Το ΠΑΜΕ έχει διαχρονικά, τόσο στα προηγούμενα συνέδρια όσο και στο επερχόμενο, εκφράσει ανοιχτά και τεκμηριωμένα τη διαφωνία του, μέσα στις συνεδριάσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ, με την επιλογή διεξαγωγής συνεδρίων σε ξενοδοχεία 5 αστέρων στην επαρχία. Η θέση μας είναι σταθερή, τα συνέδρια της Συνομοσπονδίας πρέπει να πραγματοποιούνται στην Αθήνα, όπου υπάρχουν αρκετοί διαθέσιμοι και κατάλληλοι χώροι, με το μικρότερο δυνατό κόστος, με σεβασμό στα χρήματα των εργαζομένων και στην πραγματικότητα που βιώνουν.
Μάλιστα, πρόσφατα, οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ ζητήσαμε την άμεση σύγκληση συνεδρίασης της Διοίκησης της ΓΣΕΕ για το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ) και τους άλλους φορείς που έχει στην ευθύνη της, για να δοθεί αναλυτική εικόνα για τους οικονομικούς απολογισμούς από το 2013 και μετά, οι οποίοι δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ.
Τη θέση αυτή το ΠΑΜΕ την έχει επανειλημμένα θέσει σε ψηφοφορία, ωστόσο έχει καταψηφιστεί από το σύνολο των υπόλοιπων παρατάξεων των ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά. Η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ επιλέγει συνειδητά τη διοργάνωση συνεδρίων σε πολυτελή ξενοδοχεία, για να βρίσκεται μακριά από τα βλέμματα και την επαφή με τους εργαζόμενους.
Την ίδια στιγμή που η ηγεσία της ΓΣΕΕ επιλέγει τα σαλόνια των 5άστερων, το ΠΑΜΕ οργανώνει στις 4 Απρίλη την Πανελλαδική του Σύσκεψη στο γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ στην Καισαριανή, με τη συμμετοχή εκατοντάδων Εργατικών Κέντρων – Ομοσπονδιών, συνδικάτων και συνδικαλιστών από όλη την Ελλάδα. Εκεί θα συζητηθούν τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους της χώρας, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι συνέπειές που φέρνει η εμπλοκή της χώρας μας, η ακρίβεια που διαλύει το λαϊκό εισόδημα, οι χαμηλοί μισθοί, ο εργάσιμος χρόνος, οι ΣΣΕ, η υγεία, η παιδεία, καθώς και η ανάγκη οργάνωσης της πάλης με σχέδιο για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων.
Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο συγκρουόμενες αντιλήψεις για το συνδικαλιστικό κίνημα.
Από τη μία, μια ηγεσία αποκομμένη από τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, που υπηρετεί τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» με κυβερνήσεις και εργοδοσία. Μια γραμμή που γεννά και νομιμοποιεί συμφωνίες-ντροπή σε βάρος των εργαζομένων, όπως η πρόσφατη για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που αποτέλεσε ταφόπλακα δικαιωμάτων και μετατράπηκε σε νόμο από την κυβέρνηση της ΝΔ.
Από την άλλη, η κατεύθυνση της οργάνωσης, της ζωντανής συμμετοχής και της οργανωμένης πάλης μέσα στους χώρους δουλειάς, με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.
