Οι εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα καλούμαστε να δώσουμε ένα δυναμικό «παρών», μαζί με όλους τους κλάδους των εργαζομένων στις 5 του Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη. Δεν χωρά καμία αναμονή, δεν μπορούμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στην πολιτική συγκυρία, το έχουμε ξαναζήσει, μόνο η δυναμική παρέμβαση του κλάδου, συνολικά του εργατικού κινήματος, μπορεί να δώσει λύσεις. Ο κλάδος να εκφράσει την οργή του απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, να φωνάξει ένα μεγάλο φτάνει πια, δεν πάει άλλο:
Να ζούμε με μισθούς πείνας, να πληρώνουμε πανάκριβα ενοίκια, να μην μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Να παρακολουθούμε τις κυβερνήσεις να αλλάζουν, οι μνημονιακές περικοπές να παραμένουν, αλλά και να μη δεσμεύεται κανένας επίδοξος πρωθυπουργός ότι θα τις καταργήσει. Είναι απαράδεκτη η απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ που απέρριψε οριστικά την προσφυγή για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και προκλητική η αιτιολόγηση που αναφέρει ότι «δεν προέκυψε πως η μη καταβολή των επιδομάτων θέτει σε κίνδυνο την αξιοπρεπή διαβίωση των δημοσίων υπαλλήλων». Αλήθεια, να πάνε να συζητήσουν την απόφασή τους με τους συναδέλφους μας που κοιμούνται κάθε χρόνο σε παγκάκια, αυτοκίνητα, κάμπινγκ, βλέπουν την οικογένεια τους μια φορά το δίμηνο, αφού πρώτα όμως τους αποκαλύψουν το μισθό που παίρνουν οι ίδιοι. Η δικαιοσύνη απέδειξε την ανεξαρτησία της ακόμα μία φορά…
Να διδάσκουμε σε επικίνδυνα και ακατάλληλα κτίρια, γεμάτα χορηγούς, αλλά άδεια από εκπαιδευτικούς. Να ακούμε μονότονα κάθε χρόνο ότι «οι εκπαιδευτικοί θα είναι από την πρώτη μέρα στα σχολεία τους», να φτάνει Γενάρης και να μην διδάσκονται ούτε τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα.
Να υπηρετούμε σε ένα σχολείο σκληρό, ανταγωνιστικό, ταξικά κατηγοριοποιημένο, πανάκριβο για τους γονείς, που μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε εξεταστικό κέντρο. Ένα σχολείο που απέχει παρασάγγας από τον πραγματικό του ρόλο, να κατανοούν σε βάθος οι μαθητές τη γλώσσα, τους βασικούς νομούς των επιστημών, ώστε να εξηγούν, αλλά και να παρεμβαίνουν στη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα, να αναπτύσσουν ολόπλευρα την προσωπικότητά τους.
Να λειτουργούμε σε ένα απίστευτα αυταρχικό καθεστώς, να διωκόμαστε διαρκώς είτε επειδή ασκούμε το απεργιακό μας δικαίωμα είτε επειδή προσπαθούμε να κάνουμε με επιστημονική επάρκεια τη δουλειά μας είτε ακόμα και για απλά διοικητικά θέματα.
Στο ιδιότυπο λογιστήριο που έχει στήσει η κυβέρνηση, τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και η αξιοπρεπής διαβίωση των εκπαιδευτικών κοστολογούνται ακριβά και απορρίπτονται. Αντίθετα, τα κέρδη των εφοπλιστών, των πετρελαϊκών εταιριών, των τραπεζών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων είναι αποδεκτά. Ειδικά τα 8 δισ. των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών και τα έξοδα για «τις 7 επιχειρήσεις των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων έξω από τα σύνορα της χώρας», αντιμετωπίζονται ως «ιερή αγελάδα».
Πάνω από όλα, όμως, δεν μπορούμε να δεχθούμε αυτό το δυστοπικό μέλλον που προμηνύεται για τους μαθητές μας. Να ζουν σε ένα κόσμο που ο πόλεμος, η φτώχεια, η εξαθλίωση και η προσφυγιά θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Να βιάζεται η αλήθεια και η κοινή λογική μπροστά στα μάτια τους και αυτό να θεωρείται κάτι φυσιολογικό.
Το δικαίωμα στη μόρφωση και τη ζωή δεν είναι λογιστικό πρόβλημα, δεν το διαπραγματευόμαστε με το κοστολόγιο καμίας κυβέρνηση. Είναι πολιτικό πρόβλημα και τις περισσότερες φορές δεν λύνεται στα στενά όρια των υπουργικών γραφείων, λύνεται στο δρόμο μέσα από μεγάλες κινητοποιήσεις, με τη δυναμική παρέμβαση των εργαζομένων. Στις 5 του Σεπτέμβρη, θα δώσουμε τη δική μας απάντηση.
