Οι εργατοπατέρες της ηγεσίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργοδοτών Ελλάδας ξανά σε ρόλο προσωπάρχη του ΣΕΒ 

Φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο, κουπόνια στους εργαζόμενους αντί για αυξήσεις στους μισθούς και ΣΣΕ

Την ώρα που δέκα συνάδελφοί μας έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μόλις μια εβδομάδα σε εργοδοτικά εγκλήματα, που χιλιάδες στρέμματα δάσους γίνονται στάχτη, περιούσιες και ανθρώπινες ζωές χάνονται, η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν έχει βγάλει άχνα.

Βρήκε όμως τη φωνή της για να παρουσιαστεί στο γνώριμο πόστο της, στο πλευρό της κυβέρνησης και των εργοδοτικών οργανώσεων, απέναντι στους εργαζόμενους. Έβαλε την υπογραφή της κάτω από ένα ακόμη αίτημα των επιχειρηματικών ομίλων για νέες φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές.

Με κοινή επιστολή των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων» προς τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ζητούν την αύξηση του ημερήσιου ορίου των διατακτικών σίτισης από τα 6 στα 10 ευρώ. Παρουσιάζουν μάλιστα αυτή την πρωτοβουλία ως μέτρο «ανακούφισης» των εργαζομένων.

Τα πράγματα, όμως, είναι πολύ διαφορετικά. Κάθε ευρώ που αποσπούν οι εργαζόμενοι από την εργοδοσία προέρχεται από τη δική τους δουλειά, τους ανήκει και είναι καλοδεχούμενο. Άλλο όμως η παροχή που κατοχυρώνεται με Συλλογική Σύμβαση και άλλο η προαιρετική διατακτική και οικειοθελής παραχώρηση.

Οι διατακτικές σίτισης μέχρι το προβλεπόμενο όριο δεν εντάσσονται στον μισθό, απαλλάσσονται από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, ενώ αποτελούν δαπάνη που εκπίπτει φορολογικά για την επιχείρηση. Η εργοδοσία θα αποκτήσει μεγαλύτερο περιθώριο να χορηγεί, μεγαλύτερο ποσοστό του μισθού σε διατακτικές εφόσον το επιλέξει, μια φθηνότερη για την ίδια παροχή, έξω από τον μισθό και τις ασφαλιστικές εισφορές.

Πρόκειται για μια νέα φορολογική διευκόλυνση προς την εργοδοσία, σερβιρισμένη με το περιτύλιγμα της «κοινωνικής ευαισθησίας». Η ίδια η ανακοίνωση της ΓΣΕΕ είναι αποκαλυπτική. Συνδέει την πρόταση με την ανάγκη των επιχειρήσεων να «κρατούν ποιοτικό προσωπικό με ανταγωνιστικές παροχές». Αυτή δεν είναι γλώσσα συνδικάτου. Είναι γλώσσα προσωπάρχη, τμήματος ανθρώπινου δυναμικού πολυεθνικής.

Η χαμηλή αγοραστική δύναμη των εργαζομένων που επικαλούνται δεν αποτελεί φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα της πολεμικής εμπλοκής, των πολιτικών της ΕΕ και των κυβερνήσεων, που υπηρετούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, των αντεργατικών νόμων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – όλου ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή των κομμάτων των συνδικαλιστών που έχουν σχηματίσει συγκυβέρνηση στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Ενώ οι εργαζόμενοι βλέπουν τον μισθό τους να τελειώνει στα μισά του μήνα και τα ενοίκια, τα τρόφιμα και το ρεύμα να καταπίνουν το εισόδημά τους, τα κέρδη των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο έφτασαν το 2025 τα 12 δισ. ευρώ. Πίσω από την εκτίναξη της κερδοφορίας των ομίλων βρίσκεται και η ακρίβεια, που ροκανίζει καθημερινά το εισόδημα των εργαζομένων.

Μπροστά σε αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, η ηγεσία της ΓΣΕΕ βλέπει τη ζωή των εργαζομένων με τα μάτια της εργοδοσίας. Δεν ανησυχεί για το πως θα τα βγάλει πέρα η εργατική – λαϊκή οικογένεια. Αγωνιά για το πως οι επιχειρήσεις θα διατηρήσουν «ποιοτικό προσωπικό», θα αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και θα περιορίσουν το λεγόμενο «μισθολογικό κόστος».

Η πρόκληση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ θυμούνται υποκριτικά τις ΣΣΕ. Ποιοι μιλούν για Συλλογικές Συμβάσεις; Αυτοί που διαπραγματεύονταν επί μήνες πίσω από την πλάτη των συνδικάτων και των εργαζομένων με την κυβέρνηση και τους βιομήχανους και υπέγραψαν την κατάπτυστη και αισχρή «Κοινωνική Συμφωνία», θωρακίζοντας το αντεργατικό πλαίσιο που κρατά τους μισθούς καθηλωμένους και βάζει νέα εμπόδια στη συλλογική διεκδίκηση.

Αυτός είναι ο ρόλος τους! Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει μετατρέψει τη Συνομοσπονδία σε μηχανισμό στήριξης της κυβέρνησης της ΝΔ, σε μακρύ χέρι της εργοδοσίας μέσα στο εργατικό κίνημα, σε εργαλείο αφοπλισμού και ενσωμάτωσης των εργαζομένων.

Εργαζόμενοι και εργοδότες δεν είναι «κοινωνικοί εταίροι»! Είναι δυο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μια βρίσκονται αυτοί που παράγουν όλο τον πλούτο και παλεύουν να ζήσουν από τον μισθό τους. Από την άλλη αυτοί που αυξάνουν τα κέρδη τους τσακίζοντας μισθούς, ωράρια και δικαιώματα. Ανάμεσα στα συμφέροντά τους δεν υπάρχει καμία «κοινωνική συναίνεση», υπάρχει ανειρήνευτη σύγκρουση. Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο!

Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται κουπόνια αντί για αυξήσεις ούτε εργατοπατέρες σε ρόλο συμβούλου επιχειρήσεων του ΣΕΒ. Χρειάζονται δυνατά, μαζικά και αγωνιστικά συνδικάτα, ριζωμένα στους χώρους δουλειάς, που θα οργανώνουν τον αγώνα για Συλλογικές Συμβάσεις με μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, για κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων!

Αφού οι θλιβεροί εργατοπατέρες έκαναν το «αγωνιστικό» τους καθήκον,  τους αφήνουμε να απολαύσουν τα μπάνια τους…

Προετοιμάζουμε σε κάθε χώρο δουλειάς και κλάδο τη μαζική συμμετοχή στο μεγάλο πανελλαδικό – παλλαϊκό συλλαλητήριο στην ΔΕΘ! Στις 5 Σεπτέμβρη, δίνουμε μαχητική  απάντηση στην πολιτική των κερδών και του πολέμου!