ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2026: ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΖΗΤΩ Η 1Η ΜΑΗ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ Η ΤΑΞΙΚΗ
ΌΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 10:30 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι απεργία. Είναι ημέρα μνήμης και πάλης της εργατικής τάξης. Τιμάμε τους αγώνες και τις θυσίες των Εργατών όλου του κόσμου και συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο, απέναντι σε ένα σύστημα που γεννά εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους.
Από το Σικάγο του 1886, όπου οι εργάτες πλήρωσαν με το αίμα τους τη διεκδίκηση για το 8ωρο, την Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη και τους εκατοντάδες νεκρούς εργάτες, και μέχρι τους 200 εκτελεσμένους στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, η ιστορία της εργατικής τάξης είναι γραμμένη με αίμα, θυσίες και ανυποχώρητους αγώνες.
Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή, η Καισαριανή στέκεται ως σύμβολο που συμπυκνώνει ολόκληρη την πάλη μιας τάξης που αρνήθηκε να υποταχθεί. Είναι σύμβολο θυσίας και αξιοπρέπειας, που φωτίζει μέχρι σήμερα τον δρόμο των εργαζομένων. Υπενθήμιση πως κάποιοι στάθηκαν όρθιοι όταν όλα τους έσπρωχναν να σκύψουν το κεφάλι. Κάποιοι χάθηκαν, για να μπορούμε σήμερα να μιλάμε για δικαιώματα που δεν χαρίστηκαν ποτέ, αλλά κατακτήθηκαν με οργάνωση, ανυπακοή και συλλογική πάλη απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της.
Η φετινή Πρωτομαγιά σημαδεύεται από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολέμων που πληρώνουν οι λαοί. Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας. Δεν θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους, ούτε θα πληρώσουμε ξανά τα σπασμένα για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Οι πόλεμοι τους σημαίνουν για τους εργαζόμενους και τους λαούς μεγαλύτερη ακρίβεια, εκτίναξη του κόστους ζωής, ενεργειακή φτώχεια, διάλυση εργασιακών δικαιωμάτων και ένταση της εκμετάλλευσης. Σημαίνουν νέα βάρη στις πλάτες μας για εξοπλισμούς και πολεμικές δαπάνες, την ώρα που οι ανάγκες μας μπαίνουν στο περιθώριο.
Και στην efood, μέρα με τη μέρα τα τελευταία χρόνια, φαίνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως τα κέρδη τους μπαίνουν πάνω από τις ζωές μας. Η εταιρεία μας αναγκάζει να δουλεύουμε από 10 έως και 13 ώρες, σε κάποιες περιπτώσεις εφτά ημέρες την εβδομάδα. Τα εξαντλητικά ωράρια, τα ατελείωτα χιλιόμετρα, οι αμοιβές-μισθοί ψίχουλα μας κρατούν μακριά από τις οικογένειές μας, διαλύουν κάθε έννοια ελεύθερου χρόνου και αξιοπρεπούς ζωής, χωρίς καν να εξασφαλίζουν μια στοιχειώδη κάλυψη των βασικών μας αναγκών. Την ίδια στιγμή, η άσφαλτος βάφεται με το αίμα μας. Τα εργατικά «ατυχήματα» αυξάνονται ραγδαία, αποδεικνύοντας ότι για την εργοδοσία το κόστος της ασφάλειας θεωρείται «περιττό», ενώ για εμάς είναι ζήτημα ζωής.
Ιδιαίτερα εμείς οι εργαζόμενοι στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει «ανάπτυξη» της τεχνολογίας όταν αυτή υπηρετεί τα κέρδη των λίγων. Ο αλγόριθμος γίνεται εργαλείο εντατικοποίησης, ελέγχου και πίεσης. Αντί να ελαφρύνει τη δουλειά μας, τη βαραίνει ακόμα περισσότερο, χειροτερεύοντας τις συνθήκες εργασίας και αυξάνοντας την εκμετάλλευση.
Την ίδια στιγμή που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σκάνδαλα με εκατομμυριούχους εργατοπατέρες που δρουν σαν πεμπτοφαλλαγγίτες για λογαριασμό κυβέρνησης και εργοδοσίας, κι έχοντας απέναντι μας εργοδοσία, κυβέρνηση και κράτος προκαλεί τουλάχιστον προβληματισμό η απόφαση της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου του επιχειρησιακού σωματείου, που επιλέγει για άλλη μία φορά να μην συμπορευτεί με εκατοντάδες άλλα εργατικά σωματεία που έχουν πάρει ήδη απόφαση για συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση στις 10:30 στο Σύνταγμα με περιεχόμενο ενάντια στην εκμετάλλευση, τον πόλεμο, την ακρίβεια, τους εργασιακούς χώρους-αρένες. Προφασίζονται την γνωστή «καραμέλα» περί κομματικοποίησης, την ώρα που καλούνε σε μία συγκέντρωση που θα περισσεύουν οι κομματικές σημαίες κι άλλα σύμβολα πολιτικών χώρων σε αντίθεση με την συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, που οι μόνες σημαίες που θα ανεμίζουν είναι των εργατικών σωματείων και συνδικάτων.
Αυτό αποτυπώνεται με χαρακτηριστικό τρόπο στην πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, το οποίο διοργάνωσε με επιτυχία στις 4 Απρίλη στην Καισαριανή μια μεγαλειώδη πανελλαδική σύσκεψη, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από 720 σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα από όλη την Ελλάδα, καθώς και πάνω από 2000 συνδικαλιστές και εργαζόμενους. Ανάμεσά τους βρέθηκαν και πολλοί που, αν και δεν ανήκουν στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, συμμετείχαν με ταξική κατανόηση και κατεύθυνση, με γνώμονα το συμφέρον της εργατικής τάξης. Μια σύσκεψη που ανέδειξε τη δυνατότητα συντονισμού, οργάνωσης και κλιμάκωσης του αγώνα απέναντι στην αντεργατική πολιτική.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται κοινή δράση, ταξικός προσανατολισμός και συμπόρευση με το υπόλοιπο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, η οργάνωση ενός μεγάλου και μαχητικού πανελλαδικού κινήματος για την ανατροπή της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής.
Η 1η Μάη είναι, λοιπόν, υπενθύμιση αλλά και κάλεσμα. Υπενθύμιση ότι η δύναμη βρίσκεται στους οργανωμένους αγώνες των εργαζομένων. Και κάλεσμα να συνεχίσουμε, πιο αποφασιστικά, για να υπερασπιστούμε και να διευρύνουμε τα δικαιώματά μας, απέναντι σε όσους τα θυσιάζουν για τα κέρδη τους. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, δεν χωράει καμία αναμονή. Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον συλλογικό αγώνα.
ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
