Η Σωματειακή Επιτροπή- Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας του Συνδικάτου Τύπου και Χάρτου της Αφοί Βλάχου εκφράζει την αλληλεγγύη της στους εργαζόμενους της TASTY που βρίσκονται για τρίτη μέρα σε απεργιακές κινητοποιήσεις για να ανακληθεί η εκδικητική απόλυση του εργαζομένου που είναι υποψήφιος για την Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας του εργοστασιου.

Η στοχευμένη απόλυση που έγινε έχει σαν στόχο την τρομοκράτηση των εργαζόμενων για να επικρατήσει σιγή ιχθύος στους χώρους δουλειάς.

Οι εργαζόμενοι στην Αφοί Βλάχου ξέρουμε απο πρώτο χέρι τί παει να πει αλληλεγγύη απο εργάτη σε εργάτη αφού πριν ένα χρόνο την δεχτήκαμε απλόχερα απο ολόκληρη την εργατική τάξη στον δεκαήμερο αγώνα που δώσαμε για ανάκληση απόλυσης.

Συνάδελφοι, ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ, είμαστε δίπλα σας στον τίμιο αγώνα που δίνεται.

Οι εκπαιδευτικοί έχουμε φωνή –  Ούτε ένας αναπληρωτής να μην απολυθεί!!

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ:

• ΤΡΙΤΗ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ στις 13:00 ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΩΡΟΛΟΓΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΥ
• ΠΕΜΠΤΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ στις 14:00 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ 40.000 ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΜΟΝΙΜΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ
• ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΣΥΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Άλλη μια σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της και άλλη μια κυβέρνηση ετοιμάζει πάνω από 40.000 απολύσεις αναπληρωτών. Οι συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί που στηρίζουν εδώ και χρόνια το Δημόσιο σχολείο με μεράκι, καλύπτοντας  υπέρογκα έξοδα για τις βασικές τους ανάγκες, αρκετές φορές μακριά από τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους, μένουν για άλλη μια χρονιά στον αέρα. Οι τραγικές ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, αλλά και υποδομές που αναδείχτηκαν την περίοδο της πανδημίας δεν αποτελούν προτεραιότητα της κυβέρνησης. Προτεραιότητα αποτελεί η απόλυση των αναπληρωτών, αντί να προχωρήσει άμεσα σε διορισμούς μόνιμου προσωπικού στα σχολεία και να ανανεώσει από τώρα τις συμβάσεις, ώστε τα σχολεία να δουλέψουν στοιχειωδώς τον Σεπτέμβρη με το άνοιγμά τους. Μιλάμε για μία στάση που μόνο ντροπή πρέπει να προκαλέσει, αλλά όπως είδαμε και την περίοδο της καραντίνας, αυτή δεν υπάρχει στην κυβέρνηση.

Η κοροϊδία δεν είχε σταματημό τους προηγούμενους μήνες και τώρα κορυφώνεται. Το γαϊτανάκι αντιπαράθεσης  που έχει ξεκινήσει από την κυβέρνηση της Ν.Δ. αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τους διορισμούς στην Ειδική Αγωγή αποτελεί μία προσπάθεια αποπροσανατολισμού από την πραγματική συζήτηση που πρέπει να γίνει με βάση τις ανάγκες που υπάρχουν. Ο καθένας προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ευεργέτης της εκπαίδευσης μέσα από τους μόνιμους διορισμούς, ωστόσο, το βασικό είναι ότι αυτοί οι διορισμοί που είναι να γίνουν, πέρα από το ότι είναι σταγόνα στον ωκεανό, στην ουσία το μόνο που θα κάνουν είναι να ισοσκελίσουν τον αριθμό των φετινών συνταξιοδοτήσεων. Οι τραγικές ελλείψεις παραμένουν και η ελαστική εργασία των αναπληρωτών γίνεται μία κανονικότητα.

Αν κυβέρνηση και Υπουργείο ήθελαν να στηρίξουν τα σχολεία δε θα εφάρμοζαν το νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για τους μόνιμους διορισμούς και την πρόσληψη των αναπληρωτών. Θα διόριζαν άμεσα όλους τους αναπληρωτές και δε θα τους έβαζαν σε αυτή τη συνεχή, άδικη και ψυχοφθόρα διαδικασία, να κυνηγάνε συνεχώς χαρτιά, σεμινάρια, μεταπτυχιακά, ματώνοντας οικονομικά, χωρίς να έχουν καμία σταθερότητα ούτε στους πίνακες, ούτε στην ίδια τους τη ζωή. Ο νόμος Γαβρόγλου το μόνο που εξασφαλίζει είναι ότι όσα «προσόντα» κι αν έχουν οι αναπληρωτές  ποτέ δε θα είναι αρκετά για να  εξασφαλίσουν μόνιμη και σταθερή δουλειά ή ακόμη και μία σταθερή θέση στους πίνακες.

Ας πάψουν να κοροϊδεύουν και να πανηγυρίζουν ότι διορίζουν αυτούς, που έπρεπε ούτως ή άλλως να είναι διορισμένοι εδώ και 15 χρόνια. Ξέρουμε πολύ καλά ότι αν δεν είχαν προηγηθεί οι μαζικοί αγώνες των εκπαιδευτικών σωματείων όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και την τελευταία περίοδο, δε θα γίνονταν ούτε αυτοί οι ελάχιστοι διορισμοί.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε αλλά και το σύνολο των αντιεκπαιδευτικών ρυθμίσεων που είναι σε ισχύ προδιαγράφουν ένα ζοφερό και θολό τοπίο για τις εργασιακές σχέσεις των νέων εκπαιδευτικών και τις ζωές τους με συγκεκριμένες διατάξεις που:

• αυξάνουν τον αριθμό μαθητών ανά τάξη στους 25 στο Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο και τον ελάχιστο αριθμό για να δημιουργηθεί τμήμα στους 15.
• ξεκαθαρίζουν ότι θα καλύπτονται κυρίως τα κενά στα Πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα.
• δίνουν προτεραιότητα στην κάλυψη των αναγκών πρώτα στα Ειδικά σχολεία, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις υπόλοιπες δομές της Ειδικής Αγωγής ( παράλληλη, Τμήματα Ένταξης).
• διαμορφώνουν νέο ωρολόγιο πρόγραμμα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση που καταργεί ή μειώνει τις ώρες σε μαθήματα, όπως η Οικιακή Οικονομία στο Γυμνάσιο, τα Καλλιτεχνικά, η Κοινωνιολογία στο Λύκειο.

Μόνη λύση για τους αναπληρωτές είναι η οργάνωση και η συσπείρωσή τους στα σωματεία!

Μόνο ο οργανωμένος αγώνας μπορεί να φέρει διέξοδο στα τεράστια αδιέξοδα που δημιουργούνται στη ζωή

Διεκδικούμε :

• Άμεση μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών όλων των ειδικοτήτων, πλήρους και μειωμένου ωραρίου, που εργάζονται τα τελευταία χρόνια στα σχολεία με ταυτόχρονη κατάργηση του νόμου Γαβρόγλου.
• Καμία απόλυση. Να υπάρξει αυτόματη ανανέωση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ που υπογράφτηκαν μέσα στη σχολική χρονιά 2019-2020 για ακόμα ένα έτος ώστε να δοθεί άμεσα τέρμα στην αγωνία με τους νέους πίνακες της Γενικής Αγωγής.
• Άμεση πρόσληψη όλων των αναπληρωτών σε μια φάση ώστε να μην υπάρχουν κενά με την έναρξη των μαθημάτων τη νέα σχολική χρονιά (2020 – 2021) που θα ξεκινήσει στις 7/9.
• Να μην εφαρμοστούν οι απαράδεκτες διατάξεις του νομοσχεδίου που οδηγούν σε απολύσεις αναπληρωτών (τιμωρητικής διατάξεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις παράλληλης στήριξης κ.α.).
• Εξίσωση των δικαιωμάτων των αναπληρωτών με αυτά των μόνιμων (άδειες, συνδικαλιστικά δικαιώματα).
• Άμεσα να δοθεί λύση σε σχέση με τη μετακίνηση, τη στέγαση και τη διαμονή με ευθύνη του κράτους. Δεν αντέχουμε άλλο το τεράστιο οικονομικό βάρος της διαρκούς μετακίνησης.
• Να αρθούν όλες οι αδικίες που έχουν γίνει στους πίνακες της ειδικής (αποκλεισμό συναδέλφων χωρίς εξομοίωση, απορριφθέντες λόγω παράβολου, κομμένα μόρια από πτυχία Αγγλικών, λάθη στη μοριοδότηση κ.α.).

Καλούμε τα Δ.Σ. των Συλλόγων Π.Ε. και των ΕΛΜΕ να στηρίξουν με αποφάσεις και συμμετοχή τις κινητοποιήσεις για τα προβλήματα των αναπληρωτών.

ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ!

Και στο Νομό μας οι εργαζόμενοι του «Βοήθεια στο Σπίτι» βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης με την πανδημία, υποστηρίζοντας και παρέχοντας υγειονομικές υπηρεσίες σε ηλικιωμένους, ΑμΕΑ και άλλες ευπαθείς ομάδες. Ωστόσο, παραμένουν τα κενά στη στελέχωση αλλά και η έλλειψη μέτρων προστασίας του προσωπικού. Ούτε ειδικά πρωτόκολλα ούτε μέριμνα υπήρξε για την ασφάλεια των συναδέλφων. Δεν τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα παροχής του επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας, τη στιγμή που οι Τεχνικοί Ασφαλείας των Δήμων, στις εκθέσεις αυτοψίας, κατατάσσουν την υπηρεσία του «Βοήθεια στο Σπίτι» στις πλέον επικίνδυνες, πόσο μάλλον σήμερα με τις συγκεκριμένες συνθήκες εργασίας. Παράλληλα, συνεχίζονται τα προβλήματα με τις συμβάσεις, τις καθυστερήσεις στις πληρωμές κοκ.

Η εργασιακή ομηρίαδιαιωνίζεται, αφού συνεχίζουν να εργάζονται με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου. Εκκρεμεί από το 2018 ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ και η δημοσίευση των οριστικών πινάκων διοριστέων στις οργανικές θέσεις.Το προσωπικό από το 2005 δουλεύει, χωρίς διακοπή, με ανανεώσεις συμβάσεων ανά μερικούς μήνες και οι εξελίξεις, αντί να τους διασφαλίζουν, τους προσθέτουν νέο άγχος και ανασφάλεια.

Η κυβέρνηση της ΝΔπροκήρυξε θέσεις μέσω ΑΣΕΠ για μόνιμο προσωπικό με κοινωνικά και άλλα κριτήρια για όλους γενικά τους ενδιαφερόμενους, εφαρμόζοντας το νόμο που πριν 2 χρόνια ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ.Έτσι, αντί να προχωρήσει αυτόματα στη μονιμοποίηση όσων ήδη δουλεύουνστο πρόγραμμα και να προκηρύξει νέες θέσεις για το αναγκαίο επιπλέον προσωπικό, βάζει πλαφόν 17 μορίων ανά μήνα και με «οροφή» τους 84 μήνες (δηλ. 1428 μόρια), για τους ήδη εργαζόμενους από το 2005.Ουσιαστικά πετάει μεγάλο τμήμα βίαια απέξω, όπως είχε συμβεί και επί ΣΥΡΙΖΑ με τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, όπου πολλοί συμβασιούχοι χάσανε τελικά τη δουλειά τους. Δεν παίρνει υπόψη ούτε καν την χρόνια ειδική εμπειρία τους ως οικογενειακοί βοηθοί. Είναι προφανής η επιδίωξη της κυβέρνησης της ΝΔ να πουλήσει ελπίδα σε χιλιάδες εν δυνάμει υποψήφιους, για ευνόητους λόγους, αλλά και να προωθήσει ένα καθεστώς απολύσεων, κινητικότητας και ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων.

Η ΕΓ του ΝΤ Κεφαλονιάς – Ιθάκης της ΑΔΕΔΥ αντιπαλεύει τις κυβερνητικές πολιτικές που εφαρμόζονται διαχρονικά, τη γενική γραμμή ΣΕΒ – ΕΕ – ΟΟΣΑ για ελαστικοποίηση και ανταγωνισμό των εργαζομένων. Αυτοί είναι οι ένοχοι που δημιουργούν τα προβλήματα που αναφέραμε, που αφήνουν εκτεθειμένους τους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή ετοιμάζουν πακτωλό για τα μονοπώλια.

Διεκδικούμε:

1. Να μονιμοποιηθούν όλοι οι υπηρετούντες εργαζόμενοι στο «Βοήθεια στο Σπίτι», για να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία των δομών.
2. Να ενισχυθεί επαρκώς η υπηρεσία «Βοήθεια στο Σπίτι» με όλο το απαιτούμενο μόνιμο προσωπικό και τα απαραίτητα μέσα, για να μπορεί να ανταποκριθεί τόσο στις σημερινές δύσκολες συνθήκες όσο και στις ανάγκες της κοινωνικής πολιτικής για τις ευπαθείς ομάδες μετά την πανδημία.
3. Να διασφαλιστούν όλοι οι ενδεδειγμένοι όροι, που η επιστημονική κοινότητα έχει υποδείξει, για την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων στο «Βοήθεια στο Σπίτι». Πλήρης εξοπλισμός με τα προβλεπόμενα είδη απολύμανσης και προφύλαξης, παρεχόμενα δωρεάν από το κράτος.
4. Να ενταχθούν όλες οι ειδικότητες του «Βοήθεια στο Σπίτι» στους δικαιούχους του επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας.Να ενταχθεί στα Βαρέα και Ανθυγιεινά (ΒΑΕ) όλο το προσωπικό.
5. Οι υπηρεσίες, υποδομές και όλο το προσωπικό του «Βοήθεια στο Σπίτι», που παρέχει υπηρεσίες υγείας, να ενταχθούν και να ενισχύσουν τις δημόσιες μονάδες της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ).

Καλούμε  όλους τους πρώην συναδέλφους της Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) στη διευρυμένη συνεδρίαση του Δ.Σ –  σύσκεψη τη Δευτέρα 22 Ιουνίου στις 18.30 στα γραφεία του συνδικάτου για ενημέρωση και συντονισμό των εργαζόμενων στην οργάνωση της αντεπίθεσής μας και για να αποφασίσουμε από κοινού το πρόγραμμα δράσης.

  Τις τελευταίες  ημέρες  έχει ανοίξει μια συζήτηση και έχει αρχίσει να παίρνει δημοσιότητα η περίπτωση των 850 πρώην εργαζόμενων της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ.

Ο λόγος είναι ότι με αφορμή την επικείμενη καταβολή μέρους χρημάτων των εργαζόμενων από την πώληση του κτιρίου στο Ν. Κόσμο, οι τράπεζες ALPHA BANK και ΠΕΙΡΑΙΩΣ άσκησαν ανακοπή κατά του πίνακα διανομής. Οι 850 πρώην εργαζόμενοι της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ περιμένουν εδώ και 10 χρόνια να εισπράξουν μέρος των οφειλόμενων αποδοχών και αποζημιώσεων από την πτωχευμένη επιχείρηση . Κάποιοι θα μπορούσαν να εκπλαγούν από αυτή την «ξαφνική» κίνηση των τραπεζών οι οποίες αξιοποιώντας τις αλλαγές στη νομοθεσία, σχετικά με το ποιοί θεωρούνται προνομιούχοι πιστωτές και ανεξάρτητα με το αν ισχύουν τα όσα επικαλούνται, ουσιαστικά βάζουν εμπόδια και μεταθέτουν τη διαδικασία καταβολής χρημάτων προς τους εργαζόμενους για μερικά ακόμα χρόνια πίσω. Η ουσία είναι ότι για άλλη μια φορά οι μοναδικοί χαμένοι είναι πάλι οι εργαζόμενοι.

Βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες και μια μεγάλη  «συμπαράσταση και αλληλεγγύη» από συνδικαλιστικές οργανώσεις , ακόμα κι από πολιτικά κόμματα. Αλήθεια, τί στάση κρατούσαν όλοι αυτοί την περίοδο που ήταν να κλείσει η εν λόγω επιχείρηση ;  Ποια ήταν τα κόμματα που κυβέρνησαν την τελευταία δεκαετία και πώς παρέμβηκαν στο να δώσουν λύση στα αιτήματα των εργαζομένων ; Ήταν τα κόμματα που ψήφισαν και εφάρμοσαν τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους εις βάρος  του συνόλου της εργατικής τάξης της χώρας μας.  Οι τράπεζες επικαλούνται σχετική μνημονιακή νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που άλλαξε τον πτωχευτικό κώδικα, ώστε να “προηγούνται” τα πιστωτικά ιδρύματα στο μοίρασμα ρευστοποιημένων περιουσιακών στοιχείων πτωχευμένων εταιρειών, αφήνοντας τελευταίους τους εργαζόμενους.

 Με ποιο δικαίωμα βγαίνουν υποκριτικά και λένε ότι λένε; Δεν είναι τα κόμματα αυτά που είτε ως αυτοδύναμες κυβερνήσεις ή συμμετέχοντας σε κυβερνήσεις συνεργασίας ψήφισαν όλους τους αντεργατικούς νόμους που δίνουν το δικαίωμα στον κάθε τραπεζίτη να κάνει αυτά που κάνει;

Δίπλα σε όλους αυτούς, βέβαια, βρίσκεται και ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός. Γιατί μπορεί να μιλάμε για το σύνολο 850 εργαζόμενων αλλά το τι εννοούσε και εννοεί το κάθε σωματείο «καλό» για τους εργαζόμενους διαφέρει. Κι εδώ αξίζει να σταθούμε γιατί έχει ενδιαφέρον και μπορούν να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα.

 Από την πρώτη στιγμή το 2011 που ανακοινώθηκαν από την επιχείρηση οι δυσκολίες στην καταβολή μισθών και τέθηκε το ερώτημα του τι να κάνουμε, το Συνδικάτο Τύπου και Χάρτου ξεκαθάρισε ότι οι εργαζόμενοι πρέπει με κάθε τρόπο και κύρια  αγωνιστικό  να διεκδικήσουν οι ίδιοι το δικαίωμα στη δουλειά τους και στο να αμείβονται γι αυτήν. Την ίδια στιγμή είχαν αρχίσει να βγαίνουν στο τραπέζι τα «business plans» που προέβλεπαν απολύσεις για αρκετό αριθμό συναδέλφων με το πρόσχημα ότι με αυτό τον τρόπο θα δανειοδοτηθεί και θα σωθεί η επιχείρηση. Με αυτό τον τρόπο ασκούταν πίεση προς τους εργαζόμενους (πάλι) να αποδεχτούν τη θυσία των συναδέλφων τους με σκοπό μια πιθανή επιβίωση της εταιρείας. Το ζητούμενο ήταν πώς και με τον πιο ανώδυνο τρόπο θα μπορούσε η εργοδοσία να απαλλαγεί από τους εργαζόμενους και τις απαιτήσεις τους. Και αυτό έγινε και μάλιστα με τη συμβολή όλων των «πρόθυμων». Έτσι , οι γενικές συνελεύσεις των εργαζόμενων μετατράπηκαν σε ενημερώσεις νομικών θεμάτων και νομικής αντιμετώπισης της κατάστασης από τους δικηγόρους των εργαζόμενων. Αυτό , γι αυτούς που το προκάλεσαν , ήταν γνωστό ότι δεν θα μπορούσε να δώσει τη λύση που θα ικανοποιούσε τα αιτήματα των εργαζόμενων , έστω και τα οικονομικά.

Το Συνδικάτο Τύπου και Χάρτου κόντρα σε αυτή τη λογική επισήμανε ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα είναι ο αγωνιστικός. Διοργάνωσε συσκέψεις , εξορμήσεις στο εργοστάσιο και στα κεντρικά γραφεία, κινητοποίησε εργαζόμενους στο κεντρικό κτίριο στο  Ν. Κόσμο και στο υπουργείο με ταυτόχρονες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας την ίδια στιγμή που όλες οι υπόλοιπες ενώσεις ασχολούνταν με τη νομική οδό ή προσδοκούσαν ένα άνοιγμα ξανά της επιχείρησης μόνο για το κομμάτι του εργοστασίου.

Το συμπέρασμα που βγαίνει μετά από αυτά τα δέκα χρόνια είναι ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν ξεκάθαρο στο μυαλό τους ότι οι ίδιοι που παράγουν όλο αυτό τον πλούτο πρέπει να είναι και ιδιοκτήτες  του γιατί διαφορετικά οι εργοδότες που τον καρπώνονται είναι αυτοί που κρίνουν με βάση τα δικά τους οφέλη εάν πρέπει να συνεχίσει μια επιχείρηση να υπάρχει ή να κλείσει και μάλιστα με τους δικούς τους όρους. Οι εργαζόμενοι να συνειδητοποιήσουν, ειδικά σήμερα στην καινούργια καπιταλιστική οικονομική κρίση που βιώνουν, ότι ο μόνος δρόμος για μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους είναι μόνο ο δρόμος του οργανωμένου αγώνα με συνθήματα και αιτήματα που απαντούν στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα ότι με τα «παρακάλια» προς την κυβέρνηση, τα υπουργεία και τους τραπεζίτες, από κάποιες συνδικαλιστικές ηγεσίες στα ΜΜΕ και του κλάδου για να «βγάλουν την υποχρέωση»,  το μόνο που θέλουν να πετύχουν είναι να σπείρουν την απογοήτευση, τον εφησυχασμό και την αδρανοποίηση από την διεκδίκηση των εργαζόμενων.

Για όλους τους παραπάνω λόγους το Συνδικάτο Τύπου και Χάρτου θα πάρει πρωτοβουλίες εξαντλώντας όλες τις μορφές πίεσης προς την κυβέρνηση, την Βουλή , αλλά πάνω απ’ όλα για να οργανώσει την αγωνιστική διεκδίκηση για να πληρώσουν κράτος, εργοδοσία και τραπεζίτες τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις.

Καλούμε  όλους τους πρώην συναδέλφους της Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) στη διευρυμένη συνεδρίαση του Δ.Σ –  σύσκεψη τη Δευτέρα 22 Ιουνίου στις 18.30 στα γραφεία του συνδικάτου για ενημέρωση και συντονισμό των εργαζόμενων στην οργάνωση της αντεπίθεσής μας και για να αποφασίσουμε από κοινού το πρόγραμμα δράσης.

ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΙΚΠΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

            Το κτιριακό είναι ένα πρόβλημα που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια και το Μουσικό Σχολείο Πειραιά. Παρ’ όλες τις κινητοποιήσεις από την εκπαιδευτική κοινότητα (σύλλογο γονέων, εκπαιδευτικών και μαθητών) το πρόβλημα παραμένει άλυτο με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τμήματα με 27-28 μαθητές, να μην υπάρχουν αίθουσες για την πραγματοποίηση ατομικών μαθημάτων και τα μουσικά σύνολα να στριμώχνονται. Όσο για το σύλλογο των καθηγητών (90 – 92 τον αριθμό) είναι αδύνατη η συνύπαρξη όταν συναντώνται οι δύο βάρδιες στη μέση του σχολικού προγράμματος .

            Στις μέρες μας ο κορονοϊός εντείνει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα αν θέλουμε να τηρηθούν στοιχειωδώς κάποια μέτρα προστασίας.

            Μετά από αγώνες γονιών, μαθητών κι εκπαιδευτικών, παραχωρήθηκε για 20 χρόνια στο Μουσικό Σχολείο Πειραιά, το διπλανό κτίριο (πρώην ΠΙΚΠΑ). Ως χώρος είναι ακατάλληλος για χρήση και απαιτείται να γίνουν εργασίες.

            Δυστυχώς, έχουν ήδη περάσει τα δυο (από τα 20) χρόνια της παραχώρησης και η Δημοτική Αρχή Πειραιά δεν έχει προχωρήσει σε καμία εργασία, ώστε από Σεπτέμβρη, το κτίριο να παραχωρηθεί στο Μουσικό Σχολείο. Σαν να μην έφτανε αυτό, συχνά-πυκνά εγκαλεί την σχολική κοινότητα και απαιτεί τη μείωση του αριθμού των εισακτέων μαθητών!

            Μια μείωση που δυστυχώς πραγματοποιείται τα δυο τελευταία χρόνια στην Α’ Γυμνασίου, σε αντίθεση με τις ανάγκες μαθητών και γονιών της ευρύτερης Περιφέρειας του Πειραιά!

            Αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο! Οδηγεί στην υποβάθμιση της λειτουργίας του μουσικού σχολείου (π. χ. αδυναμία στην σύνθεση μουσικών συνόλων).

Απαιτούμε την άμεση έναρξη των εργασιών και την έγκαιρη παράδοση του κτιρίου, δίπλα από το Μουσικό Σχολείο