Κάλεσμα της Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας (ΔΑΣ) για το 32ο Συνέδριο της ΠΟΕΜ
Το 32ο Συνέδριο της ΠΟΕΜ πραγματοποιείται σε μια περίοδο που ο κόσμος φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ενώ βαθαίνει και η εμπλοκή της χώρας με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και των κομμάτων του κεφαλαίου. Σε αυτές τις συνθήκες, που ολόκληρος ο κλάδος του μετάλλου βρίσκεται στο επίκεντρο της πολεμικής προετοιμασίας, κυβέρνηση και ΣΕΒ επιχειρούν να φορτώσουν στις δικές μας πλάτες νέες θυσίες και τις συνέπειες της πολεμικής προετοιμασίας. Οι βιομήχανοι του κλάδου εκτοξεύουν την κερδοφορία τους μέσα από τα προγράμματα Rearm Europe/SAFE και μέσα από την συνολικότερη στήριξη της κυβερνητικής πολιτικής που ναρκοθετεί τις Συλλογικές Συμβάσεις και κρατάει τους μισθούς στον κλάδο σε αγοραστική δύναμη πίσω ακόμα και από πριν 15χρόνια. Πάνω σε αυτά, οι πολεμικές ανατιμήσεις και η άγρια κρατική φορολόγηση φουσκώνουν τα ταμεία των ομίλων και του κράτους. Καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με οξυμένα προβλήματα, με την εντατικοποίηση της εργασίας, με τα ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας που θεωρούνται κόστος με αποτέλεσμα να εκτοξεύονται οι επαγγελματικές ασθένειες και τα εργατικά ατυχήματα, να θρηνούμε συνεχώς χαμένους συναδέλφους.
Το Συνέδριο της ΠΟΕΜ αποτυπώνει, για ακόμη μια φορά, την αντιπαράθεση δύο κόσμων. Από τη μία είναι ο κόσμος των εργατών του Μετάλλου, των ζωντανών συνδικάτων που παλεύουν καθημερινά μέσα στους χώρους δουλειάς, που συγκρούονται με την εργοδοσία και διεκδικούν αυξήσεις, δικαιώματα, μέτρα προστασίας για την ζωή και την υγεία. Από την άλλη είναι η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, που λειτουργεί καθ’εικόνα και καθ’ομοίωση με την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ. Σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κυβέρνηση και τις επιταγές του ΣΕΒ, στηριζόμενη σε σωματεία-φαντάσματα, μηχανισμούς για να αναπαράγει την θέση της και να συνυπογράφει την ενσωμάτωση και την υποταγή των εργαζομένων.
Η σύμβαση που υπογράφτηκε με τον ΣΕΒ και τους άλλους εργοδοτικούς φορείς όχι μόνο δεν βελτιώνει τη θέση των εργαζομένων, αλλά ενσωματώνει βασικές απαιτήσεις των βιομηχάνων: εισαγωγικός μισθός οριακά πάνω από τον κατώτερο, διατήρηση των κλαδικών μισθών σε επίπεδα πιο πίσω και σε σχέση με 15 χρόνια πίσω, κατάργηση τριετιών για μια ολόκληρη περίοδο 2012-2024, αλλαγές στον χαρακτήρα του ανθυγιεινού επιδόματος και αποκλεισμός χιλιάδων εργαζομένων από την κάλυψη της σύμβασης.
Η επίκληση ότι πρόκειται για «βάση» δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. Είναι συμφωνία και αποδοχή της συνολικής στρατηγικής των βιομηχάνων για τη συμπίεση των κλαδικών μισθών και την προσαρμογή τους στα όρια της ανταγωνιστικότητας και της πολεμικής οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ανυπόληπτη ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει ήδη ξεχωρίσει την σύμβαση της ΠΟΕΜ με τον ΣΕΒ για να γίνει υποχρεωτική στο πλαίσιο της λεγόμενης «κοινωνικής συμφωνίας». Αυτή την σύμβαση όπως και τις υπόλοιπες δύο που υπογράφει η ΠΟΕΜ, η πλειοψηφία τις διαπραγματεύτηκε πίσω από τις πλάτες των μεταλλεργατών, χωρίς καμία αγωνιστική διεκδίκηση που είναι το μόνο όπλο που έχουμε για να βελτιώνουμε την θέση μας.
Η λογική που προβάλλει την ενίσχυση της παραγωγής πολεμικού υλικού ως «ευκαιρία» για νέες θέσεις εργασίας – για ανάπτυξη για τον κλάδο και τους εργαζόμενους, επιχειρεί να ταυτίσει τα συμφέροντα των εργατών με αυτά των βιομηχάνων. Κρύβουν ότι οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και των στρατηγικών συμμάχων των ελληνικών κυβερνήσεων, του κράτους τρομοκράτη του Ισραήλ που μακελεύει την Μ. Ανατολή είναι αυτοί που γεννούν πολέμους, φτώχεια και προσφυγιά. Επικαλούνται τα υπαρκτά προβλήματα, που δημιούργησαν οι ίδιες πολιτικές που σήμερα στηρίζουν την πολεμική προσαρμογή, όπως το άδικο ενιαίο μισθολόγιο που διατηρείται σε επιχειρήσεις όπως η ΕΑΒ και τα ΕΑΣ για να στηρίξουμε εμείς τους στόχους της ανταγωνιστικότητας και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Αποκρύπτουν συνειδητά ότι η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας συνοδεύεται από ένταση της εκμετάλλευσης, από περιστολή δικαιωμάτων, από δουλειά χωρίς ωράριο και με αυξημένους κινδύνους. Ότι η παραγωγή αυτή υπηρετεί τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και όχι τις λαϊκές ανάγκες. Την ίδια στιγμή παραμένουν αναξιοποίητες οι τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες του κλάδου, με εμβληματικό το διαχρονικό έγκλημα απαξίωσης της ΛΑΡΚΟ, των Χαλυβουργιών και των Ναυπηγείων που γίνονται ειδική οικονομική ζώνη για το κέρδος, ενώ θα μπορούσαν παράγουν σύγχρονα και ασφαλή μέσα σταθερής τροχιάς, πλοία για το μεταφορικό έργο στην νησιωτική Ελλάδα, σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό και πραγματικό αμυντικό υλικό που δεν θα κατευθύνεται στα πέρατα της γής για να εξασφαλίζει τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των ενεργειακών ομίλων.
Ο πόλεμος των εκμεταλλευτών δεν είναι δικός μας. Καμία εμπλοκή της Ελλάδας και των χώρων δουλειάς στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμικές επιχειρήσεις. Να κλείσουν οι βάσεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στη χώρα μας. Να επιστρέψει άμεσα η πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Να γυρίσουν πίσω οι φρεγάτες, τα F-16 και όλες οι στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων. Καμία αποστολή στρατευμάτων κατοχής στην Παλαιστίνη.
Απέναντι σε αυτή τη γραμμή, υπάρχει η πείρα των εργαζομένων. Υπάρχουν αγώνες που δείχνουν τον δρόμο. Υπάρχουν οι δυνάμεις που απέδειξαν στην πράξη ότι μπορούν να οργανώσουν την πάλη, να φέρουν αποτελέσματα, να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη. Οι κατακτήσεις στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, με την Συλλογική Σύμβαση που κατοχυρώνει το 7ωρο – 5μερο -35ωρο, οι υπόλοιποι αγώνες που επέβαλλαν επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις σε μια σειρά εργοστασίων με πραγματικές αυξήσεις και μέτρα προστασίας, επιβεβαιώνουν ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Ό,τι κερδήθηκε ήταν αποτέλεσμα σύγκρουσης, απεργιών, συλλογικής οργάνωσης, και όχι διαπραγματεύσεων πίσω από κλειστές πόρτες.
Αυτά τα χρόνια σημαδεύτηκαν από τον ηρωϊκό αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ, που στέκονται ακόμα όρθιοι κόντρα σε κυβερνήσεις, ΕΕ και τους νόμους τους, με όπλο την ενότητα και την αλληλεγγύη που εκδηλώθηκε πανελλαδικά στον δίκαιο αγώνα για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια στον τόπο που το χώμα γίνεται ατσάλι, απέναντι στην πολιτική που ξεπουλάει τον ορυκτό πλούτο και απαξιώνει τις υποδομές για το κέρδος.
Αυτά τα χρόνια χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι εμπιστεύτηκαν την δύναμη τους. Μαζικοποίησαν τα συνδικάτα, ίδρυσαν νέα όπως στην ΕΤΕΜ και στο Κιλκίς και βγήκαν στον αγώνα απέναντι στην πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες τους για το κέρδος και τον πόλεμο. Τέτοιες μάχες δόθηκαν στα εργοστάσια των ομίλων του Στασινόπουλου και του Μυτιληναίου, απέναντι στην τρομοκρατία και τις απολύσεις, στα ΕΛΠΕ για την προστασία της ζωής και της υγείας. Στα εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας στην IDE, την ΤHEON και αλλού.
Στα συλλαλητήρια, για να σταματήσει η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στην Μέση Ανατολή. Για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, τους λαούς που αγωνίζονται.
Στις κινητοποιήσεις για να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών και για να μην γίνονται και οι χώροι του κλάδου κοιλάδες των Τεμπών για το κέρδος .
Σε αυτούς τους αγώνες πρωτοστάτησαν οι εργαζόμενοι με τα σωματεία που κρίνουν την ζωή και το δίκιο με βάση τις ανάγκες της τάξης τους. Όχι με την ανταγωνιστικότητα και το κέρδος. Που στηρίζουν κάθε μέρα στην πράξη το σύνθημα: «Καμία θυσία για το κέρδος και τους πολέμους των εκμεταλλευτών!»
Κριτήριο για κάθε σύνεδρο και κάθε εργαζόμενο πρέπει να γίνει η στάση της πλειοψηφίας της ΠΟΕΜ όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν απούσα από τους μεγάλους αγώνες του κλάδου και του εργατικού κινήματος. Από τις μάχες ενάντια στους αντεργατικούς νόμους του Γεωργιάδη, της Κεραμέως με τις μεγάλες απεργίες απέναντι στην 13ωρη δουλειά. Αυτοί που καμώνονται ότι έχουν χιλιάδες ψηφίσαντες στα σωματεία που δεν βγάζουν ουτε ανακοίνωση στήριξαν έμπρακτα την απεργοσπασία και τη λογική της αδράνειας και της ηττοπάθειας.
Σημαντικοί αγώνες, όπως της ΛΑΡΚΟ, των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, των εργαζομένων σε ΕΑΣ και ΕΑΒ, των αγροτών δεν βρήκαν την αναγκαία στήριξη και συντονισμό. Εκεί συναντηθήκαμε συνδικαλιστές από διαφορετικές αφετηρίες και δώσαμε το χέρι ο ένας στον άλλο για να συνεχίσουμε. Η πλειοψηφία περιορίστηκε σε γενικόλογες δηλώσεις, αφήνοντας στο απυρόβλητο την πολιτική όλων των κυβερνήσεων και της ΕΕ. Ακόμη και σε περιπτώσεις συνδικαλιστικών διώξεων και απολύσεων σε μεγάλους ομίλους, αρνήθηκε να παρέμβει ουσιαστικά.
Κράτησε στάση πλήρους ταύτισης με τη γραμμή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, απουσιάζοντας από κάθε σοβαρή προσπάθεια πανελλαδικού συντονισμού των συνδικάτων, όπως η μεγάλη σύσκεψη εκατοντάδων σωματείων.
Οι δυνάμεις της ΔΑΣ απευθύνουν κάλεσμα μάχης και προοπτικής. Το πραγματικό δίλημμα μπροστά στους αντιπροσώπους του Συνεδρίου είναι καθαρό:
Θα συνεχίσουμε με μια Ομοσπονδία που δεν συγκρούστηκε πουθενά, που συνυπογράφει το τσάκισμα των δικαιωμάτων μας και καλλιεργεί τη μοιρολατρία; Ή θα δυναμώσουμε τη γραμμή του αγώνα, της σύγκρουσης και της διεκδίκησης; Μαζί με όσους στάθηκαν δίπλα μας στους αγώνες, που οργάνωσαν απεργίες, που συγκρούστηκαν με την εργοδοσία;
Τώρα είναι η ώρα να γίνει το βήμα!Να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης στην ΠΟΕΜ!
Να δυναμώσει η φωνή και η δύναμη των εργατών του Μετάλλου με την πρωτιά της ΔΑΣ!
Για μια Ομοσπονδία των εργατών του Μετάλλου και όχι των βιομηχάνων και των κυβερνήσεων. Μια Ομοσπονδία που θα οργανώνει τον αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, που θα συγκρούεται με την εργοδοσία και την πολιτική που θυσιάζει τις ζωές μας για τα κέρδη. Που θα παλεύει για Συλλογικές Συμβάσεις με πραγματικές αυξήσεις, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, για ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας.
Για μια Ομοσπονδία που δεν θα αποδέχεται την πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Που θα απορρίπτει τη λογική ότι οι εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα με τους επιχειρηματικούς ομίλους. Που θα αποκαλύπτει τα ψέματα της «ανάπτυξης για όλους» και θα βάζει μπροστά τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης.
Που θα είναι βαθιά ριζωμένη στους χώρους δουλειάς, με ζωντανά σωματεία, με συμμετοχή των εργαζομένων, με δημοκρατική λειτουργία. Που θα οικοδομεί τη συμμαχία με άλλους κλάδους, με τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες, τη νεολαία.
Για ένα πανελλαδικό εργατικό κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στην κερδοφορία των ομίλων, στις επιταγές των κυβερνήσεων, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Που δεν θα σπέρνει αυταπάτες ότι η κερδοφορία, η ανταγωνιστικότητα είναι οι κοινοί εθνικοί στόχοι εργαζόμενων και εργοδοτών. Ένα εργατικό κίνημα που θα απορρίπτει την λογική ότι τα σωματεία θα πρέπει να είναι απλοί συνομιλητές των εργοδοτών, γραφειοκρατικοί μηχανισμοί διεκπαιρέωσης προγραμμάτων που θα στηρίζουν τις ανάγκες του κεφαλαίου. Που δεν θα εγκλωβίζεται στην αναζήτηση κυβερνητικών αυταπατών, «σωτήρων» που θα συμφωνούν με την εκμετάλλευση. Για ένα εργατικό κίνημα που θα εμπνέεται από τις ηρωϊκές στιγμές της ιστορίας του. Από την θυσία των 200 κομμουνιστών – ηρώων της Καισαριανής, που και με την τελευταία πράξη τους – την υψωμένη γροθιά απέναντι στην κάννη των όπλων υπηρέτησαν την τάξη τους διδάσκοντας τις μόνες θυσίες που έχουν προοπτική.
Για να περάσει το εργατικό κίνημα στην αντεπίθεση, για την ανατροπή της βαρβαρότητας!
Για να ανοίξει ο δρόμος για μια ζωή αντάξια των αναγκών και των δυνατοτήτων της εποχής
