ΦΩΤΟ: https://flic.kr/s/aHBqjCJJnE
Το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας είναι γεγονός με τη συμμετοχή δια ζώσης εκατοντάδων εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργαζομένων της Αθήνας. Δεν πέρασε ο σχεδιασμός των παρατάξεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψουν το Συνέδριο σε ένα ηλεκτρονικό τσίρκο. Εκατοντάδες συνδικάτα της Αθήνας, χιλιάδες εργαζόμενοι όλες αυτές τις ημέρες προειδοποίησαν, κινητοποιήθηκαν στους χώρους δουλειάς, έστειλαν σαφές μήνυμα ότι δεν θα περάσει τέτοια μεθόδευση. Οι εκατοντάδες αντιπρόσωποι που είμαστε σήμερα εδώ περιφρουρήσαμε τις συλλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες του Συνεδρίου. Για να γίνει το ΕΚΑ «συνδικάτο εργατών, όχι των εργοδοτών».
Το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας δεν είναι τυπική αλλά κορυφαία συνδικαλιστική διαδικασία. Κρίνεται η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός της δράσης του. Κρίνεται αν θα είναι όργανο πάλης των εργαζομένων ή μηχανισμός προσαρμογής στην πολιτική κυβέρνησης, εργοδοσίας και ΕΕ. Αν θα οργανώνει ισχυρούς ταξικούς αγώνες ενάντια στην βαρβαρότητα, της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και του πολέμου ή αν θα στέκεται σούζα στα αφεντικά και θα αποδέχεται ως θέσφατο την κερδοφορία τους.
Διαλέγουμε τον πρώτο δρόμο, τους αγώνα και της αξιοπρέπειας. Απορρίπτουμε το δρόμο της υποταγής και του συμβιβασμού, τον κοινωνικό εταιρισμό και το ρεαλισμό στα όρια της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Γιατί αυτή η γραμμή είναι που ανοίγει το δρόμο στα φαινόμενα σήψης και σαπίλας μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όταν το συνδικάτο παύει να είναι όργανο αγώνα για τα συμφέροντα των εργαζομένων και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης της εκμετάλλευσης και ατομικού βολέματος, τότε γεννιούνται οι πρακτικές της συναλλαγής, της αδιαφάνειας, της αποξένωσης από τους εργαζόμενους, του εργατοπατερισμού. Όπως λέει και το σύνθημα «μες στα συνδικάτα φτιάχνουνε καριέρες, να ποιοι είναι οι εργατοπατέρες».
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις γύρω από τον Παναγόπουλο, τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, είναι το αποτέλεσμα μιας γραμμής που θέλει το συνδικαλισμό ακίνδυνο για την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις, βολικό για το σύστημα και υποταγμένο. Μιας γραμμής που, όταν κυριαρχεί, σαπίζει το εργατικό κίνημα από μέσα και το απομακρύνει από αυτούς που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί, τους εργαζόμενους.
Δεν πέφτουν από τον ουρανό τέτοια φαινόμενα. Ούτε κάθονται ξαφνικά στο σβέρκο των εργαζομένων. Το ΠΑΜΕ από την ίδρυση του κατήγγειλε τα βρώμικα παιχνίδια εξαγοράς και ενσωμάτωσης συνδικαλιστών και εργαζομένων μέσα από τα περιβόητα εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα. Που εκτός των άλλων αξιοποιούνται για να στήνονται σωματεία μαϊμού με δεκάδες χιλιάδες «ψηφοφόρους» ώστε να αναπαράγεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ. Μια ομάδα που δεν έχει καμία σχέση με τα συνδικάτα, που χρειάστηκε τη συμβολή των ΜΑΤ για να μείνει στις καρέκλες της.
Και τα θυμίζουμε αυτά συνάδελφοι γιατί εμείς λοιδορηθήκαμε γι’ αυτή μας τη δράση. Συκοφαντηθήκαμε. Πολλοί διωκόμαστε ακόμα ποινικά, έχουμε καταδικαστεί πρωτόδικα. Άλλοι, πολλοί συνάδελφοι μας απολύθηκαν. Όμως δεν κάναμε πίσω. Συνεχίσαμε και θα συνεχίσουμε. Γιατί αυτό που ισχυρίζεστε όλες οι άλλες παρατάξεις που είστε συνεταίροι στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, -και κλαψουρίζετε για το κακό που σας βρήκε όπως στη χθεσινή συνεδρίαση της ΕΕ της ΓΣΕΕ, όπου ορισμένοι έλεγαν «Πρόεδρε είμαστε μαζί σου» και σήμερα δημόσια λένε άλλα- ότι δηλαδή «αυτά θα τα βρει το κίνημα μπροστά του», σας λέμε ότι δεν θα αφήσουμε την κυβέρνηση και τους εργοδότες να αξιοποιήσουν τη βρωμιά σας για να χτυπήσουν το κίνημα. Αυτή η ομάδα στη ΓΣΕΕ δεν έχει καμία σχέση με το κίνημα. Το λερώνει. Έχει φάει τα ψωμιά της. Να ξεκουμπιστούν από τα συνδικάτα!
Το ελπιδοφόρο είναι ότι αυτό το συνέδριο είναι το μαζικότερο των τελευταίων 13 ετών. Σχεδόν 1.500 αντιπρόσωποι. Και αυτό οφείλεται στη σκληρή δουλειά της μεγάλης πλειοψηφίας όσων είναι εδώ και πολλών άλλων εργαζομένων που μας παρακολουθούν. Των συναδέλφων που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση δεκάδων νέων σωματείων όλα αυτά τα χρόνια, στην αναζωογόνηση άλλων, στην οργάνωση εκατοντάδων αγώνων για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της τάξης μας, 9 απεργιών τα τελευταία 8 χρόνια παρά την προδοτική στάση της ΓΣΕΕ. Στην οργάνωση των συγκλονιστικών κινητοποιήσεων για τα Τέμπη, της μεγαλύτερης απεργίας των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή είναι η μεγάλη συνεισφορά του ΠΑΜΕ.
Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε ενωμένοι οι εργαζόμενοι, οργανωμένοι στα συνδικάτα τους, σε κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς των αγροτών, των φοιτητών και των αυτοαπασχολούμενων, σε ένα μεγάλο, ενιαίο πανελλαδικό μέτωπο ενάντια στην εκμετάλλευση και την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Ζούμε σε μια περίοδο που δεν χωράει πλέον καμία αυταπάτη. Ο κόσμος φλέγεται από πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Λαοί ξεριζώνονται. Τα εγκλήματα όπως της Χίου με τους νεκρούς πρόσφυγες γίνονται σχεδόν καθημερινότητα και στη χώρα μας. Ολόκληρες περιοχές του πλανήτη μετατρέπονται σε σφαγεία. Η χώρα μας είναι βαθιά μπλεγμένη στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ που μετατρέπουν το λαό μας σε στόχο για τους ανταγωνισμούς με Κίνα και Ρωσία. Με βάσεις, εξοπλισμούς, στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων.
Την ίδια στιγμή, για τον εργαζόμενο, η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ακρίβεια που τσακίζει. Μισθοί που δε φτάνουν ούτε μέχρι τα μισά του μήνα. Ωράρια εξόντωσης. 13 ώρες δουλειά. Εργοδοτικά εγκλήματα. Νεκροί και σακατεμένοι εργάτες. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε.
Μας λένε να κάνουμε υπομονή. Μας λένε ότι «η οικονομία δεν αντέχει». Μας λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Μας λένε να περιμένουμε κάποιον κυβερνητικό «σωτήρα». Λένε ψέματα. Για τα κέρδη των λίγων πάντα υπάρχουν λεφτά. Για τους ιμπεριαλιστικούς πόλεμους πάντα υπάρχουν λεφτά. Για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, για τις ανάγκες μας και των οικογενειών μας ποτέ. Το πρόσφατο έγκλημα στα Τρίκαλα, στη Βιολάντα, με τις 5 δολοφονημένες εργάτριες καθώς και οι 201 δολοφονημένοι εργαζόμενοι μέσα στο 2025 είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής που προσκυνάει τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.
Σήμερα στους χώρους δουλειάς δεν υπάρχει μόνο οργή. Υπάρχει πείρα. Υπάρχει ένα τεράστιο αγωνιστικό απόθεμα. Το είδαμε καθαρά τα τελευταία χρόνια. Στους αγώνες ενάντια στην κατάργηση του 8ωρου, για τις Συμβάσεις και τους μισθούς μας. Θα το δούμε πάλι στη νέα κινητοποίηση ενάντια στην ντροπιαστική Κοινωνική Συμφωνία στις 13 Φλεβάρη.
Στις μεγάλες απεργίες για το έγκλημα στα Τέμπη, όπου εκατομμύρια απαίτησαν να μην συγκαλυφθεί η εγκληματική πολιτική που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Θα το ξαναζήσουμε στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις στις 28 Φλεβάρη.
Το είδαμε στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και εναντία στο κράτος δολοφόνο Ισραήλ, όπου εκφράστηκε η αντίθεση των εργαζομένων να γίνουν συνένοχοι στα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών. Τέτοιες ήταν και οι χθεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις στον Πειραιά και στο Θριάσιο, για να μην μετατραπεί η Αττική σε κόμβο μεταφοράς πολεμικού υλικού. Τέτοια ήταν η χθεσινή ιστορική απεργία των λιμενεργατών 20 λιμανιών της Μεσογείου, που είχε προμετωπίδα το σύνθημα «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» και που παρόμοιά της δεν έχει γίνει ποτέ ξανά.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε τυχαία. Όλοι αυτοί οι αγώνες οργανώθηκαν και στηρίχτηκαν στα σωματεία. Στηρίχτηκαν στη συλλογική δράση. Και απέδειξαν κάτι καθοριστικό. Όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, έχουν δύναμη. Όταν συγκρούονται, μπορούν να στριμώξουν κυβερνήσεις και εργοδοσία, να ανατρέψουν την κυρίαρχη πολιτική.
Αυτό έδειξαν και οι αγροτικές κινητοποιήσεις. Οι μεγαλύτερες των τελευταίων τριάντα ετών. Ένας πρωτοφανής σε μαζικότητα, διάρκεια, ενότητα και συσπείρωση στην Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων αγώνας. Με πρωτοφανή αλληλεγγύη των συνδικάτων, των εργαζομένων στις πόλεις που ακύρωσε όλα τα σχέδια καταστολής και διάσπασης της κυβέρνησης. Θα τους υποδεχτούμε αγωνιστικά μαζί με τα υπόλοιπα ΕΚ της Αττικής, Ομοσπονδίες και συνδικάτα στις 13 Φλεβάρη.
Καθοριστική σε όλη αυτή την αγωνιστική πορεία ήταν η συμβολή των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και των άλλων πρωτοπόρων αγωνιστών που απαρτίζουν το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ. Βρεθήκαμε στην ίδια πλευρά, συνδικαλιστές και αγωνιστές με διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές αφετηρίες, από διαφορετικούς κλάδους και χώρους δουλειάς, όμως με κοινή διάθεση για δράση απέναντι στην εργοδοσία και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, απέναντι στο άδικο, απέναντι στο κέρδος που μας στερεί τις ζωές μας. Κατακτήσαμε την πραγματική ενότητα παρά τις διαφορές μας μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις των σωματείων μας γιατί συμφωνήσαμε ότι πάνω απ’ όλα είναι η ζωή και τα δικαιώματα, τα δικά μας και των οικογενειών μας. Με πολλούς από εσάς ξενυχτήσαμε στις πύλες των εργοστασίων, έξω από δικαστήρια και αστυνομικά τμήματα, στις κινητοποιήσεις. Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια χωρία δισταγμό, τίμια και καθαρά.
Αυτοί οι αγώνες ανέδειξαν όμως και κάτι ακόμα. Ποιοι ήταν μπροστά και ποιοι ήταν απόντες. Ποιοι πίεζαν για αγωνιστικές αποφάσεις και ποιοι έβαζαν φρένο. Ποιοι στήριξαν έμπρακτα τα σωματεία και ποιοι υπερασπίστηκαν την κυβερνητική πολιτική.
Η πλειοψηφία στη διοίκηση του ΕΚΑ ήταν μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και των αγώνων τους. Άλλοτε σιωπηλή. Άλλοτε αδρανής. Άλλοτε ανοιχτά υπονομευτική.
Δεν είναι τυχαία αυτή στάση. Οι παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινή στρατηγική. Υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Αποδέχονται ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι «κόστος». Προωθούν τον λεγόμενο κοινωνικό διάλογο και τον κοινωνικό εταιρισμό. Θέλουν συνδικάτα ακίνδυνα και υποταγμένα.
Γι’ αυτό υπέγραψαν όλοι μαζί στη ΓΣΕΕ και την αποδέχτηκαν στη διοίκηση του ΕΚΑ τη ντροπιαστική συμφωνία για τις Συλλογικές Συμβάσεις. Γι’ αυτό συνθηκολόγησαν με τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τον υπουργό Εργασίας, με βάση την κερδοφορία των ομίλων. Γι’ αυτό στήριξαν το αντεργατικό νομικό πλαίσιο. Γι’ αυτό αποδέχτηκαν το ΓΕΜΗΣΟΕ παρά το γεγονός ότι το ΕΚΑ έχει προσφύγει ενάντια του στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Για αυτό ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ ήθελαν να κάνουν ηλεκτρονικό συνέδριο, σε μία ακόμα προσπάθεια να απονευρώσουν τις μαζικές και δημοκρατικές διαδικασίες, να αποφύγουν τη ζωντανή και συλλογική συζήτηση, την ουσιαστική διαπάλη για τη γραμμή του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό όμως δεν είναι Εργατικό Κέντρο. Είναι μηχανισμός ενσωμάτωσης.
Οι ηγεσίες αυτών των παρατάξεων στο ΕΚΑ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των εργαζομένων. Και δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, αφού πρόκειται για στελέχη των κομμάτων που είτε ως κυβέρνηση είτε ως βολική αντιπολίτευση ψήφισαν και στήριξαν όλα τα αντεργατικά εκτρώματα που τσακίζουν τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας.
Για αυτό το πέταγμα δεκάδων σωματείων έξω από το ΕΚΑ δεν ήταν απλά τεχνικό ζήτημα. Ήταν πολιτική συνειδητή τους επιλογή. Για να χτυπηθεί η συλλογική δράση. Για να περιοριστεί η ζωντανή παρουσία των σωματείων. Για να ελέγχεται το εργατικό κίνημα. Θέλουν συνδικάτα χωρίς χώρους, χωρίς υποδομές, χωρίς ζωή.
Εμείς λέμε καθαρά ότι το Εργατικό Κέντρο Αθήνας πρέπει να αλλάξει σελίδα. Να γίνει πραγματικό στήριγμα των σωματείων. Να είναι ανοιχτό στους εργαζόμενους. Να λειτουργεί με συλλογικές διαδικασίες. Να μη μετρά τις ανάγκες μας με βάση τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Να μην λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της αγανάκτησης.
Χρειαζόμαστε ένα ΕΚ που θα μπαίνει μπροστά για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, μισθούς και Συλλογικές Συμβάσεις με ουσιαστικές αυξήσεις. Για σταθερό χρόνο δουλειάς. Για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας. Για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, ενάντια στην εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση του νερού, της Ενέργειας, των Μεταφορών και άλλων κοινωνικών αγαθών. Για το δικαίωμα στη στέγη. Ένα ΕΚ που δεν θα αφήνει τους εργαζόμενους μόνους απέναντι στις φυσικές καταστροφές και τις συνέπειες μιας πολιτικής που θεωρεί τη ζωή κόστος.
Χρειαζόμαστε ένα ΕΚ που θα λέει όχι στον πόλεμο και στην εμπλοκή της χώρας μας. Όχι στις βάσεις. Όχι στη μετατροπή του λαού σε στόχο. Ένα ΕΚ που θα υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα και τη συνδικαλιστική δράση. Που δεν θα αποδέχεται την καταστολή και το φακέλωμα. Που θα λέει καθαρά ότι τα σωματεία δεν γίνονται με πλατφόρμες και «like», αλλά με συλλογική ζωή και αγώνα.
Οι αγώνες των τελευταίων χρόνων έβαλαν ξεκάθαρα το δίλημμα. Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει να κριθούμε όλοι.
Το ΠΑΜΕ και άλλοι συναγωνιστές που συγκροτούν το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτών των αγώνων. Όχι στα λόγια. Στην πράξη. Στους χώρους δουλειάς. Στις απεργίες. Στην αλληλεγγύη. Μαζί με συνδικαλιστές και αγωνιστές από διαφορετικούς κλάδους και αφετηρίες, αλλά με κοινή κατεύθυνση σύγκρουσης με την εργοδοσία και την αντιλαϊκή πολιτική.
Αυτή η πείρα δείχνει τον δρόμο. Εκεί που άλλαξαν οι συσχετισμοί, τα σωματεία ζωντάνεψαν. Οι εργαζόμενοι συμμετέχουν. Οι αγώνες απέκτησαν προοπτική.
Η ελπιδοφόρα αλλαγή συσχετισμών που συντελείται σε δεκάδες σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, στην ΑΔΕΔΥ, είναι η ελπίδα και πρέπει να συνεχιστεί και στο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ που είναι τον Απρίλη.
Για αυτό χρειάζεται να στηριχθεί αποφασιστικά το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ. Για να περάσει το Εργατικό Κέντρο στα χέρια των εργαζομένων και των σωματείων τους. Για να έχει λόγο και δύναμη ο εργαζόμενος και η εργαζόμενη, η νεολαία, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.
Το δίλημμα είναι καθαρό: `Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Με τη ΔΑΣ ακόμα πιο δυνατή, με το Εργατικό Κέντρο στα χέρια των εργαζομένων, μπορούμε να μετατρέψουμε την οργή σε οργανωμένη δύναμη ανατροπής της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.
Για ισχυρά και μαζικά συνδικάτα, για τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς εκμεταλλευτές, φτώχεια και πολέμους.
