Σταύρος Χρηστίδης στο parapolitika.gr: «Νεκροί και σακατεμένοι εργάτες – Δεν επαρκούν οι έλεγχοι»
Η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο παραγωγής και συσκευασίας ξιδιού στα Εξαμίλια Κορινθίας, όπου ένας 67χρονος εργαζόμενος έχασε τη ζωή του, έρχεται να προστεθεί στη μαύρη αλυσίδα των εργατικών «ατυχημάτων» και αναδεικνύει με δραματικό τρόπο το ζήτημα της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Με αφορμή το νέο εργοδοτικό έγκλημα, ο Σταύρος Χρηστίδης, μέλος της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Δυτικής Αττικής και αντιπρόεδρος του Κλαδικού Σωματείου Ενέργειας, μίλησε στο parapolitika.gr για την κατάσταση που επικρατεί στους χώρους εργασίας.
Επισήμανε ότι τα εργατικά «ατυχήματα» είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο σε εργοστάσια, οικοδομές, στις διανομές και σε πολλούς ακόμη κλάδους. «Έχουμε πολλούς τραυματίες. Γενικά έχουμε πολλά εργατικά ατυχήματα, νεκρούς και σακατεμένους εργάτες. [Οι εργοδότες] στο κυνήγι του κόστους δεν λογαριάζουν τίποτα. Ούτε μέτρα ασφαλείας ούτε συνθήκες εργασίας».
«Τα σωματεία πήγαιναν και σταματούσαν επιχειρήσεις που δούλευαν και δεν εφάρμοζαν την εγκύκλιο του υπουργείου που προέβλεπε παύση εργασιών»
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις συνθήκες που αντιμετώπισαν οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια του καύσωνα. Όπως ανέφερε, επιχειρήσεις εξακολούθησαν να λειτουργούν χωρίς να εφαρμόζουν ακόμη και την εγκύκλιο του υπουργείου για την παύση των εργασιών, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η παρέμβαση των εσωματείων για να σταματήσει η δουλειά και να προστατευτούν οι εργαζόμενοι.
«Η Επιθεώρηση δεν επαρκεί για να μπορέσει να κάνει τη δουλειά που πρέπει σε μια τόσο μεγάλη βιομηχανική περιοχή»
Αναφερόμενος στη Δυτική Αττική, τόνισε ότι το πρόσφατο εργατικό δυστύχημα στον Ασπρόπυργο δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Καθημερινά σημειώνονται δεκάδες εργατικά ατυχήματα, ενώ η Επιθεώρηση Εργασίας, εξαιτίας της υποστελέχωσης, αδυνατεί να πραγματοποιήσει τους αναγκαίους ελέγχους σε μια τόσο μεγάλη και επιβαρυμένη βιομηχανική περιοχή.
«Είναι αυτά που έχουν συμβεί και άλλα τόσα που δεν έχουν καταγραφεί από το υπουργείο»
Παράλληλα, ανέδειξε το τεράστιο πρόβλημα της υποκαταγραφής. Τα περιστατικά που γίνονται γνωστά αποτελούν μόνο ένα μέρος της πραγματικής εικόνας, καθώς πολλά εργατικά «ατυχήματα» δεν καταγράφονται από το υπουργείο.
Υπογράμμισε την ανάγκη να υπάρξει πλήρης καταγραφή τόσο των εργατικών «ατυχημάτων» όσο και των επαγγελματικών ασθενειών, ώστε να αποτυπώνονται οι πραγματικές συνέπειες των συνθηκών εργασίας στην υγεία και στη ζωή των εργαζομένων.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι να λαμβάνονται όλα τα αναγκαία μέτρα πρόληψης πριν από το δυστύχημα και όχι να αναζητούνται ευθύνες και απαντήσεις μόνο αφού χαθεί ακόμη μία ανθρώπινη ζωή.