Τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ – ΠΕΣ/ΝΑΤ εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους οικείους και τους συναγωνιστές του παλαίμαχου μετανάστη αγωνιστή, Γιώργου Γκότση, που έφυγε από τη ζωή την 13η Απρίλη.
Ο Γιώργος Γκότσης γεννήθηκε το 1930 στον Αετό Μεσσηνίας, από οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του ως υπεύθυνος του ΕΑΜ στην περιοχή, δολοφονήθηκε στις φυλακές της Κυπαρισσίας το 1945. Η μητέρα του καταδικάστηκε σε θάνατο και ο αδελφός του σκοτώθηκε πολεμώντας στις γραμμές του ΔΣΕ. Το σπίτι του το έκαψαν 2 φορές οι Γερμανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Διωκόμενος αυτός και η οικογένεια του, από το καθεστώς, μεταναστεύει αρχικά στο Βέλγιο, όπου δουλεύει ως ανθρακωρύχος και στη συνέχεια στην Αυστραλίας το 1960. Μαζί με Έλληνες συναγωνιστές ιδρύουν τον Εργατικό Σύνδεσμο «Ηράκλειτο» και το 1964 μετακομίζει στο Σίδνεϋ όπου και δουλεύει στο λιμάνι. Το 1965 εκλέχτηκε οργανωτικός γραμματέας του εργατικού συνδέσμου Άτλας και το 1974 Πρόεδρος του συνδέσμου, όπου και παρέμεινε Πρόεδρος έως πρόσφατα, ενώ παράλληλα για πολλά χρόνια διετέλεσε Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής Πρωτομαγιάς του Σίδνεϋ.
Ο Γιώργος Γκότσης έγραψε την ιστορία του με σκληρούς αγώνες, ρήξεις και ιδανικά. Η στάση ζωής του, ο ασίγαστος αγώνας του, αποτελεί παραδειγματική περίπτωση αγωνιστή μετανάστη, με καθοριστική επιρροή στην ιστορική εξέλιξη της σύνδεσης του αυστραλιανού συνδικαλιστικού κινήματος, με τους εργαζόμενους μετανάστες της Αυστραλίας, στις εργατικές τους διεκδικήσεις αλλά και ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις.
Παράδειγμα αποτελεί η έμπρακτη αλληλεγγύη και συμβολή του στους ταξικούς αγώνες των ναυτεργατών της Ελλάδας. Κομβικά σημεία το σταμάτημα των πλοίων την περίοδο της Χούντας στο λιμάνι του Σίδνεϋ, η αμέριστη συμπαράσταση στη Διοίκηση της ΠΕΜΕΝ τη δύσκολη πολιτικά περίοδο μετά τη χούντα που αναλαμβάνει ταξική διοίκηση στο σωματείο. Καθοριστική η συμβολή του μέσω των συνδικάτων της Αυστραλίας, στην επιτυχία της Παγκόσμιας Απεργίας της ΠΕΜΕΝ το 1980, με δουλειά πλοίο το πλοίο και μηχανικό το μηχανικό, στα ελληνικά πλοία που ήταν δεμένα στο λιμάνι του Σίδνεϋ. Η στάση του αυτή, δίπλα στους αγώνες των ναυτεργατών, συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση μέχρι το θάνατό του.
Ο Γιώργος Γκότσης δεν παρέδωσε τα όπλα με τη συνταξιοδότηση του. Με σύνθημα του «Ο αγώνας συνεχίζεται» συνέχισε αταλάντευτα τη δράση του μέχρι το τέλος.
Αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους, αλλά και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, στην ασίγαστη ταξική πάλη της εργατικής τάξης με το κεφάλαιο, για όσο θα υπάρχει καπιταλισμός στον κόσμο.
ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
