Η φετινή παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών σημαδεύεται στη χώρα μας από τις προσπάθειες της κυβέρνησης να σβήσει από το χάρτη τα κέντρα πρόληψης και απεξάρτησης. Παραδίδουν την πρόληψη, την θεραπεία και την επανένταξη στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στο κέρδος και στα αρπαχτικά των ΜΚΟ.

 Βάζουν μπρος για τη συγχώνευση του ΚΕΘΕΑ με τον ΟΚΑΝΑ δηλαδή ένα πρόγραμμα που φέρνει ουσιαστικά πίσω στη ζωή κάθε χρόνο περίπου 200 ανθρώπους “καθαρούς” και απεξάρτημένους από κάθε είδους ουσία, ανθρώπους, κυρίως νέους, που κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια και ανταποκρίθηκαν θετικά στα στεγνά προγράμματα, με ένα πρόγραμμα που έχει ως θεό τα υποκατάστατα χαμηλών προδιαγραφών. Παραγκωνίζεται το εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, χορηγώντας χαπάκια σε χιλιάδες μόνιμα και νόμιμα εξαρτημένους. Παράλληλα στέλνουν στις ουρές του ΟΑΕΔ εκατοντάδες εργαζομένους που θα απολυθούν από την συγχώνευση των οργανισμών, που όλο το προηγούμενο διάστημα δούλευαν πολλές φορές και απλήρωτοι.

 Το ΠΑΜΕ από τη γέννηση του, εναντιώνεται με ξεκάθαρη θέση απέναντι σε όλα τα ναρκωτικά. Κόντρα στις σειρήνες της δήθεν προοδευτικότητας και των αντιαπαγορευτικών φεστιβάλ, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν έχει δικαίωμα να αποκόψει το πρόβλημα των ναρκωτικών από την κοινωνική του διάσταση, δε μπορεί να το αποκόψει από τις συνθήκες τους εκμεταλλευτικού συστήματος που ζούμε. Αποτελεί πλευρά της ταξικής πάλης. Η θέση απέναντι στα ναρκωτικά είναι μάχη ανάμεσα στην εργατική και στην αστική τάξη για το ποιος θα κερδίσει την νεολαία, το μυαλό της.

 Δεν αντιμετωπίζουμε την τοξικομανία ως εγκεφαλική βλάβη, αναγκαίο κακό ή επιδημία των νέων. Οι ρίζες του προβλήματος ακουμπούν στη βαρβαρότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία, στη φτώχεια, στην ανασφάλεια, στην απληρωσιά, στους μισθούς των 300-400 ευρώ, στην κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, στους απροσπέλαστους φραγμούς στη μόρφωση και στην υγεία, στην ανύπαρκτη πρόσβαση στον αθλητισμό, στα κυρίαρχα αντιδραστικά πολιτιστικά πρότυπα και αξίες.

 Δίνουμε κάθε μέρα τη μάχη για την κυριαρχία των ιδεών σε κάθε κλάδο, σε κάθε τόπο δουλειάς και εργοστάσιο. Μας ενδιαφέρει από την σκοπιά των συμφερόντων του λαού όλο και περισσότεροι εργάτες και νέοι να οργανώνονται στα σωματεία, να δυναμώνουν την ταξική γραμμή στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να είναι πεισμένοι για το δίκιο τους, να αναπτύσσουν πρωτοπόρα αγωνιστική στάση ζωής, να είναι ασυμβίβαστοι με την ναρκωκουλτουρα, με την κουλτούρα γενικά που τους θέλει υποταγμένους με σκυμμένο το κεφάλι.

 Οριστική λύση σε όλα τα προβλήματα θα δοθεί όταν πάρουν οι εργαζόμενοι και οι σύμμαχοι τους την εξουσία στα χεριά τους. Όταν θα εκλείψουν οι αιτίες που οδηγούν στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όταν δηλαδή καταργηθεί το σύστημα της εκμετάλλευσης. Εκεί θα βρει οριστική λύση και το πρόβλημα των ναρκωτικών.

 Ο αγώνας ενάντια στην ναρκωκουλτούρα, θα πρέπει να αποτελεί για την νεολαία αγώνα ενάντια σε κάθε είδους συμβιβασμό, ενάντια σε κάθε είδους εξάρτηση. Θα πρέπει να είναι αγώνας για την ζωή που μας αξίζει!

Ιούνης 2013

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΕΡΜΑ ΣΤΟΝ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΚΑΙ  ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΕΚΑ  ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟ-ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ

Εργαζόμενες-εργαζόμενοι της Αθήνας

Ο πόλεμος που έχουμε δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια από την εργοδοσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Κυβερνήσεις συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Οι  απολύσεις πολλές, η ανεργία αγγίζει το 1.500.000,  οι μειώσεις των μισθών φθάνουν έως και 50% , οι μειώσεις των συντάξεων το ίδιο,  η απλήρωτη δουλειά καθεστώς από την εργοδοσία, οι συνθήκες δουλειάς άθλιες, σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Οι ανατροπές  στην κοινωνική ασφάλιση, στην υγεία και στην παιδεία  δυσκολεύει την ήδη δύσκολη  θέση όλων των εργατικών οικογενειών. Τα χαράτσια, η φοροληστεία, μαζί με τον δανεισμό που υποχρεώθηκαν πολλά νοικοκυριά ώστε να καλύψουν ζωτικές ανάγκες,  δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες για την πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών, αφού απειλούνται με πλειστηριασμούς κατασχέσεις και άλλα τέτοια όπλα, που έχουν δοθεί από τις κυβερνήσεις μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις,  στο κεφάλαιο.  Απέναντι σε αυτή την κατάσταση όλα αυτά τα χρόνια το ΕΚΑ, με ευθύνη των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ και Αυτόνομης Παρέμβασης, δεν έχει επιδείξει καμία ουσιαστική παρέμβαση. Ήταν μακριά από τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων.

Σε αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήθηκε στις 25 και 26 Μάη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το συνέδριο του Ε.Κ.Α με την συμμετοχή 516 συνέδρων, από τους 1521 που είχαν εκλεγεί από τα κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία. Δεν εμφανίστηκαν περίπου 1000 αντιπρόσωποι που είχαν ευθύνη και αποστολή να σας εκπροσωπήσουν. Από τους 516 αντιπρόσωπους οι 400 ήταν αντιπρόσωποι που είχαν εκλεγεί με τα ψηφοδέλτια που είχε στηρίξει το ΠΑΜΕ και οι υπόλοιποι σύνεδροι αντιπρόσωποι που σεβάστηκαν την ψήφο των εργαζομένων και ήρθαν στο συνέδριο.

Μετά την αποχώρηση των συνέδρων της ΔΑΣ τη δεύτερη μέρα που έγινε ως ένδειξη διαμαρτυρίας για αυτή την εκφυλιστική κατάσταση,  η συζήτηση που αναπτύχθηκε έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων με συμμετοχή λιγότερη από 80  συνέδρους. Το περιεχόμενο της συζήτησης ήταν μακριά από τις ανάγκες και τα προβλήματα των εργαζόμενων.  Περιορίστηκε σε ένα χυδαίο αλληλοβρίσιμο ανάμεσα στις παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ και των κομματιών που έφυγαν από αυτές.

Το συνέδριο και οι διαδικασίες του, επιβεβαίωσαν με τρόπο ανησυχητικό ότι στο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας έχει δημιουργηθεί και εδραιωθεί ένα καρκίνωμα που κατατρώει τα σωθικά των εργαζόμενων της Αθήνας. Οι απουσίες των 1000 αντιπροσώπων από τη διαδικασία των συζητήσεων στην κορυφαία διαδικασία τους Εργατικού Κέντρου ήταν σκόπιμη απόφαση των παρατάξεων της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Δεν θέλουν οι αντιπρόσωποι να παίρνουν μέρος στην συζήτηση και στις αποφάσεις.

Στις εκλογές όμως που έγιναν μια εβδομάδα αργότερα για την ανάδειξη της νέας διοίκησης κινητοποιήθηκαν όλοι και ήρθαν και ψηφίσαν για να διαμορφώσουν τους αναγκαίους συσχετισμούς.

Το Εργατικό Κέντρο έχει εξελιχθεί, με ευθύνη αυτών των παρατάξεων, σε ένα μηχανισμό για να βγάζουν αντιπροσώπους, να φτιάχνουν τους αναγκαίους συσχετισμούς, να εμποδίζουν τους αγώνες και να χειραγωγούν τους εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς.

• Τέτοιος μηχανισμός είναι οι αντιπρόσωποι και το διοικητικό συμβούλιο του κλαδικού σωματείου των υπαλλήλων των Supermarket,  του Σκλαβενίτη, του Βασιλόπουλου, του Βερόπουλου. Ενώ δεν έχουν βγάλει ούτε μία ανακοίνωση και δεν έχουν κάνει ούτε μια ώρα στάση εργασίας για τις άθλιες συνθήκες δουλειάς τους άθλιους μισθούς, τα 3ωρα, τα 4ωρα, τις απολύσεις, ενώ είναι διευθυντικά στελέχη και απεργοσπάστες,  ήρθαν συντεταγμένα με τα αυτοκίνητα των εταιριών για να ψηφίσουν την επιλογή των εργοδοτών, δηλαδή τον συνδυασμό που υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ.

• Τέτοιος μηχανισμός είναι  το Σωματείο των Θυρωρών Αττικής  που παρουσίασε 801 ψηφίσαντες θυρωρούς και αρκετούς αντιπροσώπους. Μέσα στη κατάσταση ψηφισάντων, είναι το όνομα εργαζόμενου που είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν, καθώς αρκετοί υπερήλικες  και άλλοι που ζουν στην περιφέρεια.  Αν δεν είχαμε παρέμβει θα ψήφιζαν και οι πεθαμένοι στο ΕΚΑ. Το σωματείο  προσέφυγε στα δικαστήρια  με την στήριξη της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ (ΣΥΡΙΖΑ) με ασφαλιστικά μέτρα για να πάρει μέρος στο συνέδριο και το δικαστήριο τα απέρριψε.

• Το ίδιο συμβαίνει με τα περισσότερα σωματεία των τραπεζών και τους αντιπροσώπους τους. Ούτε που εμφανίστηκαν στο συνέδριο. Ήρθαν όμως συντεταγμένα και ψήφισαν για να διαμορφώσουν τους αναγκαίους συσχετισμούς. Τέτοια σωματεία όπως τα παραπάνω είναι και άλλα και εμφανίζονται ως τα πιο μαζικά του ΕΚΑ με τους περισσότερους αντιπροσώπους.

Είναι οι άνθρωποι της εργοδοσίας στις γραμμές του εργατικού κινήματος, άνθρωποι φαντομάδες που εμφανίζονται μόνο για να ψηφίσουν, δεν έχουν σχέση με τα  βάσανα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική οικογένεια.

• Ο εκφυλισμός αυτός που παίρνει αυτά τα νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι καρκίνωμα στο εργατικό κίνημα  και  χρειάζεται να αντιμετωπιστεί από το σύνολο της εργατικής τάξης.

• Κανείς δεν μπορεί να αποδέχεται η εργοδοσία να ελέγχει τα συνδικάτα.

• Κανείς δεν μπορεί να αποδέχεται αυτή την εκφυλιστική κατάσταση που έχει αντανάκλαση στην ίδια τη ζωή του.

Οι νέοι συνδυασμοί που δημιουργήθηκαν από τις διασπάσεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ συμπεριφέρθηκαν με τον ίδιο εκφυλιστικό και διαλυτικό  τρόπο. Ο καυγάς τους ήταν και είναι για τις καρέκλες και την διεκδίκηση ενός τμήματος του εκφυλιστικού μηχανισμού του ΕΚΑ.

Εργαζόμενες- εργαζόμενοι της Αθήνας

Αυτή η άσχημη, η σάπια, εκφυλιστική και επικίνδυνη για τα συμφέροντα των εργαζόμενων κατάσταση κανέναν ασφαλώς δεν ξαφνιάζει.

Είναι δυστυχώς απότοκο και αποτέλεσμα της γραμμής του κοινωνικού εταιρισμού, της υποταγής και του συμβιβασμού που  ακολουθούν χρόνια τώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ της ΔΑΚΕ και της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ (ΣΥΡΙΖΑ).

• Της γραμμής που μας έλεγε την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν περιορισμένες απαιτήσεις, να δέχονται τις αυξήσεις των 0,77 λεπτών την ημέρα για να αυξηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, γιατί τα κέρδη, όπως έλεγαν, θα γίνονταν θέσεις εργασίας,  συντάξεις και καλύτερες κοινωνικές υπηρεσίες.  Και αντί για αυτά ήρθε η κρίση.

• Η γραμμή αυτή ευθύνεται που την ίδια ώρα που η κυβέρνηση καθορίζει με νόμο τον κατώτερο μισθό στα 586 και 511 μεικτά, στους κλάδους όπου οι εργαζόμενοι παίρνουν περισσότερα, οι υπηρέτες αυτής της γραμμής υπογράφουν συμβάσεις με μειώσεις μισθών για να τους φέρουν στο ύψος που θέλουν εργοδότες και κυβέρνηση,  όπως έκαναν στις τράπεζες και στα supermarket οι δυνάμεις που προαναφέραμε.

• Είναι αυτή η γραμμή,  που ως κυρίαρχη στις μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας μας,  ευθύνεται για το ότι η εργατική τάξη δεν μπόρεσε να αμυνθεί αποτελεσματικά,  να αντιτάξει τους αγώνες που έπρεπε,  στη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου, της ΕΕ, της τρόικας και του Δ.Ν.Τ. Η γραμμή αυτή  είχε αφοπλίσει την εργατική τάξη, ιδεολογικά πολιτικά και οργανωτικά.

Εργαζόμενες εργαζόμενοι της Αθήνας

Το συνέδριο του ΕΚΑ ανέδειξε πρώτη δύναμη την ΔΑΣ με ψήφους 393 και 9 έδρες στην νέα  διοίκηση. Επιβεβαιώνεται και από το συνέδριο του ΕΚΑ, ότι παρά την λυσσαλέα επίθεση,  μέσα στους εργαζόμενους υπάρχει μια πρωτοπορία εργατών και εργατριών που δεν σκύβει το κεφάλι,  που δεν βάζει την ουρά στα σκέλια, δεν υποτάσσεται στον φόβο,  που ξεπερνά διλήμματα και εκβιασμούς, που αντέχει.  Είναι οι αντιπρόσωποι αυτοί και οι εργαζόμενοι που εκπροσωπούν η αναγκαία μαγιά για να στηριχτεί η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος και στο ΕΚΑ. Μπορεί να γίνει η πρωτοπορία,  η ατμομηχανή αυτή που θα τραβήξει το ΕΚΑ από τον εκφυλισμό, από την υποταγή και από τα νύχια της μεγάλο-εργοδοσίας και των κυβερνήσεων.

Ο συνολικός όμως συσχετισμός δεν άλλαξε.

• Η πλειοψηφία της νέας διοίκησης που “εκλέχτηκε” είναι οι δυνάμεις αυτές που ευθύνονται για το ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια το ΕΚΑ ήταν μακριά από τους εργαζόμενους και τα προβλήματα τους.  Που ευθύνονται για την εκφυλιστική και επικίνδυνη κατάσταση που παρουσιάστηκε ακόμα ποιο χειρότερη στο πρόσφατο συνέδριο. Το αποτέλεσμα μας βάζει μπροστά στις ευθύνες  να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση που μπαίνει εμπόδιο στον αγώνα των εργαζομένων.

Η ΔΑΣ ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να συμβιβαστεί, να αποδεχτεί και να νομιμοποιήσει αυτή την εκφυλιστική,  σάπια και επικίνδυνη για τους εργαζόμενους κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας.

• Η πλειοψηφία του ΕΚΑ, είναι οι εκλεκτοί των εργοδοτών, είναι οι ίδιοι που ευθύνονται για την προηγούμενη κατάσταση, έχουν την ίδια,  παρά τα διαφορετικά σχήματα με τα οποία εκλεχτήκαν, γραμμή συμβιβασμού και υποταγής. Είναι στηρίγματα και δεκανίκια στο επίπεδο του συνδικαλιστικού κινήματος της προσπάθειας που κάνει το αστικό πολιτικό σύστημα να επανακτήσει την χαμένη του σταθερότητα δια της αναμόρφωσης του .

• Αυτοί που επιδιώκουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη και ομνύουν στο όνομα της αριστεράς και της κοινής δράσης ήταν και είναι κομμάτι του προβλήματος,  είχαν και έχουν την ίδια στρατηγική, είναι το ίδιο σφιχταγκαλιασμένοι όπως και οι άλλοι με τους μεγάλο-εργοδότες και τις πολυεθνικές.

Η ΔΑΣ έχει χρέος γιατί αυτό επιβάλουν τα συμφέροντα των εργαζόμενων να αντιπαλέψει, να σταθεί απέναντι από αυτόν τον μηχανισμό που αποτελεί την πλειοψηφία της νέας διοίκησης.

• Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ  δίνουμε μαζί με εργάτες που δεν συμφωνούμε σε όλα, με πολύ κόπο τη μάχη για την ανασύνταξη τους εργατικού κινήματος, για την ενίσχυση της ταξικής ενότητας των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοσία, στο κράτος και στις κυβερνήσεις. Για Σωματεία μαζικά με τη συμμετοχή των μελών τους σε όλες τις διαδικασίες.

• Με μεγαλύτερο πείσμα θα αγωνιστούν σε κάθε κλάδο και τόπο δουλειάς, για την ταξική ενότητα, ενάντια στην διάσπαση που επιχειρείται  από διάφορες δυνάμεις που άλλες καλούν σε διαμόρφωση δήθεν αντιμνημονιακών ή δημοκρατικών ή αριστερών προεδρείων, την ίδια στιγμή που η γραμμή τους και το περιεχόμενο της δράσης τους δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτούς που έφεραν το κίνημα στη σημερινή κατάσταση. Άλλαξαν ονόματα και ταμπέλες νομίζοντας ότι μπορούν έτσι να ξεπλυθούν από τις αμαρτίες τους, να ξεγελάσουν τους εργαζόμενους.

Με βάση τα παραπάνω παίρνουμε πρωτοβουλία από την πρώτη ώρα για να μην γίνει αποδεκτή αυτή η κατάσταση!

Κανένας εργαζόμενος να μην την νομιμοποιήσει!

Από την πρώτη στιγμή αναλαμβάνουμε με τόλμη την ευθύνη για την ανατροπή της!

• Δεν παίρνουμε μέρος  στο νέο προεδρείο του ΕΚΑ και στην διαδικασία συγκρότησής του.

• Διαχωρίζουμε πλήρως την ευθύνη μας από τις δυνάμεις αυτές.  Οι καρέκλες δεν ήταν και δεν θα γίνουν ποτέ επιδίωξη και αυτοσκοπός του δικού μας κινήματος.

Η στάση μας αυτή και η απόφαση μας επιδιώκει να ταρακουνήσει τα “λιμνάζοντα ύδατα” στο ΕΚΑ. Να σημάνει συναγερμό στους εργαζόμενους της Αθήνας ότι πρέπει να βάλουν τέρμα σε αυτό το καρκίνωμα, σε αυτή την σάπια κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και που το πρόσφατο συνέδριο αποκάλυψε σε όλο της το μεγαλείο.

Δεν μπορούμε να παριστάνουμε, όπως όλοι οι άλλοι, σαν να μην τρέχει τίποτα και να κάτσουμε όλοι μαζί να εκλέξουμε προεδρείο! Αυτός ο εκφυλισμός δεν ταιριάζει σε κανένα εργάτη και υπάλληλο που βγήκε στον αγώνα ή πρόκειται να βγει. Είναι εχθρική προς την ανάγκη οργάνωσης των εργαζόμενων στα συνδικάτα, αποκρουστική για τα νέα παιδιά που ψάχνουν για δουλειά, πληρώνονται ψίχουλα όταν βρίσκουν, μεταναστεύουν για καλύτερο μέλλον. Οι στιγμές είναι κρίσιμες, όλοι κρινόμαστε!

• Ο μηχανισμός που “εκλέχτηκε” δεν επιτρέπει αυταπάτες ότι έστω και μέσα από αντιπαραθέσεις, δυσκολίες και συγκρούσεις το ΕΚΑ μπορεί να σταθεί ως αποκούμπι των εργαζόμενων της Αθήνας και της χώρας μας. Και για αυτό το λόγο οι εργαζόμενοι γυρνούν την πλάτη στα σωματεία.

Μπορεί και πρέπει η εργατική τάξη να φέρει τα πάνω κάτω.

Η ΔΑΣ, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ παίρνουν μεγάλη ευθύνη, να πρωτοστατήσουν σε αυτή την προσπάθεια των εργαζόμενων της Αθήνας.  Με την δράση τους από τα κάτω, σε κάθε τόπο δουλειάς μαζί με κάθε τίμιο συνάδελφο που θέλει να αλλάξει αυτή την κατάσταση, θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις:

• για την οργάνωση της αντίστασης στην ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων

• για την ανασυγκρότηση των σωματείων, πρωτοβάθμιων κλαδικών και επιχειρησιακών

• για τον ταξικό προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος

• την ανασυγκρότηση των αγώνων

• για να δημιουργηθούν οι συσχετισμοί για ένα εργατικό κέντρο που θα μας  κάνει όλες και όλους υπερήφανους.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

«Στο τόπο αυτό που τα δάκρυα μοιάζουν δώρα 
και σκεπασμένη μένει η αλήθεια από το τώρα 
ακούω πολλούς να νοιάζονται για μένα 
μα όλα τα λόγια πάντα μένουνε θαμμένα»

Άγνωστου ποιητή

Περισσότεροι από 45,2 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν το 2012 μακριά από τις εστίες τους, οι περισσότεροι ξεριζωμένοι από συγκρούσεις – και ο αριθμός αυτός είναι ο μεγαλύτερος αριθμός που έχει καταγραφεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Οι αριθμός των προσφύγων που μπορεί ή όχι να ξεπερνάει τα 45,2 εκατομμύρια αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι ο ιμπεριαλισμός γίνεται μέρα τη μέρα ολοένα και πιο επιθετικός. Ότι οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις  ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ ξεριζώνουν εκατομμύρια ανθρώπους από τις χώρες τους. Ότι οι ανθρώπινες ζωές μπρος τα κέρδη των μονοπωλίων είναι απλώς αριθμοί για να τους μνημονεύουν κάποιες εορταστικές ημέρες.

Η ανάγκη των μονοπωλίων να έχουν τον πλήρη έλεγχο στις πλουτοπαραγωγικές πηγές των λαών και των ενεργειακών δρόμων για να θωρακίζουν τα κέρδη τους, είναι η κύρια αιτία που αυξάνει ολοένα τον αριθμό των προσφύγων.

Οι φράχτες που ορθώνονται, τα απάνθρωπα κέντρα κράτησης προσφύγων που στήνονται, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της Ε.Ε. και των κυβερνήσεων που στηρίζουν αυτές τις επιλογές, δε μπορούν να σταματήσουν τα κύματα της προσφυγιάς που σηκώνει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργατικής τάξης σε όλες τις χώρες.

Στη χώρα μας είναι τεράστια και καθημερινά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες που φυλακίζονται σε απάνθρωπα Κέντρα Κράτησης, στα κέντρα δήθεν υποδοχής προσφύγων, στα κρατητήρια, στα ανθυγιεινά καταλύματα, αλλά και όσων παλεύουν να επιβιώσουν αντιμετωπίζοντας την αντιμεταναστευτική και αντεργατική πολιτική που τσακίζει κυριολεκτικά τα κόκαλα ελλήνων και ξένων εργατών.

Πολιτικό άσυλο δε δίνεται σχεδόν σε κανένα, το λεγόμενο προσωρινό (για ένα χρόνο) καθεστώς ανθρωπιστικής προστασίας δίνεται σε ελάχιστους. Οι υπηρεσίες που παραλαμβάνουν τις αιτήσεις για χορήγηση ασύλου δεν επαρκούν ούτε στοιχειωδώς για τις ανάγκες, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται ακόμη περισσότερο όσοι θέλουν να καταθέσουν αίτηση και να θησαυρίζουν τα κυκλώματα που εκμεταλλεύονται και εξαπατούν πρόσφυγες και μετανάστες.

Το ΠΑΜΕ αντιπαλεύει τις οδηγίες και τους κανονισμούς που συγκροτούν το λεγόμενο “Σύστημα Ασύλου” της ΕΕ, γιατί κάνουν ακόμη πιο σκληρή την αντιμεταναστευτική πολιτική της. Αντιπαλεύει την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης που περιορίζει ασφυκτικά τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών και κάνει ακόμη  πιο αυστηρές τις προϋποθέσεις χορήγησης ασύλου. Αντιπαλεύει τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ που εγκλωβίζει στην Ελλάδα πρόσφυγες που θέλουν να πάνε σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Αντιπαλεύει την πολιτική των ιμπεριαλιστών και κεφαλαιοκρατών σε όποια χώρα ή ήπειρο και αν βρίσκονται. Ο Αγώνας της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο για να σταματήσει η προσφυγιά και η μετανάστευση είναι νύχι – κρέας με τον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Σ’ αυτόν τον αγώνα καλούμε τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους νέους, τις γυναίκες, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που ζουν στη χώρα μας.

Για να πάψουμε να έχουμε μέρα προσφύγων – για να πάρουν οι λαοί στα χέρια τους τον πλούτο που παράγουν και τους ανήκει.