Όταν η αναξιοπιστία της ηγεσίας της ΔΗΣΥ δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα…τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.
Στις 15/10/2026 ψηφίστηκε στη Βουλή, στο άρθρο 209 νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, διάταξη που βάζει, σε έναν βαθμό, «φρένο» στην αυτόφωρη διαδικασία και στις συλλήψεις εκπαιδευτικών για πράξεις που σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων τους.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση, προφανώς, δεν λύνει ούτε αντιμετωπίζει συνολικά το ζήτημα της θωράκισης των εκπαιδευτικών μέσα στο σχολείο, αφού η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και η διαχρονική πολιτική και στρατηγική των κυβερνήσεων, μας αφήνει επί της ουσίας απροστάτευτους και μας στοχοποιεί από χίλιες μεριές.
Αντιμετωπίζει εν μέρει απαράδεκτα φαινόμενα που έχουμε δει να επαναλαμβάνονται συχνά τα τελευταία χρόνια: συναδέλφους μας να οδηγούνται και να κρατούνται στα αστυνομικά τμήματα, έπειτα από αβάσιμες, άδικες και συκοφαντικές καταγγελίες. Το θέμα αυτό επίσης, αποτελεί, διαχρονική θέση, ψηφισμένη σε Γ.Σ. της ΔΟΕ, και περιλαμβάνεται στα αιτήματα της πρότασης της ΔΟΕ για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
Μετά την ψήφιση της συγκεκριμένης διάταξης και αφού καταγράφηκε η στάση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς και του ΠΑΣΟΚ, που ψήφισε «παρών», η ηγεσία της ΔΗΣΥ, ευρισκόμενη σε πολύ δύσκολη θέση εξαιτίας της αναντιστοιχίας της στάσης του κόμματός της, αλλά και της ίδιας, με τις ομόφωνες θέσεις και διεκδικήσεις του κλάδου, ξεκίνησε μια απέλπιδα, είναι η αλήθεια, προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας.
Οφείλουμε να πούμε ότι, σε αυτό, η συγκεκριμένη δύναμη έχει διαχρονικά «διδακτορικό». Γιατί, αν αναζητήσουμε τη συμβολή της στους αγώνες και στις προωθητικές αποφάσεις του κλάδου, τότε «δεν πηγαίνει και πολύ καλά όλο αυτό».
Αρχικά, λοιπόν, στελέχη της επιδόθηκαν σε διαρροές και συνειδητά ψέματα σχετικά με την ίδια την ψηφοφορία και τις θέσεις των κομμάτων. Μόλις αποκαλύφθηκε η πραγματικότητα μέσα από τα πρακτικά της Βουλής, το τροπάρι άλλαξε γρήγορα. Ακολούθησε μια ανακοίνωση που επιχειρεί να «δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα», φτάνοντας στο σημείο να εγκαλεί τάχα την ΑΣΕ για ταύτιση με την κυβέρνηση της ΝΔ, επειδή στήριξε το ΚΚΕ, όπως κάνει πάντα άλλωστε, πλευρές των διεκδικήσεων και των αιτημάτων του κλάδου στη συγκεκριμένη ψηφοφορία.
Πάμε, λοιπόν, στην ουσία του ζητήματος. Πάει πολύ, πραγματικά, όταν είσαι μια δύναμη που όλα αυτά τα χρόνια της κυβέρνησης της ΝΔ ψηφίζει με «χέρια και με πόδια» το 70% των νομοσχεδίων της, όταν συγκυβερνάς διαχρονικά στο ΥΠΑΙΘΑ με στελέχη σου, να ψάχνεις υποτίθεται να διαφοροποιηθείς σε ένα άρθρο που, έστω και κουτσά, προστατεύει τους εκπαιδευτικούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Κι ενώ, στην ουσία, η ρύθμιση αυτή είναι αποτέλεσμα του αγώνα και της πίεσης του κλάδου, των αποφάσεων και των διεκδικήσεών του, τις οποίες τάχα κόπτεσαι ότι υπερασπίζεσαι.
Εκτός αν η συγκεκριμένη ηγεσία θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι, απέναντι σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση, δεν πρέπει, μέσα από τους αγώνες τους και τα σωματεία τους, να πιέζουν, να διεκδικούν, να προτείνουν και να αποσπούν ό,τι μπορούν. Αλλά θα πρέπει, όπως κάνει όλα αυτά τα χρόνια η ΔΥΣΥ σε κάθε μεγάλο μέτωπο που ανοίξαμε με την κυβέρνηση της ΝΔ, να εφαρμόζουν πιστά τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και να περιμένουν στωικά πότε θα έρθει να τους σώσει ο κάθε Ανδρουλάκης.
Πάει επίσης πολύ, να ακούμε όλα αυτά τα χρόνια για εμμονή σε μονοθεματικούς αγώνες (π.χ. για την αξιολόγηση) και ότι ο κλάδος πρέπει να προτάξει και να ασχοληθεί σοβαρά με το μισθολογικό, τις αυξήσεις και τη θωράκισή του, και όταν φτάνουμε στο «δια ταύτα», να καταψηφίζει (μονίμως) και αυτή την κλαδική απεργία της ΔΟΕ, η οποία διεκδικεί αυξήσεις, στήριξη των εκπαιδευτικών και του σχολείου, αλλά και ρυθμίσεις που βελτιώνουν την κατάσταση σε σχέση με την αυτόφωρη διαδικασία για τους εκπαιδευτικούς.
Και τώρα, αφήνουμε τη ηγεσία της ΔΗΣΥ να συνεχίσει την τόσο σημαντική ενασχόλησή της με τη μαζική παραγωγή κακόγουστων αφισών για την ΑΣΕ και τις υπηρεσιακές εκλογές.
Εμείς δίνουμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της κλαδικής πανεκπαιδευτικής απεργίας την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου. Για να βγουν ο κλάδος, οι διεκδικήσεις και τα δίκαια αιτήματά του στο προσκήνιο.
Όλες και όλοι στη μάχη! Τώρα μιλάμε εμείς οι εκπαιδευτικοί, για να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια και δικαιώματα, σε ένα σχολείο που θα μορφώνει και δεν θα εξουθενώνει.
