Η φετινή Πρωτομαγιά αποκτά ακόμα πιο ιδιαίτερη σημασία και ευκαιρία για την εργατική τάξη της χώρας μας να στείλει μαχητικό αγωνιστικό μήνυμα με αποδέκτες τα μεγάλα μονοπώλια, τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ , τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Είναι μέρα επιθεώρησης των δυνάμεων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που είναι δεμένη με τις πιο μεγάλες στιγμές της εργατικής τάξης, από το Σικάγο του 1886 μέχρι τους σύγχρονους αγώνες στους χώρους δουλειάς, εδώ στον Πειραιά και σε όλη τη χώρα, είναι ημέρα που θα πρέπει να βγούμε με καθαρό προσανατολισμό για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας το επόμενο διάστημα.
Για τους εργαζόμενους στο λιμάνι, και όλη την εργατική τάξη της περιοχής μας και της χώρας το περιεχόμενο της Πρωτομαγιάς είναι εδώ και αποτελεί μια υπόθεση ζωντανή, που βρίσκεται στο επίκεντρο της καθημερινής μας πάλης. Ο αγώνας για να μη γυρίσουμε στον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους, η σύγκρουση με την εντατικοποίηση, με τα εξαντλητικά ωράρια, με την έλλειψη μέτρων ασφάλειας που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές, ο αγώνας απέναντι στην ακρίβεια που έχει εκτοξευθεί και εξαιτίας της βαθιάς εμπλοκής της χώρας μας στους Ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αλλά και η αντίθεση μας με αυτούς χωρίς να μπαίνουμε στη διαδικασία επιλογής ληστών και φονιάδων είναι στο πυρήνα του περιεχομένου της ίδιας της Πρωτομαγιάς.
Στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, στον Πειραιά, όλο και πιο καθαρά είδαμε με τα μάτια μας να αποτυπώνεται τι σημαίνει «ανάπτυξη» για τους λίγους και τι σημαίνει για τους πολλούς. Την ώρα που οι όμιλοι καταγράφουν κέρδη ρεκόρ, οι εργαζόμενοι μετρούν σακατεμένα κορμιά, ανασφάλεια και πίεση για περισσότερη δουλειά με λιγότερα δικαιώματα. Αυτή η αντίθεση δεν είναι «παραφωνία». Είναι ο κανόνας ενός συστήματος που έχει στο επίκεντρο το κέρδος και όχι τις ανάγκες της εργατικής τάξης.
Η πείρα που έχουμε αποκτήσει τα τελευταία χρόνια δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών. Όπου οι εργαζόμενοι εμπιστεύτηκαν τον «κοινωνικό διάλογο» που υπηρετούν οι άνθρωποι των εργοδοτών και των κυβερνήσεων μέσα στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, βρέθηκαν με χειρότερους όρους δουλειάς. Από την άλλη όπου οργανώθηκαν, πάλεψαν, συγκρούστηκαν με την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της, απέσπασαν κατακτήσεις. Οι μάχες που δώσαμε ως σωματείο, απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τους μηχανισμούς υπονόμευσης των αγώνων, είναι παρακαταθήκη για το σήμερα.
Η πρόσφατη πείρα από το συνέδριο της ΓΣΕΕ επιβεβαιώνει ακόμα πιο καθαρά ότι δεν υπάρχει χώρος για αυταπάτες σχετικά με τον ρόλο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Όπως αναδείξαμε οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, πρόκειται για έναν μηχανισμό που όχι μόνο δεν εκφράζει τις ανάγκες των εργαζομένων, αλλά λειτουργεί ως στήριγμα της πολιτικής που χτυπά τα δικαιώματά τους. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, δυναμώνει η ανάγκη οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, να γυρίσουν την πλάτη σε αυτούς τους μηχανισμούς και να ισχυροποιήσουν τα σωματεία τους σε αγωνιστική, ταξική κατεύθυνση. Και το πιο θετικό είναι πως αυτόν τον ελπιδοφόρο δρόμο τον αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι.
Ιδιαίτερα για τους εργαζομένους που ζουν και δουλεύουν σε καθεστώς ομηρίας, χωρίς πλήρη δικαιώματα, εκτεθειμένοι σε εκβιασμούς και ανασφάλεια όπως οι μετανάστες εργάτες, αποτελούν ένα ακόμα παράδειγμα του πώς το σύστημα αξιοποιεί τη διάκριση και την ανασφάλεια για να συμπιέζει συνολικά τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Ο αγώνας για σταθερή δουλειά, πλήρη δικαιώματα, ίση μεταχείριση για όλους, χωρίς διαχωρισμούς, είναι υπόθεση κοινή για όλους τους εργαζόμενους και εδώ το εργατικό κέντρο Πειραιά οφείλει να κάνει ακόμα πιο διακριτό το ρόλο ως ο συντονιστής της οργάνωσης της πάλης στην περιοχή μας όπως έγινε σε μεγάλες μάχες του προηγούμενου διαστήματος που πρωτοστάτησε και έγινε ασπίδα των σωματείων μελών του, όπως για το έγκλημα στα Τέμπη, στις 6 του Φλεβάρη με τη μεγάλη απεργία με πρωτοστάτες του λιμενεργάτες στις Προβλήτες 2 και 3, στις 5 του Μάρτη με τους ναυτεργάτες που τους στέλνουν με θανατόχαρτα στις εμπόλεμες ζώνες οι εφοπλιστές.
Η φετινή Πρωτομαγιά γίνεται σε μια περίοδο που τη χαρακτηρίζει η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στους πολέμους. Το λιμάνι του Πειραιά, όπως και άλλα στρατηγικά σημεία και βασικές υποδομές αξιοποιούνται ως κρίκοι στην αλυσίδα μεταφοράς στρατιωτικού υλικού για να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης για μεγαλύτερο κομμάτι από τη λεία αλλά και των συμμάχων της που δε διστάζουν να αιματοκυλούν λαούς στο αδυσώπητο κυνήγι του κέρδους. Αυτό σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός όμως γίνονται στόχος αντιποίνων από τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι είναι ανάγκη ο αγώνας για δουλειά με δικαιώματα να είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή στους πολέμους, χαράζοντας τον δικό μας αυτοτελή αγωνιστικό δρόμο, όχι κάτω από ξένες σημαίες αλλά για τις δικές μας ανάγκες για μια άλλη κοινωνία που εμείς που παράγουμε τα πάντα θα γευόμαστε τους καρπούς των κόπων μας. Η αλληλεγγύη στους λαούς που δοκιμάζονται, όπως ο λαός της Παλαιστίνης, της Κούβας, της Βενεζουέλας, του Ιράν και αλλού δεν είναι σύνθημα αλλά στάση ζωής και πάλης.
Για όλα αυτά και η Πρωτομαγιά φέτος οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να είναι ο σταθμός αυτός που θα ενισχύσει τα βήματα που χρειάζεται πιο αποφασιστικά να γίνουν ώστε να δυναμώσει η οργάνωση στους χώρους δουλειάς. Να δυναμώσουν τα σωματεία που δεν συμβιβάζονται, που δεν υπογράφουν τη ζωή των εργαζομένων πίσω από κλειστές πόρτες. Να μπουν στο περιθώριο οι δυνάμεις που καλλιεργούν αυταπάτες, που θέλουν τους εργαζόμενους θεατές των εξελίξεων.
Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στη σύγκρουση με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των λίγων, από όποιο στόμα και να βγαίνει με όποιο αφήγημα και να φτιασιδώνεται. Σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκεται η ελπίδα.
Φέτος δίνουμε την υπόσχεση εμπνεόμενοι και από το παράδειγμα των 200 κομμουνιστών αγωνιστών που κοίταξαν στα μάτια τον θάνατο, με το τραγούδι και το χαμόγελο στα χείλη στο θυσιαστήριο της λευτεριάς στη Καισαριανή ότι θα συνεχίσουμε στον δρόμο που φώτισαν με την θυσία τούς ώστε η εργατική τάξη να γίνει πραγματικά αφέντης στον πλούτο που παράγει.
Με αυτή την πεποίθηση, με εμπιστοσύνη στη δύναμη των εργαζομένων, συνεχίζουμε.
