Για τις δύο 17χρονες της Ηλιούπολης

Στον κόσμο μας παιδιά αυτοκτονούν γιατί δεν αντέχουν το βάρος των πανελλαδικών εξετάσεων… Στον κόσμο μας παιδιά αυτοκτονούν γιατί δεν ξέρουν αν αύριο η εργασία-σκλαβιά θα τους επιτρέψει να ζουν αξιοπρεπώς… Στον κόσμο μας παιδιά βλέπον μπροστά τους μόνο ένα ζοφερό μέλλον, γεμάτο πολέμους, φτώχεια και ανέχεια…

«Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα…»… Είναι η κραυγή δυο 17χρονών κοριτσιών. Σε αυτή την κραυγή αποτυπώνονται όλες οι αγωνίες, οι προβληματισμοί, οι φόβοι, ο θυμός, η απογοήτευση και η θλίψη των παιδιών μας μπροστά στα αδιέξοδα που βρίσκουν διαρκώς μπροστά τους…

Να σταματήσουν οι «ειδικοί» και οι «αρμόδιοι» να ψάχνουν τι φταίει, να επικαλούνται για εκατομμυριοστή φορά  την «ατομική ευθύνη» και να κουνάνε το δάχτυλο στους γονείς.

Για εμάς  τους γονείς η αιτία έχει όνομα: Είναι το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, του κέρδους και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της ναρκοκουλτούρας και του τζόγου, του ρατσισμού. Είναι η ανισοτιμία σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει, που μετατρέπεται σε κερδοφόρα επιχείρηση για λίγους και εκλεκτούς.

Μας ζητάνε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για όσα στερεί το κράτος: σχολικά κτήρια, εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, σχολικές μεταφορές, νοσοκομεία χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές.

Δεν θα σηκώσουμε το βάρος των χρεωκοπημένων αξιών τους. Εμείς και τα παιδιά μας παλεύουμε και συνεχίζουμε να διεκδικούμε αυτά που μας αξίζουν, για μια ζωή με αξιοπρέπεια: αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, μισθοί, ασφάλεια και συντάξεις στο ύψος των αναγκών μας.

Δεν θα πληρώσουμε το μάρμαρο για τους δικούς τους πολέμους, για τα δικά τους κέρδη.

Θέλουμε μια ζωή στο μπόι των ονείρων των παιδιών μας.

Θέλουμε τα παιδιά μας να ΖΟΥΝ.