«Ευρωπαϊκό μοντέλο» σημαίνει μισθοί πείνας, δουλειά μέχρι το θάνατο, ακρίβεια, φτώχεια και σιγή νεκροταφείου για τα κέρδη των ομίλων και τους πολέμους της ΕΕ
Ο Μητσοτάκης πήγε στις Βρυξέλλες για να διαφημίσει ως πεμπτουσία του «ευρωπαϊκού μοντέλου» την «Κοινωνική Συμφωνία» – αίσχος κυβέρνησης, ΣΕΒ, εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, που βάζει ταφόπλακα στις ΣΣΕ. Δηλαδή το μοντέλο όπου κυβέρνηση, επιχειρηματικοί όμιλοι και εργατοπατέρες, κάθονται στο ίδιο τραπέζι για να αποφασίσουν πώς θα συνεχιστεί πιο αποτελεσματικά το ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Πίσω από τα παχιά λόγια για «καλύτερους μισθούς» βρίσκεται η πραγματικότητα που ζουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, μισθοί που τελειώνουν στα μισά του μήνα, ενοίκια που καταπίνουν έναν ολόκληρο μισθό, λογαριασμοί που γονατίζουν τα λαϊκά σπίτια, τρόφιμα και καύσιμα που έχουν γίνει είδη πολυτελείας. Όλα αυτά την ώρα που οι επιχειρηματικοί όμιλοι ανακοινώνουν κέρδη-ρεκόρ και η κυβέρνηση τους στρώνει κόκκινο χαλί με επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές και αντεργατικούς νόμους.
Η κυβερνητική κοροϊδία για «περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα» δεν αντέχει ούτε μέχρι το ταμείο του σούπερ μάρκετ. Το εισόδημα των εργαζομένων δεν το εξαφανίζει κάποια φυσική καταστροφή. Το εξαφανίζει η πολιτική της ακρίβειας, της φοροληστείας, των έμμεσων φόρων, των ματωμένων πλεονασμάτων, των πολεμικών δαπανών, της εμπλοκής στους πολέμους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Το εξαφανίζει η πολιτική των κερδών και του πολέμου που δίνει τα πάντα στο κεφάλαιο και ζητά από τον λαό να μάθει να ζει με τα ψίχουλα.
Όσο για τις «βέλτιστες πρακτικές» και τους «κανόνες στην αγορά εργασίας», οι εργαζόμενοι ξέρουν καλά. Είναι οι νόμοι που έχει ψηφίσει η κυβέρνηση της ΝΔ και οι προηγούμενες ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι φέρουν τη σφραγίδα των οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι οι μισθοί πείνας, τα 13ωρα, η δουλειά τις Κυριακές, τα ωράρια και οι ατομικές συμβάσεις λάστιχο, τα ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας, το χτύπημα των ΣΣΕ και του απεργιακού δικαιώματος.
Αυτό είναι το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και δεν χρειάζεται μετάφραση από τον Μητσοτάκη σε καμία ευρωπαϊκή γλώσσα, γιατί οι λαοί της ΕΕ το ζουν στο πετσί τους. Στην πράξη είναι το πλαίσιο των κατευθύνσεων της ΕΕ που θωρακίζει την εκμετάλλευση, τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και την πολιτική που ματώνει τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς.
Στη Γερμανία, η εργάσιμη μέρα μπορεί να επεκταθεί στις 12 και 13 ώρες, ενώ τέτοια ωράρια εφαρμόζονται ήδη σε εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας.
Στο Βέλγιο, 4ήμερη εργασία με 9,5 και 10 ώρες δουλειάς τη μέρα, όπως πρότεινε πρόσφατα και το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή συμπίεση του ίδιου ή και μεγαλύτερου όγκου δουλειάς σε λιγότερες μέρες, που βαφτίζεται «ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής».
Στην Πορτογαλία, η κυβέρνηση προώθησε αντεργατική μεταρρύθμιση με πάνω από 100 μέτρα, για πιο εύκολη ανακύκλωση εργαζομένων, παράταση συμβάσεων ορισμένου χρόνου, χτύπημα δικαιωμάτων και εμπόδια στην απεργία. Οι εργαζόμενοι απάντησαν με μεγάλη γενική απεργία.
Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα διέξοδο μπορεί να δώσει μόνο ο οργανωμένος λαός, το μαζικό και μαχητικό εργατικό – λαϊκό κίνημα, που θα παλεύει για μέτρα ανακούφισης, για αυξήσεις στους μισθούς και Συλλογικές Συμβάσεις, ενάντια στην άθλια «Κοινωνική Συμφωνία” εργοδοσίας, κυβέρνησης και εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, που στηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και οι δυνάμεις της βολικής αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, συνδικαλιστές που ακολουθούν σήμερα το κόμμα Τσίπρα.
Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Δεν υπάρχει «σνάπτυξη» που να χωράει και τα κέρδη κεφαλαίου και τις ανάγκες των εργαζομένων.
Τώρα να δυναμώσει η οργάνωση και η διεκδίκηση σε κάθε χώρο δουλειάς. Να δοθεί μαζική απάντηση με τις μεγάλες κλαδικές απεργίες σε Κατασκευές, Τρόφιμα – Ποτά και Επισιτισμό – Τουρισμό και των εργαζομένων στις Περιφέρειες στις 24 Ιούνη, με αιχμή τις Συλλογικές Συμβάσεις.
Να αποτελέσουν σταθμό κλιμάκωσης μπροστά στο μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, στις 5 Σεπτέμβρη, για να ακουστεί δυνατά η φωνή των εργαζομένων και του λαού ενάντια στην πολιτική των κερδών και του πολέμου.