Εργατικό Κέντρο Πειραιά: Για την προσπάθεια διακοπής ρεύματος στο Ίδρυμα Χρόνιων Παθήσεων Παιδιών «ΚΙΒΩΤΟΣ ΑΓΑΠΗΣ»

Συνεχίζεται η προκλητική και εγκληματική πολιτική της ΔΕΔΔΗΕ στην πόλη μας που καθημερινά αφήνει στο σκοτάδι και χωρίς θέρμανση δεκάδες οικογένειες που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους υπέρογκους λογαριασμούς.

Πριν λίγο καιρό έκοψε το ρεύμα σε καρκινοπαθή με αποτέλεσμα το θάνατό του, τώρα, και μάλιστα με προκλητικό τρόπο προσπάθησε να κόψει το ρεύμα στο Ίδρυμα Χρόνιων Παθήσεων Παιδιών «ΚΙΒΩΤΟΣ ΑΓΑΠΗΣ», όπου φιλοξενούνται 70 παιδιά με σοβαρές παθήσεις, ορισμένα μάλιστα με μηχανική υποστήριξη.

Χαιρετίζουμε την αποφασιστική και παλικαρίσια στάση των εργαζομένων του Ιδρύματος που μαζί με τα σωματεία τους, το Επιχειρησιακό Σωματείο Εργαζομένων στην «ΚΙΒΩΤΟ ΑΓΑΠΗΣ» και το Κλαδικό Συνδικάτο Εργαζομένων στην Ιδιωτική Υγεία και τα Ιδρύματα ανάγκασαν το συγκεκριμένο συνεργείο της ΔΕΔΔΗΕ να αποχωρήσει. 

Η κυβέρνηση της ΝΔ, το Υπουργείο Εργασίας, αλλά και η Περιφερειακή Αρχή Φαρμάκη (ΝΔ) να αναλάβουν εδώ και τώρα τις ευθύνες τους.Όλα αυτά τα χρόνια δεν πήραν κανένα μέτρο και παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις του ΕΚΠ, αλλά και των σωματείων, για την υποχρηματοδότηση του συγκεκριμένου Ιδρύματος, τον κίνδυνο μη καταβολής της μισθοδοσίας των εργαζομένων το επόμενο διάστημα, αλλά και σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές, τεχνικό και ιατρικό – νοσηλευτικό εξοπλισμό.

Το μόνο που ήξεραν να κάνουν είναι να πανηγυρίζουν μέσα στην πανδημία και να φωτογραφίζονται σε τέτοια ιδρύματα για τη δήθεν στήριξή τους στο δύσκολο έργο των υγειονομικών.

Τους το λέμε καθαρά! Δεν θα επιτρέψουμε καμιά διακοπή ρεύματος σε εργατική –λαϊκή οικογένεια, σε ευπαθείς ομάδες, ιδρύματα πρόνοιας, σχολεία και γειτονιές.

Να μην τολμήσει η Διοίκηση της ΔΕΔΔΗΕ και η κυβέρνηση να κόψει το ρεύμα στο συγκεκριμένο Ίδρυμα. ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ!

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ η κυβέρνηση και η Περιφέρεια να προχωρήσουν σε άμεση – έκτακτη χρηματοδότηση του συγκεκριμένου ιδρύματος που να διασφαλίζει όλες τις ανάγκες νοσηλείας των ασθενών, τα δικαιώματα και τους μισθούς των εργαζομένων, αλλά και όλες τις ανάγκες σε υποδομές και εξοπλισμό.

PAME Document: Τhe Fight for Collective Contracts

PAME Seminar on the Fight for Collective Contracts January 20, 2023

Extracts from the Main Document

The organisation of the struggle for the signing of collective agreements with wage increases – always in combination with the struggle for the abolition of unjust taxes and other urgent measures of protection against inflation – is an immediate priority for trade unions and workers. Labour Minister’s celebrations of alleged wage increases in the last three years are a provocation based on false data. While the inflation is more than 10% the real increase is only 1% instead of the fictitious increase of 12.44% that the government shows for the three-year period 2019 – 2022!

The data of “ERGANI” data center, show that in a total of 2,249,599 employees, 60.5% (!) are paid below 1,000 euros gross. And only 13% (!), i.e. 306,316, are paid more than 1,500 euros gross. This is the bad situation for workers.

The situation is even worse under the real conditions of ‘flexible’ employment and ‘flexicurity’. Just two figures: First, the number of part-time employees, from 305,685 in 2011, shot up to 735,125 in 2021 and, second, the number of redundancies in 2022 reached the astronomical figure of 2,643,224!

That is, we have reached the point where the absolute number of layoffs in one year exceeds the total number of employees, as if every employee is fired at least once in the course of a year and for every hiring there is almost one layoff.

All governments serve the strategy of capital to cut wages he pointed out. The question of cutting wages, and in particular the average wage, the notorious reduction of wage costs is a long-standing demand of the business groups that has become a specific strategy of the EU since 1992. This strategy has been served over time by all bourgeois governments, both liberal and social democratic, in Greece too. The period of the memoranda has acted as an accelerator in the implementation of this strategy by all the governments of PASOK, SYRIZA and ND.

The reduction of the minimum wage in Greece, overnight in 2012, with a Legislative Act, went from 751 euros to 586 euros and 511 euros for workers under 25 years of age, reductions of 22% and 32% respectively.

In combination with the rest of the legislative framework and especially with the implementation of the employers’ monster of the so-called “Associations of Persons” over 1,200 “contracts” were signed in the two years 2012 – 2013 that brought sectoral and company wages down to the tatters of 586 euros.

The bad situation is exacerbated by the great expansion of ‘flexible’ forms of employment, underemployment, the undermining of sectoral agreements, the majority of which have not been signed for over 10 years, the freezing of three-year work raises (standard raise of 10% for anyone with work experience of 3 years, every 3 years), and the dominance of individual contracts.

All of this has led to a dramatic reduction in the average wage over the last decade, a reduction of up to 25%, i.e. it acts as a key instrument of internal devaluation. Based on the data of the National Social Security Agency, from 1,264 euros in 2012 the average gross wage fell to 954 euros in 2021.

A great legacy is the action of the class trade unions and PAME

The militant action of the class trade union movement, the trade unions that are rallied in PAME contrasted with the waiting attitude of the of the GSEE(member of ETUC), which cultivated reduced demands and the corresponding attitude of the ND, PASOK and SYRIZA factions that in some large Federations signed sectoral agreements with wage reductions and abolition of rights in the name of “saving the contracts”.

The great rallying of 530 unions in 2016, for the restoration of collective agreements and the abolition of anti-labour laws, the struggles that took place in sectors for the signing of collective agreements with wage increases and the preservation of rights in large construction sites, in COSCO, in the Shipbuilding and Ship Repair Zone, in enterprises such as in the financial sector and elsewhere.

In the face of this effort in our country, but also in conditions where the struggle for wage increases and Collective Agreements is gaining momentum in many countries in Europe, the bourgeois governments have brought additional obstacles. SYRIZA and ND laws in 2018 and 2019 undermined sectoral collective bargaining agreements, while the ND government brought in the law to put even more obstacles to the signing of collective bargaining agreements and wage increases. It abolished by law the 8-hour working day, enshrined unpaid overtime and generalised the arrangement of working time. It put additional obstacles to trade unions signing contracts with compulsory registration in the state register, new obstacles to calling strikes, etc.

However, not even all this has been able to prevent new, even more massive and promising workers’ trade union struggles that have given important gains in workplaces and sectors, with significant wage increases and the establishment of stable jobs with rights. Such were the sectoral collective bargaining agreement among the construction workers, the first after 12 years, the miners of the Shipbuilding Zone, the COSCO dockers, the delivery workers of the “e-food”, in factories (…)

All this experience must be used in the organization of the struggle now, in order to draw substantial conclusions on the path that workers and their movement must take in order to achieve substantial gains. A path of emancipation from the strategy of capital that wants workers to sacrifice their rights for the growth of the profitability of the business groups. A way to overthrow the anti-worker policies of the bourgeois governments.”

Valuable employer-government ally the GSEE

By the invitation issued by the leadership of the GSEE to the employers’ associations to negotiate the new National General Collective Labour Agreement (EGSE), without touching the reactive legislative framework and the process already initiated by the government for the new small increase in the minimum wage. This is a rigged process within the framework of the “social partnership” exploited by the government, and by SYRIZA, to keep workers trapped in false dilemmas and reduced demands.

The same line is held by the majority of the ADEDY (member of ETUC), where, moreover, they meet and consult with the leadership of the GSEE in the ESC, the EESC, the ETUC, etc.

Also, the attack of the GSEE against the trade unions that are rallying in PAME worksas a weapon in the hands of the employers to put pressure on the workers and lower the bar of demands. It continues to cultivate illusions that within the framework of “social dialogue”, of understanding with the monopoly groups, without conflict with the policy of capital, its power and the forces that serve it, the life of the workers will slowly improve. It is no coincidence that the SEE refused to escalate the struggle after the very massive and successful strike on 9 November, which was led by the demands against inflation and energy poverty, for wage increases and collective agreements.The GSEE’s line is detrimental to the workers and life itself has proven this time and again.

We can reasonably conclude that the laws passed by all governments up to now give direct blows to collective bargaining. After first removing from the unions the possibility of collective bargaining for the signing of EGSEEs, they then hit sectoral collective agreements and favoured the creation of “Associations of Persons” which effectively replaced the company unions. Again, the data shows: In 2004, 223 sectoral collective agreements (CSAs) were signed, in 2011, 65 CSAs and in 2020 only 19 CSAs!

(…) It is safe to estimate that 80% – 85% of workers in our country are not covered by a collective bargaining agreement, their salary has as a minimum reference point the minimum wage and therefore their wage situation depends on its current level. The logical consequence of this situation is that the percentage of workers receiving pay at the minimum wage threshold (up to EUR 700) is 35.1%.

Despite all the obstacles of the laws, we did not give up and we had results. We are not waiting for “messiahs” and “saviors” to solve our problems, we choose to fight.

We have seen the play that is currently being played out in election time by ND, SYRIZA, PASOK/KINAL before.

ND promises crumbs for the minimum wage. The crumbs will go up in smoke because of inflation (…) They do not undo anti-worker laws, such as the frozen 3-year terms that keep wages at the lowest levels. Recall that 3year are essentially a 10% seniority bonus given in the form of a raise each time for anyone who completes three years of service with any employer and specialty and up to three 3-years. For example, an employee who in 2012 was paid €751 would now have 3 three-year service years and should receive €1,000.

(…) At the same time, the New Democracy Party is pre-election announcing for the public sector a new pay scale for 2024, trying to hide that this will have the logic of bonuses and will be linked to targeting and reactive evaluation.

SYRIZA may now have picked up its old song of supposedly going to abolish anti-labour laws, but it was saying the same thing before it became government last time. It kept all antiworkers laws, and imposed new ones against the workers. For the downgrading of collective bargaining agreements, obstacles to their implementation, and laws to restrict strikes. As a government, SYRIZA rejected the trade unions’ proposal on the Collective Contracts. It is 100% in line with the strategy of capital. The examples are many, on the auctions of homes to the banks, on the situation with medicine and parallel exports, on the role of the imperialist mechanisms, the EU, NATO.

We must choose the path of struggle centred on our needs and forward the framework of struggle for:

— The repeal of all anti-worker laws on collective bargaining and wages.

— The reintroduction of collective bargaining as a starting point for raising the minimum wage. Clause of wage adjustment based on inflation and nominal increase of the minimum wage demanded by the unions, which exceeds 850 euros in the current data (official inflation at 10%).

— The restoration of conquests such as the three-year contracts, the principle of more favourable contract, Sunday holidays, overtime pay.

— In the public sector, the restoration of the 13th and 14th salaries, the granting of all salary scales, the abolition of the unacceptable separation in salary progression according to the category of education, etc.

— Unemployment benefit at 80% of the minimum wage.

— Abolition of unacceptable segregation in the termination of contract (dismissal) with or without notice.

— Substantial protection of working women and maternity.

On this basis, PAME calls on all trade unions to strengthen the struggle for collective bargaining agreements and wage and salary increases in every workplace in order to achieve a nationwide escalation of struggle against this barbarity. PAME calls to militant initiatives, to choose the forms of struggle, to set goals based on the axes of the framework of struggle and the necessary specificity by area and sector, strengthening the framework of demands.

There should be a substantial discussion in the workplaces, with the aim of making the framework of struggle the object of the workers’ struggle, and an effort should be made to set up struggle committees in the workplaces.

We seek through this process of struggle to measure new positive results that will better the lives of workers and improve wage and working conditions.

We want and aim to join the struggle, in the unions, new forces of workers, to improve the functioning and action of the unions, to feed the next struggles from the struggles and experience of today.

Our decisionis to strengthen the path of struggle centred on our needs in conflict and rupture with the policies that are destroying our lives and the needs of our families.

Big Seminar of PAME On the Fight for Collective Contracts

On Friday, January 20, PAME hosted a big seminar with unionists from all sectors on the organization of the fight for Collective Contracts.

The theme was highlighted in the slogan “No waiting, fight against inflation and anti-workers’ policyy strengthening the struggle for the signing of Collective Agreements with wage increases”

Hundreds of trade unions and federations from a number of sectors and workplaces transferred the image that the attack of the state and employers has formed in their places. They spoke about the experience of the struggle for Collective Agreements, presented their thoughts and proposals for the next steps of the struggle.

Armed with the experience from important workers’ struggles that have unfolded, PAME calls on the unions to put Collective Agreements, the increases in the National General Collective Agreement, in wages and salaries, the re-establisment of the three-year work wage increase, the compulsory nature of the contracts on the agenda of the struggle.

Against the background of the government’s pre-election promises for “increases” of a few euros in the nominal minimum wage, but also the “benefits” with which the employers seek to manage the discontent of the workers, PAME reiterates the demands for steady-full time jobs work, increases in wages, benefits and 3years. In this direction, the trade union organisations choose the forms of struggle, specify the demands in each area and sector, plan their action with the aim of rallying as many workers as possible, contribute so that the struggle in each sector and company can give boost to the escalation of the struggle.

The seminar opened with live intervention through internet from France and comrade Matthieu BolleReddat, GS of CgtCheminots Versailles, who transferred the spirit of the Great Strike of Workers of France on January 19.

Photos https://flic.kr/s/aHBqjAp3VW

Το web radio δε λειτουργεί λόγω τεχνικού προβλήματος

Το webradio του ΠΑΜΕ δε λειτουργεί τις τελευταίες ημέρες λόγω τεχνικού προβλήματος το οποίο δεν εξαρτάται από εμάς. Γίνονται οι απαραίτητες ενέργειες για την όσο το δυνατόν συντομότερη αποκατάσταση του προβλήματος και σύντομα θα είμαστε κοντά σας.

Εργατικό Κέντρο Άρτας: Πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές για την νέα διοίκηση του Εργατικού Κέντρου

Αποφασιστική απάντηση και στο ύψος της τρίχρονης δράσης του Εργατικού Κέντρου Άρτας, έδωσαν οι εργαζόμενοι στην επίθεση που εξελίσσεται σε βάρος των εργαζομένων και όλων των λαϊκών στρωμάτων. Απαντώντας ηχηρά στα αντικλεπτικά που έβαλαν στις παιδικές τροφές, στη σαπίλα της καπιταλιστικής οικονομίας,  οι εργαζόμενοι «κλείδωσαν» τον ταξικό προσανατολισμό του Ε.Κ.Α. με ηχηρή και ομόθυμη κλειδαριά, δίνοντας για πρώτη φορά στα χρονικά το 100% των ψήφων, στο ψηφοδέλτιο της «Ταξικής Ενότητας». Αυτή είναι η δυνατή απάντηση των εργαζόμενων της Άρτας στην προσπάθεια να επιβάλλουν «σιγή νεκροταφείου», να χειραγωγήσουν τα συνδικάτα και την ταξική πάλη.

Συγκεκριμένα στις εκλογές για τη νέα διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Άρτας, που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 22 Γενάρη 2023, η «Ταξική Ενότητα» συγκέντρωσε το σύνολο των ψήφων εκλέγοντας και τα 11 μέλη της διοίκησης, ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους στην δράση του εργατικού κέντρου, στον ταξικό προσανατολισμό του. Σήμερα με πιο ενισχυμένα τα σωματεία μας, με αυξημένες δυνάμεις σε όλους τους χώρους των εργαζομένων, το Εργατικό Κέντρο Άρτας, θα αποτελέσει «ζωντανή» απόδειξη ότι οι εργαζόμενοι οι άνεργοι και οι οικογένειες τους, έχουν ένα ισχυρό όπλο στα χέρια τους να αντιμετωπίσουν την πολιτική του κεφαλαίου και τις δυνάμεις που τη στηρίζουν και την υλοποιούν.

Η ύπαρξη και δράση , του Ε.Κ.Α. και των πρωτοβάθμιων σωματείων του, με ταξικό προσανατολισμό, είναι εγγύηση για τις νικηφόρες μάχες και τα αποτελέσματα τόσο για το σήμερα, όσο και για το αύριο που έχουμε ανάγκη όλοι οι εργάτες, όλοι όσοι βλέπουμε τη ζωή μας να τσαλαπατιέται για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα και οι απαιτήσεις της πλουτοκρατίας. Με το συνέδριο μας επιβεβαιώνουμε την απόφασή μας,να αγωνιστούμε μέχρι την τελική νίκη βάζοντας μπροστά τις δικές μας ανάγκες και όχι τα συμφέροντα των λίγων.

Η νέα διοίκηση θα συγκροτηθεί σε σώμα την Τετάρτη 25/1/2023, μετά από πρόσκληση που υπογράφεται από την πρώτη σε ψήφους στο ψηφοδέλτιο, Λαμπρίνα Σκορίλα.

Σωματείο Εργατοτεχνιτών Οικοδόμων Καρλοβάσου: Ξεκινούν σήμερα οι εκλογές του Σωματείου

Όλοι στη Γενική Συνέλευση και στις Εκλογές
23 και 24 Γενάρη 2023

Συνάδελφοι οικοδόμοι, εργαζόμενοι στις κατασκευές, Ελληνες και μετανάστες,

ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ
Γιατί δυνατός εργάτης είναι ο οργανωμένος εργάτης!

Οι σημερινές συνθήκες έχουν φτάσει τους οικοδόμους και όλο το λαό σε απελπιστική οικονομι­κή και ψυχολογική κατάσταση. Τα κόμματα που εναλλάσσονται στις κυβερνήσεις εδώ και δεκαε­τίες στηρίζουν τα κέρδη του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, των μεγάλων κατασκευαστικών εται­ρειών, δεν δίνουν δεκάρα για τους ανθρώπους του μόχθου, το πως θα επιβιώσουμε εμείς και οι οικογένειες μας.

Συνάδελφοι έχουμε κοινό συμφέρον να παλέψουμε ενάντια στην ακρίβεια σε βασικά είδη, στην ενέργεια, στα καύσιμα, στο ρεύμα, στα πανάκριβα ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια, ενά­ντια στην αναδουλειά, για ασφάλιση και αξιοπρεπή σύνταξη, ενάντια στην απειλή να μας κό­ψουν το ρεύμα, να μας πάρουν το σπίτι τα κοράκια των τραπεζών, να μην έχουμε υγεία και για­τρούς. Για ότι καθημερινά ζει η οικογένειά μας.

Ότι κερδίσαμε μόνο με αγώνες έγινε και έχουμε αρχίσει να μετράμε νίκες, όπως της κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που υπέγραψε πρόσφατα η ομοσπονδία μας με σημαντικές αυ­ξήσεις στα μεροκάματα.

Είναι χρέος όλων μας να οργανωθούμε στο ταξικό μας σωματείο και να αγωνιστούμε μαζικά και συλλογικά για να ανατρέψουμε τα αντιλαϊκά μέτρα και την πολιτική που τα γεννά. Να παλέψου­με κάτω από τη σημαία των σύγχρονων αναγκών μας!

ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ & ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΛΥΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
ΜΑΣ & ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Διεκδικούμε και απαιτούμε:

  • Έκτακτο οικοδομικό βοήθημα 1000 € σε όλους του οικοδόμους
  • Εφαρμογή της κλαδικής ΣΣΕ. Κανένας ανασφάλιστος.
  • Διανομή των «υπέρ αγνώστων ενσήμων»
  • Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Αναγνώριση του χρόνου ανεργίας για τη σύνταξη και αυξήσεις στις συντάξεις για να μην αναγκάζεται να δουλεύει ο συνταξιούχος
  • Γενναία μείωση και πλαφόν στις τιμές – κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Στο ηλεκτρικό ρεύμα, στα καύσιμα, στα οικοδομικά υλικά, σε ακτοπλοϊκά και αεροπορικά ει­σιτήρια κατά 50%.
  • Στελέχωση όλων των μονάδων υγείας του νησιού με προσωπικό και εξοπλισμό για αποκλει­στικά δημόσια, πλήρη και δωρεάν υγεία για όλους
  • Όχι σε κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, χαράτσια, διακοπές ρεύματος σε σπίτια οικοδόμων.
  • Μέτρα τόνωσης της οικοδομικής δραστηριότητας για τις λαϊκές ανάγκες (σχολεία, νοσοκομεί­α, αντιπλημμυρική, αντιπυρική και αντισεισμική προστασία, λαϊκή στέγη κλπ) με αποκλειστι­κή χρηματοδότηση από το κράτος. Αποκατάσταση όλων των ζημιών από το σεισμό.

Όταν εμείς οι εργαζόμενοι αγωνιζόμαστε τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει!

Όλοι στον αγώνα – Όλοι στη Γενική Συνέλευση και τις εκλογές του σωματείου μας

Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας: Στηρίζει και καλύπτει την Πανκρήτια στάση εργασίας στις 26 Γενάρη

Η ΟΕΝΓΕ στηρίζει και καλύπτει την Πανκρήτια στάση εργασίας, 8:00 με 2:00 μ.μ., που έχουν προκηρύξει οι Ενώσεις Νοσοκομειακών Γιατρών Κρήτης και το σωματείο Εργαζομένων του ΠΑ.Γ.Ν.Η, την Πέμπτη 26/1 ημέρα παρουσίας του Πρωθυπουργού στο Ηράκλειο της Κρήτης σε εκδήλωση του Υπουργείου Υγείας.

Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση και το σμπαράλιασμα των νοσοκομείων και των δημόσιων δομών της ΠΦΥ, ενάντια στην ενίσχυση της εμπορευματικής λειτουργίας του ίδιου του δημόσιου συστήματος υγείας προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων. Ενάντια στην πολιτική που μετατρέπει την υγεία σε πανάκριβο εμπόρευμα και αναγκάζει το λαό μας να βάζει ακόμα πιο βαθιά το χέρι στη τσέπη για φάρμακα, εξετάσεις, θεραπεία.

Όλοι στην Πανκρήτια συγκέντρωση, Πέμπτη 26/1, 9.30 π.μ., πλατεία Ελευθερίας, Ηράκλειο Κρήτης.

Η εισήγηση στην εκδήλωση – συζήτηση του ΠΑΜΕ στις 20 Γενάρη για της ΣΣΕ

Με τη σημερινή εκδήλωση επαναφέρουμε το μεγάλο ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), των αυξήσεων σε μισθούς και μεροκάματα, την βελτίωση συνολικά των όρων δουλειάς και προστασίας του εισοδήματος.

Η οργάνωση της πάλης για υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις σε μισθούς -σε συνδυασμό πάντα με την πάλη για την κατάργηση των άδικων φόρων και άλλα επείγοντα μέτρα προστασίας ενάντια στην ακρίβεια-  είναι άμεση προτεραιότητα για τα εργατικά συνδικάτα και τους εργαζόμενους, την ώρα που η ακρίβεια, οι ανατιμήσεις συνθλίβουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν οι οικογένειές μας σε βασικές ανάγκες, τη θέρμανση, τη ΔΕΗ, το σούπερ μάρκετ, που όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν αντιμετωπίζονται με τα κουπόνια που μοιράζουν κυβέρνηση και εργοδότες, με τα ψίχουλα που υπόσχονται και τα παρουσιάζουν ως αυξήσεις στον κατώτατο μισθό.

Αποτελούν πρόκληση και μεγάλο εμπαιγμό για τους εργαζόμενους οι χθεσινοί πανηγυρισμοί του Υπουργού Εργασίας Χατζηδάκη για δήθεν αυξήσεις στους μισθούς την τελευταία τριετία. Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε την λαθροχειρία των στοιχείων που αξιοποιεί η κυβέρνηση για να ευλογήσει τα γένια της. Στο «ΕΡΓΑΝΗ» γίνεται επεξεργασία των δηλώσεων των εργοδοτών και παρουσιάζεται για παράδειγμα τον Οκτώβρη του 2021 ως μέσος μεικτός μισθός τα 1.117,80 ευρώ, ο οποίος είναι αυξημένος τον Οκτώβρη του 2022 κατά 5,28%, δηλαδή ούτε κατά το ήμισυ του πληθωρισμού. Όμως τον Οκτώβρη του 2021, με βάση τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, που αφορούν σε πραγματικές ημέρες εργασίας, ο μέσος μεικτός μισθός στις κοινές επιχειρήσεις στο 98% δηλαδή των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα ήταν στα 954,16 ευρώ. Αντίστοιχα, το 2019 ο μέσος μεικτός μισθός με βάση τα στοιχεία του ΕΦΚΑ ήταν 944,58 ευρώ, πραγματική αύξηση δηλαδή μόλις 1% αντί της εικονικής αύξησης του 12,44% που εμφανίζει η κυβέρνηση για την τριετία 2019 – 2022!

Αυτό επιβεβαιώνεται και από αυτά τα στοιχεία του «ΕΡΓΑΝΗ» όπου σε σύνολο 2.249.599 μισθωτών το 60,5% (!) αμείβεται με κάτω από 1.000 ευρώ μεικτά. Και μόνο το 13% (!), δηλαδή 306.316 με πάνω από 1.500 ευρώ μεικτά. Αυτή είναι η άσχημη κατάσταση για τους εργαζόμενους.

Η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη με τους πραγματικούς όρους της ελαστικής απασχόλησης και της ευελιξίας. Δύο μόνο στοιχεία: Πρώτο, είναι χαρακτηριστικό ότι ο αριθμός των μισθωτών με μερική απασχόληση, από 305.685 το 2011, εκτοξεύτηκε στους 735.125 το 2021 και δεύτερο ότι οι απολύσεις το 2022 έφτασαν το αστρονομικό νούμερο των 2.643.224! Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο ο απόλυτος αριθμός των απολύσεων μέσα σε έναν χρόνο να ξεπερνά ακόμα και τον συνολικό αριθμό των μισθωτών, σαν κάθε εργαζόμενος να απολύεται τουλάχιστον μία φορά στη διάρκεια ενός έτους και σε κάθε πρόσληψη να αντιστοιχεί σχεδόν μία απόλυση.

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε ότι:

  • Στο δημόσιο που οι μισθοί καθορίζονται με νόμο, σήμερα ο κατώτερος μισθός υπολείπεται από τον κατώτερο μισθό στον ιδιωτικό τομέα κατά 622 ευρώ το χρόνο. Σημειώνουμε, πως το μισθολόγιο αυτό έγινε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρόσθεσε νέες μειώσεις στους μισθούς, πάγωσε την μισθολογική εξέλιξη, νομιμοποίησε και πάλι την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού κ.ά.
  • Με βάση τα στοιχεία του ΟΜΕΔ, τα τελευταία 3 χρόνια έχουν υπογραφεί μόνο 67 ομοιοεπαγγελματικές και κλαδικές συμβάσεις και από αυτές πάνω από τις μισές είναι τοπικές, που σημαίνει ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων δεν καλύπτεται από κάποια κλαδική σύμβαση με το μισθό τους να κατρακυλάει στα ελάχιστα.

Με τα στοιχεία του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, το 2018 στην Ελλάδα καλύπτονταν από Συλλογικές Συμβάσεις μόλις το 25,8% των εργαζομένων, με βάση τα στοιχεία της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων το ποσοστό αυτό το 2020 είχε πέσει στο 19%, ενώ πάλι με τα στοιχεία του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας τον Απρίλη του 2021 το ποσοστό αυτό έπεσε κι’ άλλο στο 17,8!

Σημειώνουμε, ότι στο δημόσιο τομέα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις «νομιμοποιούνται» να υπογράψουν «ειδικές» ΣΣΕ για τους μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους μέσα από ένα κουτσουρεμένο νομοθετικό πλαίσιο, που δεν επιτρέπει την διαπραγμάτευση για μισθούς και γενικότερα οικονομικά ζητήματα. Για δε τους ΙΔΑΧ ισχύει συγκριμένο κεφάλαιο στο νόμο για τις ΣΣΕ των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα ως προς τη διαπραγμάτευση, αλλά με τους ίδιους περιορισμούς στη διάρκεια, στη μετενέργεια κλπ. Με αυτό το περιοριστικό πλαίσιο που έχει μείνει άθικτο απ’  όλες τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις, στο δημόσιο έχουν υπογραφεί μόνο 2 «ειδικές» ΣΣΕ των ΟΤΑ (ΟΣΥΑΠΕ & ΠΟΕ ΟΤΑ).

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Τα σωματεία, οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, όλα τα προηγούμενα χρόνια, δεν παρατήσαμε τον αγώνα για τις αυξήσεις στους μισθούς και τις συμβάσεις. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες και τα εμπόδια που είχαμε με την κυρίαρχη αντίληψη, από την εποχή των μνημονίων, ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να διεκδικούν όλα όσα έχουν ανάγκη για να ζήσουν, εμείς με όλους τους τρόπους οργανώναμε τον αγώνα, παίρναμε πρωτοβουλίες, δυναμώναμε την αντιπαράθεση με τη γραμμή του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων. Τώρα, έχουμε καθήκον να δυναμώσουμε τον αγώνα. Δεν είμαστε λίγοι, είμαστε πολλοί που δεν εγκαταλείψαμε αυτό το μεγάλο μέτωπο πάλης και μπορούμε να γίνουμε περισσότεροι.

Είναι σημαντικό να θυμίσουμε ότι το ζήτημα της περικοπής των μισθών, και ειδικότερα του μέσου μισθού, η περιβόητη μείωση του μισθολογικού κόστους είναι διαχρονική απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων που έγινε και συγκεκριμένη στρατηγική της Ε.Ε. από το 1992 και μετά. Αυτή τη στρατηγική υπηρετούν διαχρονικά όλες οι αστικές κυβερνήσεις και στην Ελλάδα, φιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές. Η περίοδος των μνημονίων λειτούργησε ως επιταχυντής στην υλοποίηση αυτής της στρατηγικής απ’ όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ.

Η μείωση του κατώτερου μισθού στην Ελλάδα, μέσα σε μια νύχτα του 2012, με μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου πήγε από τα 751 ευρώ στα 586 ευρώ και στα 511 ευρώ για τους εργαζόμενους κάτω από 25 ετών, μειώσεις της τάξης του 22% και 32% αντίστοιχα.

Σε συνδυασμό με το υπόλοιπο νομοθετικό πλαίσιο και ειδικά με την εφαρμογή του εργοδοτικού τερατουργήματος των Ενώσεων Προσώπων, τη διετία 2012 – 2013 υπογράφτηκαν πάνω από 1.200 «συμβάσεις» που έριξαν κλαδικούς και επιχειρησιακούς μισθούς στα τάρταρα των 586 ευρώ.

Επιπλέον, την άσχημη κατάσταση επιδεινώνει η μεγάλη επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, η υποαπασχόληση, η υπονόμευση των κλαδικών συμβάσεων, που η πλειοψηφία τους δεν έχουν υπογραφεί για πάνω από 10 χρόνια, το πάγωμα των τριετιών, η κυριαρχία των ατομικών συμβάσεων.

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια δραματική μείωση του μέσου μισθού την τελευταία δεκαετία, μείωση που φτάνει το 25%, λειτουργούν δηλαδή ως βασικό εργαλείο εσωτερικής υποτίμησης. Με βάση τα στοιχεία του ΕΦΚΑ από 1.264 ευρώ που ήταν ο μέσος μεικτός μισθός το 2012 έπεσε στα 954 ευρώ το 2021.

Όλα αυτά δεν έμειναν αναπάντητα από το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, από τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Σε συνθήκες μάλιστα που η πλειοψηφία στην ηγεσία της ΓΣΕΕ καλλιεργούσε τις μειωμένες απαιτήσεις, ότι «τώρα δεν είναι η εποχή να ζητήσουμε αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις» και οι παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ σε ορισμένες μεγάλες Ομοσπονδίες υπέγραφαν κλαδικές συμβάσεις με μειώσεις μισθών και κατάργηση δικαιωμάτων στο όνομα «να σωθούν οι συμβάσεις».

Θυμίζουμε τη μεγάλη συσπείρωση 530 σωματείων το 2016, για την επαναφορά των ΣΣΕ και  την κατάργηση των αντεργατικών νόμων, που κατατέθηκε στη Βουλή από το ΚΚΕ ως πρόταση νόμου και απορρίφθηκε ασυζητητί από τα κόμματα του κεφαλαίου και την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τους αγώνες που έγιναν σε κλάδους για την υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις στους μισθούς και διατήρηση δικαιωμάτων σε μεγάλα εργοτάξια στις κατασκευές, στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, σε επιχειρήσεις όπως στο χρηματοπιστωτικό και αλλού.

Απέναντι σε αυτή την προσπάθεια στη χώρα μας, αλλά και σε συνθήκες όπου η πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις φουντώνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης, οι αστικές κυβερνήσεις έφεραν πρόσθετα εμπόδια. Με νόμους του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ το 2018 και το 2019 υπονομεύτηκαν οι κλαδικές ΣΣΕ, ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ έφερε το νόμο – έκτρωμα του Χατζηδάκη για να βάλει ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια στην υπογραφή ΣΣΕ και στις αυξήσεις στους μισθούς. Κατάργησε με νόμο το 8ωρο, κατοχύρωσε την απλήρωτη υπερωρία και γενίκευσε τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Έβαλε πρόσθετα εμπόδια στα συνδικάτα για να υπογράφουν συμβάσεις με την υποχρεωτική εγγραφή στο κρατικό μητρώο, με τα νέα εμπόδια στην προκήρυξη απεργιών κ.ά.

Όμως ούτε όλα αυτά στάθηκαν ικανά να εμποδίσουν νέους, ακόμα πιο μαζικούς και ελπιδοφόρους εργατικούς συνδικαλιστικούς αγώνες που έδωσαν σημαντικές κατακτήσεις σε χώρους δουλειάς και κλάδους, με σημαντικές αυξήσεις στους μισθούς και κατοχύρωση της σταθερής δουλειάς με δικαιώματα. Τέτοια ήταν η κλαδική ΣΣΕ στους οικοδόμους, η πρώτη μετά από 12 χρόνια, στους μεταλλεργάτες της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, τους λιμενεργάτες της COSCO, στους εργαζόμενους στην efood, σε εργοστάσια, που μας δείχνουν το δρόμο για το πώς θα δουλέψουμε. Έγιναν απεργίες μαχητικές, πανελλαδικές και σε χώρους δουλειάς.

Όλη αυτή η πείρα πρέπει να αξιοποιηθεί στην οργάνωση του αγώνα τώρα, για να βγουν ουσιαστικά συμπεράσματα σε σχέση με ποιο δρόμο πρέπει να βαδίσουν οι εργαζόμενοι και το κίνημα τους για να έχει ουσιαστικές κατακτήσεις. Ένας δρόμος χειραφέτησης από την στρατηγική του κεφαλαίου που θέλει τους εργαζόμενους να θυσιάζουν τα δικαιώματά τους για την ανάπτυξη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Ένας δρόμος ανατροπής της αντεργατικής πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων.

Η γραμμή που προώθησε η ΓΣΕΕ βοήθησε το αντεργατικό έργο των κυβερνήσεων, αφού στο πλαίσιο διεκδικήσεων κυριαρχούσε η γραμμή της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, των αντοχών της οικονομίας, των βέλτιστων πρακτικών της ΕΕ και των μηχανισμών του κεφαλαίου, που ο κατώτερος μισθός βαίνει μειούμενος και στόχος είναι η συρρίκνωση και του μέσου μισθού των εργαζομένων.

Η ΓΣΕΕ προωθεί σταθερά την γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», των «κοινωνικών διαλόγων», την πολιτική δηλ. του κεφαλαίου για την επίτευξη των «εθνικών στόχων» και έδωσε επιπλέον όπλα στην μεγαλοεργοδοσία για την ανατροπή θεμελιωμένων δικαιωμάτων στις εργασιακές σχέσεις, όχι μόνο  με την υπογραφή της σε μειώσεις μισθών, αλλά και τη συμφωνία της στην εξάπλωση των ελαστικών μορφών απασχόλησης και σε περικοπές που δικαιολογούνται ως «μη μισθολογικό κόστος».

Αυτό επιβεβαιώνεται και σήμερα όπου η πλειοψηφία στην ηγεσία της ΓΣΕΕ κάλεσε τις εργοδοτικές ενώσεις σε διαπραγματεύσεις για την νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), χωρίς όμως να θίγει το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο και τη διαδικασία που έχει ήδη εκκινήσει η κυβέρνηση για τη νέα μικρή αύξηση στον κατώτερο μισθό. Πρόκειται για μια στημένη διαδικασία στα πλαίσια του «κοινωνικού εταιρισμού» που αξιοποιείται από την κυβέρνηση, αλλά και από το ΣΥΡΙΖΑ, για να κρατάνε τους εργαζόμενους εγκλωβισμένους σε ψεύτικα διλλήματα και στις μειωμένες απαιτήσεις.

Την ίδια γραμμή κρατάει και η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ, όπου εξάλλου συναντιούνται και συνδιαλέγονται με την ηγεσία της ΓΣΕΕ στην ΟΚΕ, στην ΕΟΚΕ, στα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα κλπ.

Τα συνδικάτα όλης της χώρας πρέπει να απορρίψουν όλη αυτή τη διαδικασία, να πάρουν την υπόθεση της ΕΓΣΣΕ και των συμβάσεων εν γένει στα χέρια τους, να οργανώσουν τον αγώνα τους.

Η πολεμική της απέναντι στα εργατικά συνδικάτα, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, λειτουργούσε ως όπλο στα χέρια της εργοδοσίας για να ασκείται πίεση στους εργαζόμενους και να χαμηλώνει ο πήχης των διεκδικήσεων.

Συνεχίζει να καλλιεργεί αυταπάτες και ψεύτικες προσδοκίες ότι στα πλαίσια του διαλόγου, της συνεννόησης με τους μονοπωλιακούς ομίλους, χωρίς σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου, την εξουσία του και τις δυνάμεις που το υπηρετούν, η ζωή των εργαζομένων σιγά – σιγά θα βελτιώνεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ και στο ΕΚΑ αρνήθηκαν την απεργιακή κλιμάκωση μετά από την πολύ μαζική και επιτυχημένη απεργία στις 9 Νοέμβρη που έγινε με αιχμή τα αιτήματα ενάντια στην ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια, για αυξήσεις στους μισθούς και για συλλογικές συμβάσεις.

Η γραμμή της ΓΣΕΕ είναι επιζήμια για τους εργαζόμενους και αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα η ίδια η ζωή.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Ο αγώνας για ΣΣΕ, για αυξήσεις σε μισθούς και μεροκάματα, για εργασιακά δικαιώματα, είναι ένας αγώνας που διαχρονικά είχε μεγάλες δυσκολίες και εμπόδια να αντιμετωπίσει.

Πρώτα από όλα, την μεγαλοεργοδοσία που ακόμη και όταν αναγκάζεται σε υποχώρηση, κάτω από το βάρος των αγώνων, δεν παραιτείται από τις επιδιώξεις της να κλέβει τον ιδρώτα των εργαζομένων με όλους τους τρόπους.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η υπογραφή μιας σύμβασης είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση που απαιτεί αγώνες, συσπείρωση και κινητοποίηση δυνάμεων, αλλά επίσης γνωρίζουμε ότι και στη συνέχεια απατούνται σκληροί αγώνες για την εφαρμογή της.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις διαχρονικά στέκονται δίπλα στις στρατηγικές επιδιώξεις του κεφαλαίου για μειώσεις μισθών, κατάργηση δικαιωμάτων και κατακτήσεων, αλλά και περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης.

Το αντεργατικό οπλοστάσιο δυναμώνει συνεχώς προς αυτή την κατεύθυνση και από τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ προηγούμενα, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Οι όποιες αναφορές στη δήθεν υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, του μισθού τους, τα προηγούμενα χρόνια και σήμερα, στην πράξη είναι «λόγια του αέρα».

Αρκεί κανείς να δει τη συρρίκνωση των ελεγκτικών μηχανισμών, την αλλαγή προς το χειρότερο του χαρακτήρα της Επιθεώρησης Εργασίας, του ΟΑΕΔ (τώρα ΔΥΠΑ), του ΕΦΚΑ και θα καταλάβει εύκολα ότι το κράτος και η εργοδοσία τραβάνε πάντα το σκοινί προς την πλευρά της μεγαλοεργοδοσίας.

Σήμερα, όμως, έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα επιπλέον ενισχυμένο νομοθετικό οπλοστάσιο με νόμους που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία 10 χρόνια που επιχειρεί να μπλοκάρει τους αγώνες για ΣΣΕ, να επιδράσει στη συνείδηση των εργαζομένων ότι «ο αγώνας για ΣΣΕ είναι μάταιος γιατί άλλα ορίζουν οι νόμοι του κράτους». Εμείς όμως έχουμε τη ζωντανή απόδειξη των αγώνων μας ότι όλα ανατρέπονται αν οργανωθεί μαζικός αποφασιστικός αγώνας με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες. Ξέρουμε και το έχουμε δει στην πράξη ότι «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό» και γι’ αυτό δεν υποχωρούμε.

Έχει σημασία να υπενθυμίσουμε ορισμένους από τους αντεργατικούς νόμους, που στέκονται εμπόδιο στις συμβάσεις, ώστε να μη ξεχνιόμαστε και να μη μας κάνουν τον έξυπνο ορισμένοι που απευθύνονται σήμερα στον λαό (σε προεκλογικό χρόνο) λες και δεν υπάρχει το ένοχο παρελθόν τους.

  • 4046/2012 (ΠΥΣ ως εφαρμογή του άρθρου 1 παρ.6 (κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ)
  • Μείωση του κατώτερου μισθού 22% για όσους είναι πάνω από 25 χρόνων και 32% για όσους είναι μέχρι 25 χρόνων. Κατάργηση ΕΓΣΣΕ 2010-2022. Οι μειώσεις ήταν άμεσες χωρίς τη συναίνεση των εργαζομένων.
  • Μείωση μετενέργειας των ΣΣΕ από 6 σε 3 μήνες.
  • Πάγωμα τριετιών.

  • 4092/2012 (ΝΔ)
  • Καθορισμός κατώτερου μισθού με υπουργική απόφαση και κατάργηση της ΕΓΣΣΕ
  • Κατάργηση της καθολικότητας εφαρμογής της ΕΓΣΣΕ ως προς τους μισθολογικούς όρους οι οποίοι εφαρμόζονται μόνο στα μέλη των εργοδοτικών οργανώσεων που την προσυπογράφουν.

  • 4172/2013 (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)
  • Θεσμοθέτηση όρων διαμόρφωσης του γενικού κατώτερου μισθού με υπουργική απόφαση … με «ολίγον σάλτσα» της τριμερούς διαβούλευσης.
  • Ο κατώτερος μισθός, που θα αποφασίζει ο εκάστοτε υπουργός Εργασίας, θα γίνεται μόνιμα με γνώμονα την «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων και την κατάσταση της «εθνικής οικονομίας».

  • 4564/2018 (ΣΥΡΙΖΑ)
  • Εδώ αναλαμβάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που αφού εφάρμοσε όλους τους προηγούμενους νόμους, ενεργοποιεί των 4172/2013 και κατά συνέπεια δικαίως ο νόμος Βρούτση για τον ορισμό του κατώτερου μισθού γίνεται νόμος Βρούτση – Αχτσιόγλου.

  • Εγκύκλιος 32921/2175/13.6.2018 (ΣΥΡΙΖΑ)
  • Ενεργοποίησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διάταξη του ν.1876/90 σχετικά με την αντιπροσωπευτικότητα των συμβάσεων προσθέτοντας μια ολόκληρη διαδικασία για να αποδεικνύεται ότι η ΣΣΕ δεσμεύει τους εργοδότες που απασχολούν το 50+1% των εργαζομένων του κλάδου ή επαγγέλματος για την επέκτασή της και την κήρυξή της ως γενικώς υποχρεωτικής για το σύνολο των εργαζομένων. Όλα αυτά τα 2018, που όπως είπαμε, ελάχιστες τέτοιες συμβάσεις υπογράφτηκαν και ο ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτές τις λίγες έβαλε εμπόδια κάνοντας μεγάλο δωράκι στους μεγαλοεργοδότες.

  • Νόμος 4635/2019 (ΝΔ)
  • Προκειμένου να εγκριθεί η επέκταση μιας κλαδικής ΣΣΕ ζητείται από την πλευρά των σωματείων να τεκμηριώσουν ότι η ΣΣΕ δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα και τη λειτουργία του ανταγωνισμού.

* Νόμος 4808/2021 (ΝΔ- Χατζηδάκη) με όλες τις αντεργατικές συνέπειες που αναλύουμε και στην σημερινή εισήγηση.

Κατά συνέπεια, εύλογα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι νόμοι, που ψηφίζονται από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι και σήμερα, δίνουν ευθεία χτυπήματα στις ΣΣΕ. Αφού πρώτα αφαίρεσαν από τα συνδικάτα τη δυνατότητα των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την υπογραφή ΕΓΣΕΕ, στη συνέχεια χτύπησαν τις κλαδικές ΣΣΕ και ευνόησαν τη δημιουργία «Ενώσεων Προσώπων» που ουσιαστικά αντικατέστησαν τα επιχειρησιακά σωματεία. Πάλι από τα στοιχεία του ΟΜΕΔ προκύπτει: Το 2004 υπογράφηκαν 223 κλαδικές ΣΣΕ (ΚΣΕΕ), το 2011 65 ΚΣΕΕ και το 2020 μόλις 19 ΚΣΕΕ!

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με εγκύκλιό της το 2018, νεκρανάστησε ανενεργή διάταξη του νόμου 1876/1990 σχετικά με τον έλεγχο της «αντιπροσωπευτικότητας» των κλαδικών ΣΣΕ, προσθέτοντας μια ολόκληρη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί, προκειμένου η ΚΣΕΕ να καταστεί υποχρεωτική για το σύνολο των εργαζομένων του κλάδου. Συγκεκριμένα, πρέπει να αποδειχθεί ότι οι εργοδότες που υπογράφουν την ΚΣΣΕ απασχολούν το 50 +1% των εργαζομένων του κλάδου. Όμως η απόδειξη αφέθηκε στη διακριτική ευχέρεια των εργοδοτών, οι οποίοι πρέπει να φέρουν τα σχετικά στοιχεία χωρίς να έχουν καμιά κύρωση αν δεν το κάνουν.

Η κυβέρνηση της ΝΔ συμπλήρωσε το έργο του ΣΥΡΙΖΑ με τον ν. 4635/2019. Έτσι, εκτός από το 50+1%, ζητά από την εργατική πλευρά να αποδείξει ότι η ΚΣΕΕ δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις «στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και τη λειτουργία του ανταγωνισμού»! Να αποδείξει με άλλα λόγια ότι η ΚΣΣΕ είναι σε όφελος των εργοδοτών και σε βάρος των εργαζομένων!

Το αποτέλεσμα είναι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων να μην καλύπτεται από ΣΣΕ και πάνω από 1/3 των εργαζομένων να αμείβονται με αποδοχές όχι μεγαλύτερες του κατώτατου μισθού.

Είναι ασφαλές να εκτιμήσουμε ότι το 80% – 85% των εργαζομένων στη χώρα μας θεσμικά δεν καλύπτεται μισθολογικά από ΣΣΕ, ο μισθός του έχει ως ελάχιστο σημείο αναφοράς τον κατώτατο μισθό και άρα η μισθολογική του κατάσταση εξαρτάται από το εκάστοτε ύψος του». Λογική συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ότι το ποσοστό των εργαζομένων που λαμβάνει αποδοχές στα όρια του κατώτατου μισθού (έως 700 ευρώ) ανέρχεται στο 35,1%.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Μπορεί οι κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, να βάζουν δυσκολίες για την υπογραφή ΣΣΕ. Έχουμε όμως και εμείς τα δικά μας όπλα και μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είναι η αγωνιστική πείρα των προηγούμενων ετών που μας έδωσε σημαντικά παραδείγματα όπου υπογράφτηκαν ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και στα δικαιώματα των εργαζομένων.

Έχουμε την περίοδο της πανδημίας, όπου η πρωτοπόρα δράση των συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έσπασε το κλίμα τρομοκρατίας, απαγορεύσεων, αντιμετώπισε την εργοδοτική αυθαιρεσία σε εκατοντάδες χώρους δουλειάς, προστατεύοντας την υγεία των εργαζομένων, ανέπτυξε αγώνες για την προστασία του εισοδήματος, του ωραρίου, ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας, την έλλειψη μέτρων υγείας και ασφάλειας.

Είχαμε αγώνες για την προστασία των ανέργων, που τα όποια επιδόματα έχουν άμεση σχέση με το ύψος του κατώτερου μισθού.

Αυτό δείχνει ότι παρόλα τα εμπόδια των νόμων δεν τα παρατήσαμε και είχαμε και αποτελέσματα. Δεν περιμένουμε μεσσίες και σωτήρες να μας λύσουν τα προβλήματα, επιλέγουμε τον αγώνα.

Το έργο που διαδραματίζεται σήμερα σε προεκλογικό χρόνο από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, το έχουμε ξαναδεί.

Η ΝΔ υπόσχεται ψίχουλα για τον κατώτερο μισθό. Τα ψίχουλα θα γίνουν καπνός από την ακρίβεια, τις ανατιμήσεις σε όλα τα βασικά προϊόντα, από τους δυσβάστακτους φόρους που πληρώνουν οι εργαζόμενοι. Δεν αναπληρώνουν τις τεράστιες απώλειες στο μισθό. Δεν εξασφαλίζουν την κάλυψη των αναγκών μας. Δεν αναιρούν αντεργατικές διατάξεις, όπως οι παγωμένες τριετίες που κρατάνε τους μισθούς στα χαμηλότερα επίπεδα. Θυμίζουμε ότι οι τριετίες είναι ουσιαστικά ένα επίδομα προϋπηρεσίας της τάξης του 10% που δίνεται με τη μορφή αύξησης κάθε φορά για όποιον συμπληρώνει τρία χρόνια εργασίας σε κάθε εργοδότη και ειδικότητα και μέχρι τρείς τριετίες. Για παράδειγμα, ένας εργαζόμενος που το 2012 αμειβόταν με 751 ευρώ σήμερα θα είχε 3 τριετίες και θα έπρεπε να λαμβάνει 1.000 ευρώ.

Μεικτός Μισθός 2012 751,39 ευρώ
1η τριετία 826,53 ευρώ
2η τριετία 901,67 ευρώ
3η τριετία 976,80 ευρώ

Ταυτόχρονα, η ΝΔ προεκλογικά εξαγγέλλει για το δημόσιο νέο μισθολόγιο για το 2024, προσπαθώντας να κρύψει ότι αυτό θα έχει τη λογική των bonus και θα συνδέεται με τη στοχοθεσία και την αντιδραστική αξιολόγηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει πιάσει τώρα το γνωστό του τροπάρι για κατάργηση των αντεργατικών νόμων, τα ίδια έλεγε και πριν γίνει κυβέρνηση. Όλους, μα όλους, τους αντεργατικούς νόμους τους διατήρησε και ψήφισε και άλλους. Για την υποβάθμιση των ΣΣΕ, εμπόδια για την εφαρμογή τους, αλλά και νόμους για τον περιορισμό της απεργίας. Απέρριψε ως κυβέρνηση ασυζητητί την πρόταση των συνδικάτων για τις ΣΣΕ. Ευθυγραμμίζεται 100% με τη στρατηγική του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά, για τους πλειστηριασμούς, για την κατάσταση με το φάρμακο και τις παράλληλες εξαγωγές, για το ρόλο των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ.

Ότι έχουμε πετύχει εμείς οι εργαζόμενοι το πετύχαμε με τον αγώνα μας, αντιμετωπίζοντας «θεούς και δαίμονες». Έτσι χρειάζεται να συνεχίσουμε.

Εμείς μιλάμε για τη μείωση του χρόνου εργασίας και όχι στην εργασία λάστιχο που έχουν ψηφίσει όλα τα άλλα κόμματα και η κυβέρνηση με την κατάργηση του 8ωρου, 100 ακριβώς χρόνια από την πρώτη νομοθέτησή του.

Μιλάμε για 7ωρο – 5νθημερο – 35ωρο στην πρόταση μας για την ΕΓΣΣΕ.

Με οδηγό μας το πλαίσιο πάλης και διεκδικήσεων να δυναμώσουμε την πάλη για:

  • Την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων για τις ΣΣΕ και τους μισθούς.
  • Την επαναφορά της συλλογικής διαπραγμάτευσης της ΕΓΣΣΕ ως αφετηρία για την αύξηση του κατώτερου μισθού. Ρήτρα αναπροσαρμογής των μισθών με βάση τον πληθωρισμό και ονομαστική αύξηση του κατώτερου αυτή που ζητούν τα συνδικάτα και ξεπερνά τα 850 ευρώ με τα σημερινά δεδομένα (επίσημος πληθωρισμός στο 10%).
  • Την επαναφορά κατακτήσεων, όπως τις τριετίες, την αρχή ευνοϊκότερης σύμβασης, την Κυριακάτικη αργία, την πληρωμή υπερωριών.
  • Στο δημόσιο την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, τη χορήγηση όλων των μισθολογικών κλιμακίων, την κατάργηση του απαράδεκτου διαχωρισμού στην μισθολογική εξέλιξη ανάλογα με την κατηγορία εκπαίδευσης κ.ά.
  • Το επίδομα ανεργίας στο 80% του κατώτερου μισθού.
  • Την κατάργηση του απαράδεκτου διαχωρισμού στην καταγγελία σύμβασης (απόλυση) με ή χωρίς προειδοποίηση.
  • Την ουσιαστική προστασία των εργαζόμενων γυναικών και της μητρότητας.

Το ΠΑΜΕ καλεί όλα τα συνδικάτα, τα εργατικά κέντρα, τις ομοσπονδίες να δυναμώσουν τον αγώνα για ΣΣΕ και αυξήσεις στους μισθούς και τα μεροκάματα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε κλάδο, σε όλη τη χώρα με στόχο να υπάρξει πανελλαδική αγωνιστική κλιμάκωση απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα.

Να πάρουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες, να επιλέξουν τις μορφές πάλης, να θέσουν στόχους με βάση τους άξονες του πλαισίου πάλης και την αναγκαία εξειδίκευση κατά χώρο και κλάδο, ενισχύοντας το διεκδικητικό πλαίσιο.

Να γίνει ουσιαστική συζήτηση μέσα στους χώρους δουλειάς, με στόχο το πλαίσιο πάλης να γίνει αντικείμενο αγώνα των εργαζομένων, να γίνει προσπάθεια να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς.

Επιδιώκουμε μέσα από αυτή την αγωνιστική διαδικασία να μετρήσουμε νέα θετικά αποτελέσματα που θα ανακουφίζουν τη ζωή των εργαζομένων, θα βελτιώνουν τους μισθολογικούς και εργασιακούς όρους.

Θέλουμε και στοχεύουμε να ενταχθούν στον αγώνα, στα συνδικάτα, νέες δυνάμεις εργαζομένων, να βελτιωθεί η λειτουργία και δράση των σωματείων, να τροφοδοτηθούν οι επόμενοι αγώνες από τους αγώνες και την πείρα του σήμερα.

Είμαστε σίγουροι ότι την επόμενη φορά που θα συζητήσουμε τη συνολική πείρα θα έχουμε πολλά περισσότερα παραδείγματα με θετικά αποτελέσματα, θα είμαστε πιο έμπειροι, πιο ικανοί να προσπερνάμε τις δυσκολίες που μας βάζουν οι μεγαλοεργοδότες και οι δυνάμεις που τους στηρίζουν σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο.

Η απόφασή μας είναι να ενισχύσουμε το δρόμο που έχει αποδειχτεί διαχρονικά ότι είναι προς το συμφέρον μας. Το δρόμο του αγώνα με επίκεντρο τις ανάγκες μας σε σύγκρουση και ρήξη με την πολιτική που σμπαραλιάζει τη ζωή μας και τις ανάγκες των οικογενειών μας.

 

Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας: Στην ασυδοσία της εργοδοσίας ασπίδα προστασία μας το σωματείο μας

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ Α.Ε ΤΙΜΩΡΕΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΜΕΙΝΕ ΕΓΚΥΟΣ

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΕ ΑΛΛΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ

Συναδέλφισσα, εργαζόμενη στην επιχείρηση Μάλλιαρης ΑΕ (Claire΄s, Hunkemoller) με το που ενημέρωσε την εργοδοσία της ότι είναι έγκυος, ήρθε αντιμέτωπη με απειλές και  μετάθεση σε κατάστημα της επιχείρησης στην άλλη άκρη της Αθήνας από αυτή που μέχρι πρότινος εργαζόταν. 

Πιο συγκεκριμένα η εργοδοσία με το που η συναδέλφισσα δήλωσε την εγκυμοσύνη της, απαίτησε χαρτί γιατρού για την πιθανή ημερομηνία τοκετού απειλώντας την με απόλυση αν δεν το προσκομίσει άμεσα. Και αυτό γιατί η συναδέλφισσα είπε ότι ” επικοινώνησα με τη γυναικολόγο μου και με ενημέρωσε πως χαρτί δεν μπορεί να μου δώσει διότι είναι ακόμα πολύ νωρίς”.

Αφού εντέλει προσκόμισε το συγκεκριμένο χαρτί, ενημερώθηκε πως θα μεταφερθεί σε άλλο κατάστημα της επιχείρησης. Από την ερχόμενη Τρίτη 24/1 μεταφέρεται από τη Γλυφάδα που ζει και εργάζεται σε κατάστημα που διατηρεί η επιχείρηση στο ¨The Mall Athens¨ στο Μαρούσι! Δηλαδή την αναγκάζουν να είναι 3 ώρες στο δρόμο και να εργαστεί σύμφωνα με το πρόγραμμα που της έχουν δώσει τη μια μέρα 10πμ – 6μμ, την άλλη 11πμ – 7μμ, την μεθεπόμενη σπαστό και πάει λέγοντας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα είναι 11ώρες στο πόδι!!

Η εργοδοσία όχι μόνο δε λογαριάζει την κατάσταση της και θέτει την υγεία της ίδιας και του εμβρύου σε κίνδυνο αλλά ταυτόχρονα της στερεί και το δικαίωμα να βλέπει και να φροντίζει το ανήλικο παιδί που ήδη έχει.

Αυτός είναι ο σεβασμός της εργαζόμενης – γυναίκας – μητέρας  που επικαλέστηκε η εργοδοσία σε παρέμβαση μας. Μέχρι εκεί φτάνει η ευαισθησία της!

Είναι αισχρό από τη μία να μας δηλώνει ότι είναι μία επιχείρηση που μεριμνά και πάνω απ΄όλα  βάζει την προστασία των εργαζόμενων γυναικών, πολύ περισσότερο των εγκύων και από την άλλη να επικαλείται τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και τις εκάστοτε ανάγκες της επιχείρησης και με θράσος να λέει ότι δεν εξαιρείται καμία από αυτές.

Αλήθεια μήπως το επόμενο βήμα της εργοδοσίας είναι να μεταθέσει την έγκυο συναδέλφισσα στην Πάτρα ή στη Θεσσαλονίκη που διατηρεί καταστήματα αφού αυτό προβλέπεται από τις συμβατικές της υποχρεώσεις;

Δεν θα τους περάσει! Στην ασυδοσία της εργοδοσίας ασπίδα προστασία μας το σωματείο μας, ο συλλογικός μας αγώνας και η αλληλεγγύη μας.  

Απαιτούμε η εργοδοσία να ανακαλέσει την απόφαση της για μεταφορά της συναδέλφισσας σε άλλο κατάστημα, να σταματήσει να της ασκεί πιέσεις και να την απειλεί. Επίσης να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας της.

Το σωματείο ήδη έχει προχωρήσει σε παρέμβαση  και θα συνεχίσει και τις επόμενες μέρες ενημερώνοντας και καλώντας τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους και στη συγκεκριμένη επιχείρηση και στον κλάδο, να σταθούμε στο πλευρό της συναδέλφισσας.

ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, ΠΕΕΜΑΓΕΝ: 48ωρη απεργία στις 8 και 9 Φλεβάρη

Πραγματοποιήθηκε στις 20 Γενάρη το Τακτικό Συμβούλιο της ΠΝΟ. Στις τοποθετήσεις τους στο Τακτικό Συμβούλιο οι ταξικές δυνάμεις των σωματείων ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, ΠΕΕΜΑΓΕΝ, ανέδειξαν τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στα καράβια, στις ναυτικές σχολές, από τη φιλοεφοπλιστική πολιτική, αλλά και σε όλες τις πλευρές της ζωής μας, από την αντιλαϊκή πολιτική, που εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και οι προηγούμενες. Ξεκαθαρίσαμε ότι θα μας βρουν απέναντί τους, όσοι κάνουν συμφωνίες με τα αφεντικά για να χτυπηθούν τα δικαιώματα μας.

Αποφασίστηκε 48ωρη Προειδοποιητική Πανελλαδική απεργία σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, στις 8 και 9 Φλεβάρη, καθώς και η έναρξη των διαδικασιών για την τροποποίηση του καταστατικού της ομοσπονδίας.

Καταψηφίστηκε ο απολογισμός και ο προγραμματισμός δράσης, με 35 ψήφους ενώ υπέρ ψήφισαν 33. Απείχαν από το Τακτικό Συμβούλιο οι 9 αντιπρόσωποι του σωματείου Θαλαμηπόλων και ενημέρωσαν με σχετικό έγγραφο τους.

Η σύνθεση του σώματος για άλλη μια φορά δεν αντιπροσώπευε τις πραγματικές διαθέσεις των ναυτεργατών, με το ισχύον διαχρονικό αντιδραστικό καταστατικό της ομοσπονδίας, αποκλείοντας αντιπροσώπους με τη μη εφαρμογή της απλής αναλογικής.

Η 48ωρη απεργία αποτελεί συνέχεια των απεργιακών κινητοποιήσεων στις 25 Οκτώβρη και 9 Νοέμβρη, που σηματοδότησαν από τη μαζική –αποφασιστική συμμετοχή των ναυτεργατών, των εργαζομένων, στέλνοντας ελπιδοφόρο μήνυμα αντίστασης και ανυπακοής στην αντιλαϊκή πολιτική.

Συμβάσεις κλαδικές – αυξήσεις των μισθών

είναι η απαίτηση των Ναυτεργατών

Να μην λύσει κάβος, να μην γυρίσει προπέλα στην απεργία. Δεν σκύβουμε το κεφάλι στον εργασιακό μεσαίωνα, για τα κέρδη των εφοπλιστών, όλοι στον αγώνα για δουλεία με δικαιώματα, διεκδικώντας:

  • Ανανέωση και εφαρμογή των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, με ουσιαστικές αυξήσεις που να καλύπτουν τον πληθωρισμό.
  • Οργανικές συνθέσεις και συνθήκες εργασίας ενάντια στην υπονόμευση της ασφάλειας της ανθρώπινης ζωής.
  • Απόσυρση των αντιναυτεργατικών διατάξεων στην αναθεώρηση του ΚΙΝΔ.
  • Θέσεις εργασίας με συγκροτημένα δικαιώματα, μέτρα προστασίας των ανέργων, της υγείας.

 

Καλούμε τους ναυτεργάτες να γίνει υπόθεση όλων μας η επιτυχία του απεργιακού αγώνα, οργανώνουμε τις δυνάμεις μας στα καράβια, στις σχολές, παντού. 

 

1...1,9811,9821,983...5,760Σελίδα 1,982 από 5,760