Οι εργαζόμενοι της ΤΟΞΟΤΗΣ ΑΕ στα δίκτυα του ΔΕΔΔΗΕ στην Αττική θέλησαν στην πράξη να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους εργαζόμενους και στο λαό της Δυτικής Αττικής, που έχουν χτυπηθεί από τις πλημμύρες. Ενώ βρίσκονται από σήμερα σε επίσχεση εργασίας, μιας και είναι 3 μήνες απλήρωτοι, προσφέρθηκαν να εργαστούν εθελοντικά για την αποκατάσταση των βλαβών στο δίκτυο διανομής ηλεκτρικού ρεύματος στις περιοχές που επλήγησαν από τις πλημμύρες την προηγούμενη εβδομάδα, δείχνοντας στην πράξη τι σημαίνει εργατική αλληλεγγύη.
Προκειμένου να γίνει αυτό και χωρίς να επωφεληθεί η εργοδοσία του ΤΟΞΟΤΗ από την αλληλεγγύη των εργατών, μαζί με το Κλαδικό Σωματείο Ενέργειας ζήτησαν σε συνάντηση με την Διοίκηση του ΔΕΔΔΗΕ, που πραγματοποιήθηκε στις 21/11/17, να μεσολαβήσει ο ΔΕΔΔΗΕ, προκειμένου να προσφέρουν την εργασία τους και να βοηθηθούν οι εργατογειτονιές.
Ο ΔΕΔΔΗΕ αρνήθηκε, γιατί δεν διαθέτει τα μηχανήματα που απαιτούνται για τις εργασίες αυτές, αφού πλέον όλες οι υποχρεώσεις συντήρησης έχουν παραχωρηθεί στους εργολάβους. Επιπλέον διατύπωσε ότι δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη για την περίπτωση εργατικού ατυχήματος, καθώς οι εργαζόμενοι της ΤΟΞΟΤΗΣ ΑΕ δεν είναι εργαζόμενοι του ΔΕΔΔΗΕ.
Από τα παραπάνω βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα. Πρώτον, οι εργαζόμενοι του ΤΟΞΟΤΗ που χρόνια τώρα παλεύουν για τα δικαιώματά τους, είναι οι πρώτοι που νιώθουν το πρόβλημα άλλων εργαζόμενων, που έχουν χτυπηθεί από την έλλειψη υποδομών απαραίτητων για την ζωή τους.
Από την άλλη, μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε, όταν εργαζόμενοι θέλουν να βοηθήσουν άλλους εργαζόμενους αφιλοκερδώς, δεν μπορούν όμως, καθώς δεν διαθέτουν τα μέσα εργασίας, τα εργαλεία και τα μηχανήματα. Αυτά τα διαθέτει ο καπιταλιστής και τα χρησιμοποιεί μόνο για το κέρδος του. Αυτά πρέπει να τα έχουν υπόψη οι εργαζόμενοι, για να βλέπουν ποιος είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν, ο δρόμος της σύγκρουσης με την καπιταλιστική ιδιοκτησία.
Τέλος, για άλλη μία φορά αναδεικνύονται οι μεγάλες ευθύνες της ΔΕΗ και κατ’ επέκταση της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων, οι οποίες έχουν παραδώσει στους εργολάβους στρατηγικής σημασίας υποδομές.
Όταν λοιπόν κριτήριο είναι η κερδοφορία, οι πραγματικές λαϊκές ανάγκες, είναι πολυτέλεια. Η ίδια πολιτική που επιτρέπει να δουλεύουν εργαζόμενοι απλήρωτοι, η ίδια πολιτική τους καταδικάζει ακόμα και στο θάνατο μετά από μία νεροποντή γιατί τα αντιπλημμυρικά έργα δεν είναι ανταποδοτικά προς την κερδοφορία του κεφαλαίου.
