Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
Όπως κάθε χρόνο, περιμένουμε την καθιερωμένη πλέον κοροϊδία από την κυβέρνηση. Πανηγυρίζουν για μια αύξηση, σχεδόν 0,80 λεπτά την ημέρα, μικτά πάντα, όταν η βενζίνη/πετρέλαιο έχουν ξεπεράσει τα 2 ευρώ, βασικά προϊόντα στο ράφι είναι απλησίαστα και το κόστος ζωής, με τους μισθούς που παίρνουμε δεν αντιμετωπίζεται, όσο και να σφίξουμε το ζωνάρι, όσο οικονομία και αν κάνουμε. Σε πολλούς ο μισθός, τελειώνει στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα. Η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν και το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, σε έναν πόλεμο που μας βάζει στο στόχαστρο, βάζει και τις ζωές μας στον πάγο, λόγω των ανατιμήσεων σε όλες τις ανάγκες μας.
Βλέπουμε χώρες, όπως η Ισπανία, η Κύπρος, η Ιταλία και άλλες, να παίρνουν σοβαρά μέτρα για την μείωση του κόστους και έτσι να ελαφρύνουν το βάρος στα νοικοκυριά. Στην Ελλάδα, είδαμε για ακόμα μια φόρα, να προτιμούν να διατηρήσουν τα πρωτογενή πλεονάσματα και να σπάσουν νέο ρεκόρ στα φοροέσοδα τους, να μην τα βάλουν με τους πραγματικούς κυβερνήτες αυτής της χώρας, που είναι τα διυλιστήρια και οι εφοπλιστές, αλλά να βάζουν πλαφόν στο κέρδος των βενζινάδικων και να δίνουν άλλο ένα fullpass, λες και είμαστε ζητιάνοι.
Για αυτό το κράτος και ανεξάρτητα ποιο κόμμα κυβερνά, θα είμαστε πάντα ο φορολογικός τους μηχανισμός για να φουσκώνουν πρωτογενή πλεονάσματα, να μας πετάνε τα ψίχουλα και να λέμε ευχαριστώ. Ζούμε στην χώρα που το ΕΣΥ έχει καταστραφεί αλλά ο υπουργός φωνάζει ότι είναι καλύτερο από ποτέ. Ζούμε στην χώρα που δύο τραίνα ήταν στην ίδια γραμμή για 13 λεπτά, με αποτέλεσμα 57 νεκρούς, μια δίκη να ξεκινά τρία χρόνια μετά, να έχουμε πληρώσει 1.5 εκ. για μια αίθουσα που θα ήταν ‘’κατάλληλη’’ αλλά τελικά δεν είναι. Ακόμα και από αυτό έφαγαν. Ζούμε στην πόλη, που δύο βασικοί οδικοί άξονες, κάθε τετραετία μπαίνουν στο πρόγραμμα και ακόμα φτιάχνονται. Ζούμε στην πόλη, που έτσι και φύγει ο νέος, η νέα για σπουδές, δεν υπάρχει λόγος να επιστρέψει ξανά.
Σαν μονάδες, δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει τίποτα. Όλοι μαζί, έχουμε παραπάνω πιθανότητες. Τα αιτήματα του σωματείου ήδη συζητιούνται, έχουμε δρόμο ακόμα, αλλά αν θέλουμε να δούμε μια καλύτερη μέρα στην εργασία μας αλλά και στον τόπο μας, ο τρόπος είναι ένας : να ενεργοποιηθούμε και να παλέψουμε. Ακούγεται σαν βουνό, αλλά βουνό ήταν να φτιάξουμε σωματείο, να διεκδικήσουμε και να πετύχουμε (λεωφορεία, αργίες κ.α.).
Ας μην περιμένουμε μια δύσκολη κατάσταση και μετά να φωνάζουμε που είναι το σωματείο. Το σωματείο χρειάζεται ενεργητικότητα και ζωντανή παρουσία από όλες και όλους. Ο τζίρος έχει πέσει. Τα κέρδη έχουν πέσει, αλλά καμία θέση μετόχου δεν είναι σε κίνδυνο. Καμία περικοπή δεν θα γίνει σε μερίσματα ή μπόνους. Πάντα την πληρώνει ο εργαζόμενος. Όταν είχε πολύ δουλειά τρέχαμε σαν τον Βέγγο, όταν δεν έχει όλα είναι επίφοβα. Ο δικός μας μισθός όμως, δεν βγάζει τον μήνα. Εμείς ζούμε με την αγωνία του αύριο. Εμείς φεύγουμε από το σουπερ μάρκετ, με όλο και λιγότερα πράγματα στο καλάθι. Εμείς βάζουμε την ζωή και τα όνειρα μας στον πάγο, γιατί δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει.
ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ
ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΟΥ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΟΥ
