση πλένει και σιδερώνει ιματισμό νοσοκομείων, ξενοδοχείων και άλλων επιχειρήσεων.
Καμία «κοινωνική ανάγκη» δεν μπορεί να ξεπλύνει την εργοδοτική ευθύνη. Κοινωνική ανάγκη είναι να γυρνά κάθε εργαζόμενος ζωντανός στο σπίτι του και να υπάρχουν ουσιαστικά μέτρα προστασίας της ζωής και της υγείας στους χώρους δουλειάς. Όχι να συνεχίζεται η δουλειά πάνω στο αίμα συναδέλφου για να μη χαθούν οι παραγγελίες και τα κέρδη της εργοδοσίας.
Η άμεση και αποφασιστική παρέμβαση των συνδικάτων έβαλε φρένο στην προσπάθεια της εργοδοσίας να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα. Τα σωματεία απαίτησαν να σταματήσουν οι εργασίες, να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και να αποδοθούν οι ευθύνες. Η εργοδοσία επιχείρησε να απομακρύνει τους εργαζόμενους για να μη μιλήσουν με τους εκπροσώπους τους, γιατί φοβάται την οργανωμένη φωνή των εργατών και τη συλλογική δράση.
Το έγκλημα στη Σίνδο αποκαλύπτει τις συνθήκες κάτεργου που επικρατούν στα βιομηχανικά πλυντήρια. Πίσω από τον «καθαρό» ιματισμό που φτάνει σε ξενοδοχεία, νοσοκομεία και επιχειρήσεις του τουρισμού βρίσκεται η βρώμικη πραγματικότητα της εκμετάλλευσης: ζέστη, υγρασία, ατμοί, βάρη, κύλινδροι, ιμάντες, πρέσες και βαριά μηχανήματα, χαμηλοί μισθοί, ελλείψεις προσωπικού, ανεπαρκή μέτρα προστασίας, 6ήμερο, 10ωρα, 12ωρα και 13ωρα.
Στη συγκεκριμένη επιχείρηση, όπως και σε πολλούς χώρους του κλάδου, η εργοδοσία πατάει και στην ανάγκη μεταναστών και εποχικών εργαζομένων, που πολλές φορές αξιοποιούνται μέσα από ΜΚΟ και διάφορους μηχανισμούς, για να εξασφαλίζει φθηνά και ευάλωτα εργατικά χέρια. Με την πίεση του μεροκάματου, της επιβίωσης και του φόβου, γίνονται βορά στα κέρδη της εργοδοσίας.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και του λεγόμενου «θαύματος» του τουρισμού που διαφημίζουν κυβέρνηση, εργοδοσία και τα επιτελεία τους. Από τη μία, ρεκόρ, συμβόλαια, παραγγελίες, κέρδη. Από την άλλη, δουλειά-λάστιχο, εντατικοποίηση, χώροι δουλειάς καρμανιόλες, εργάτες σακατεμένοι και νεκροί. Πίσω από τα καθαρά σεντόνια, τις πετσέτες και τα τραπεζομάντιλα των ξενοδοχείων βρίσκονται εργάτες και εργάτριες που ξεζουμίζονται για να αυγατίζουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Δεν είναι η πρώτη φορά που στην ΠΡΩΤΕΥΣ εργαζόμενος δεν γυρίζει σπίτι του. Στην ίδια επιχείρηση, στον Ασπρόπυργο, είχε σκοτωθεί τον Μάρτη του 2018 εργαζόμενος εξωτερικού συνεργείου. Από τότε τα σωματεία είχαν καταγγείλει την παντελή έλλειψη μέτρων υγείας και ασφάλειας και την απουσία ουσιαστικών ελέγχων. Άρα κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν ήξερε. Το νέο έγκλημα στη Σίνδο είναι κρίκος στην ίδια αλυσίδα της εργοδοτικής ασυδοσίας, της εντατικοποίησης και της θυσίας της ζωής των εργαζομένων για τα κέρδη.
Τεράστιες είναι οι ευθύνες της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που με τους αντεργατικούς νόμους, την απελευθέρωση του εργάσιμου χρόνου, τη δουλειά-λάστιχο και την υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών ενισχύουν αυτή την κατάσταση και δίνουν αέρα στα πανιά της εργοδοσίας. Την ίδια ώρα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με το αίμα τους αυτήν την πολιτική.
Δεν θα δεχτούμε να συγκαλυφθεί το έγκλημα. Δεν θα δεχτούμε να φορτωθεί η ευθύνη στην εργαζόμενη. Δεν θα δεχτούμε να παρουσιαστεί ο θάνατος μέσα στον χώρο δουλειάς ως «μεμονωμένο περιστατικό», έξω από τις συνθήκες που τον γέννησαν.
Η υγεία και η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι ατομική ευθύνη του εργαζόμενου. Είναι υποχρέωση της εργοδοσίας και του κράτους. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να εμπιστευτούν την εργοδοτική «ευαισθησία» ούτε τους ελέγχους που γίνονται εκ των υστέρων, αφού έχει συμβεί το κακό. Χρειάζονται ουσιαστικοί, προληπτικοί έλεγχοι, με ευθύνη του κράτους, και πάνω απ’ όλα οργάνωση στους χώρους δουλειάς, συλλογική διεκδίκηση και πάλη μέσα από τα σωματεία, για να επιβληθούν μέτρα προστασίας.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
- Να διερευνηθούν άμεσα οι συνθήκες του εργοδοτικού εγκλήματος, να αποδοθούν όλες οι ευθύνες και να μη γίνει καμία προσπάθεια συγκάλυψης ή μετακύλισης της ευθύνης στην εργαζόμενη.
- Να εξασφαλιστεί άμεσα ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς επιστήμονες για όλους τους εργαζόμενους, χωρίς καμία επιβάρυνση, καθώς και πλήρης στήριξη στην οικογένεια και στους συναδέλφους της εργαζόμενης, με ευθύνη της εργοδοσίας και του κράτους.
- Να ληφθούν τώρα όλα τα απαραίτητα μέτρα υγείας και ασφάλειας στην επιχείρηση και σε όλες τις εγκαταστάσεις της εταιρείας.
- Να πραγματοποιηθούν ουσιαστικοί έλεγχοι από την Επιθεώρηση Εργασίας και να ενισχυθούν άμεσα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί με το απαραίτητο προσωπικό και τα αναγκαία μέσα.
- Να ελεγχθούν και να συντηρηθούν όλα τα μηχανήματα, οι πρέσες, οι κύλινδροι, οι ιμάντες, τα συστήματα ασφαλείας, οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός, από αρμόδιο και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, με όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.
- Να δοθεί σε όλο το προσωπικό η μελέτη επαγγελματικού κινδύνου που αφορά το αντικείμενο εργασίας του και να γίνει ουσιαστική εκπαίδευση όλων των εργαζομένων για τα ζητήματα υγείας και ασφάλειας.
- Να σταματήσει η μετακίνηση εργαζομένων από πόστο σε πόστο χωρίς εκπαίδευση, εμπειρία και μέτρα προστασίας και να γίνουν προσλήψεις του απαραίτητου προσωπικού, για να σταματήσει η εντατικοποίηση.
- Αυξήσεις στους μισθούς στο ύψος των αναγκών μας, υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, σταθερός ημερήσιος χρόνος εργασίας, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο.
- Να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι που απελευθερώνουν τον εργάσιμο χρόνο και εντείνουν την εκμετάλλευση.
Καλούμε τους εργαζόμενους στα βιομηχανικά πλυντήρια, στον ιματισμό, σε κάθε χώρο δουλειάς, να μη δεχτούν να συνηθίσουμε τον θάνατο στο μεροκάματο.
Όλοι στον αγώνα, όλοι στα συνδικάτα.
Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας, δυναμώνουμε τη συλλογική δράση και σπάμε τον φόβο.
Παλεύουμε για τη ζωή μας, για τα δικαιώματά μας, για να μη θρηνήσουμε άλλους συναδέλφους στο μεροκάματο.