ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΑΣ,

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 Μαρτίου 2026 στις 10:30

Στα γραφεία μας Κάνιγγος 27, 5ος οροφος

«Kαμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής – καμιά θυσία για τα κέρδη των ομίλων και τους πολέμους τους».

Συναδέλφισσα, συνάδελφε,

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από ένταση της επίθεσης σε όλα τα επίπεδα. Από τους χώρους δουλειάς μέχρι τις διεθνείς εξελίξεις, διαμορφώνονται συνθήκες που επιβεβαιώνουν ότι ζούμε σε καιρούς που δεν χωράει καμία αναμονή..

Ζούμε καταστάσεις που η ανθρωπότητα είχε να ζήσει ολόκληρες γενιές. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν και η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή από τα κράτη τρομοκράτες των ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν οξύνει όλες τις αντιθέσεις του συστήματος. Αντιθέσεις που σχετίζονται με τον αδυσώπητο ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όλες οι περιφερειακές συγκρούσεις στον Ειρηνικό, ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ- ΕΕ και Ρωσίας που μαίνεται εδώ και 4 χρόνια στην Ουκρανία, οι επεμβάσεις σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, οι απειλές σε άλλες όπως στην Κούβα , είναι επεισόδια αυτού του γενικευμένου πολέμου που κλιμακώνεται από τους ληστές – καπιταλιστές για τα κέρδη, τις πηγές ενέργειας και σπάνιων γαιών, τους δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων. Λαοί ξεριζώνονται. Τα εγκλήματα όπως της Χίου με τους νεκρούς πρόσφυγες γίνονται σχεδόν καθημερινότητα.

Η πολεμική εμπλοκή στην οποία σέρνουν τον λαό η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό σηκώνει πιο ψηλά την «εθνική» φανέλα, αποκαλύπτοντας όμως ξανά τις «δυο πατρίδες»

Αλήθεια, την υπεράσπιση ποιας «πατρίδας» υπηρετούν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις που έσπειραν κατά σειρά οι κυβερνήσεις σε όλη τη χώρα και που σήμερα γίνονται στόχος; Ποιο «εθνικό συμφέρον» εξυπηρετεί η ελληνική πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία; Ποιον «οικουμενικό ελληνισμό» θωρακίζει η κυβέρνηση, σχεδιάζοντας να στείλει ακόμα και εκστρατευτικό σώμα στη Γάζα στο πλαίσιο της επέκτασης της αμερικανο-ισραηλινής κατοχής; Ποια «σταθερότητα» φέρνουν τα ΝΑΤΟικά οπλικά συστήματα για τα οποία ματώνει ο λαός, όπως η υπερσύγχρονη φρεγάτα, που η πρώτη της αποστολή ήταν στην Κύπρο, ενταγμένη σε δύναμη κρούσης στην Ανατολική Μεσόγειο;

Ακριβώς την «πατρίδα» των κερδών μιας χούφτας παρασίτων, που τρίβουν τα χέρια τους για τη στροφή στην πολεμική οικονομία και τα ανοίγματα σε νέες αγορές. Που στα μάτια τους στριφογυρνούν δολάρια με τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, ενώ παλεύουν για να βρεθούν σε θέσεις ισχύος στις σημερινές σύνθετες συνθήκες. Τρόπος ύπαρξης για την πατρίδα των ισχυρών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων είναι η ένταση της εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς και η βαθιά εμπλοκή στα πολεμοκάπηλα σχέδια. Τρόπος ύπαρξης είναι το κράτος τους να γίνεται ακόμα πιο εχθρικό για τον λαό, να σκληραίνει την καταστολή, να προωθεί την ενσωμάτωση.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση πρωτοστατεί στις ΝΑΤΟικές βρωμοδουλειές, βαφτίζοντάς τες μάλιστα προκλητικά «αμυντική αποστολή», όπως έκανε στην Κύπρο, όπου η αποστολή στρατευμάτων δεν αφορά την ασφάλεια του λαού μας ή του Κυπριακού λαού αλλά την ασφάλεια των βρετανικών βάσεων, των αμερικανικών δυνάμεων που στρατοπεδεύουν εκεί. Αυτός ο βρώμικος πόλεμος δε γίνεται για τους λαούς. Γίνεται για τα κέρδη των ιμπεριαλιστών.

Στην αντίπερα όχθη είναι η πατρίδα των εργαζόμενων και του λαού που πληρώνουμε τα παραπάνω με τον ιδρώτα μας, που αγκομαχούμε από την ακρίβεια, που αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε 13ωρα, που ζούμε μέσα στην ανασφάλεια και τον φόβο, που πληρώνουμε αδρά για Υγεία, για Παιδεία. Που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την εργοδοτική και κρατική καταστολή και που οι χώροι εργασίας έχουν μετατραπεί σε απέραντες κοιλάδες Τεμπών και δεν ξέρουμε αν θα γυρίσουμε σπίτια μας το βράδυ, όπως οι εργαζόμενες στην Βιολάντα.

Απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και του πολέμου απαντάμε με οργανωμένο αγώνα για την ανατροπή

Σε αυτές τις συνθήκες αναδείχτηκε ακόμα περισσότερο η ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιηθούν τα συνδικάτα, να ηττηθεί παντού ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Έχουμε πείρα και αναδείχθηκαν οι δυνατότητες και η μεγάλη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης να βάζει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις, παρά την προσπάθεια που κάνουν τα αστικά κόμματα και οι εργατοπατέρες να μας πείσουν για το αντίθετο, να βάλουν εμπόδια, να συκοφαντήσουν τους αγώνες μας. Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και απεργίες για το έγκλημα στα Τέμπη, οι απεργίες για το 13ωρο, οι κινητοποιήσεις ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και ενάντια στον πόλεμο, αποκαλύπτουν τη μεγάλη οργή που υπάρχει μέσα στον λαό μας από τις συνέπειες της αντεργατικής πολιτικής που θυσιάζει ακόμα και τις ανθρώπινες ζωές για το κέρδος.

Όλες αυτές οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις είχαν απέναντί τους όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, τις ενώσεις των εργοδοτών αλλά και τις πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, τις δυνάμεις τους σε άλλα συνδικάτα. Διαπιστώσαμε ακόμα μια φορά τον προδοτικό τους ρόλο, στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις την κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Κορυφαίο γεγονός ήταν η ντροπιαστική «Κοινωνική Συμφωνία» που συνυπέγραψε στα κρυφά το προεδρείο της ΓΣΕΕ. Αυτή είναι άλλωστε η αποστολή του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η σαπίλα που αναδείχτηκε με τα ευρωπαϊκά προγράμματα και η μηχανή εξαγοράς συνειδήσεων που έχουν στήσει κυβέρνηση, εργοδότες και εργατοπατέρες επιβεβαιώνει και τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δυνάμεις παραμένουν στις καρέκλες τους.

Κάθε μέρα που περνάει γίνεται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη οι εργαζόμενοι να απαλλαγούν από όλους αυτούς που από τη μία ελέγχονται για σκάνδαλα και από την άλλη βάζουν την υπογραφή τους στην ταφόπλακα των Συλλογικών Συμβάσεων, στηρίζοντας τις αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου. Όλοι αυτοί οι αγώνες οργανώθηκαν και στηρίχτηκαν στα σωματεία. Στηρίχτηκαν στη συλλογική δράση και απέδειξαν κάτι καθοριστικό. Όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, έχουν δύναμη. Όταν συγκρούονται, μπορούν να στριμώξουν κυβερνήσεις και εργοδοσία, να ανατρέψουν την κυρίαρχη πολιτική.

Αναδεικνύεται το ζήτημα τι κίνημα χρειάζεται και έχει ανάγκη η εργατική τάξη. Ένα κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στην στρατηγική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων του, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ. Δεν θα υποτάσσεται στη γραμμή, τα κεφάλια μέσα και στην στήριξη των εθνικών στόχων του κεφαλαίου. Κίνημα που δεν θα συνταχθεί με τους εκμεταλλευτές του για να γίνουν πιο ισχυροί. Που δεν θα περιμένει κάποιον μεσσία να του λύσει τα προβλήματα. Το παραμύθι ενός δήθεν “ανθρώπινου”, “δημοκρατικού” καπιταλισμού έχει χρεοκοπήσει άπειρες φορές. Η πείρα της προηγούμενης 15ετίας που δοκιμάστηκαν όλων των ειδών οι κυβερνήσεις είναι διδακτική και έχουμε χρέος να την κάνουμε κτήμα της νέας γενιάς. Επιβεβαιώνει ότι καμία κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλισμού δεν μπορεί να αναιρέσει τους σιδερένιους νόμους του συστήματος. Το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, τον ανταγωνισμό, τις καπιταλιστικές κρίσεις.

Κίνημα που θα συμβάλλει με την διεθνιστική του δράση και αλληλεγγύη να μην διαχωρίζονται οι εργαζόμενοι, παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου ληστή. Γι αυτό πρέπει να ενισχύσουμε τη δουλειά μας στους μετανάστες και πρόσφυγες. Να αναδείχνουμε τον άδικο και εχθρικό χαρακτήρα του αστικού κράτους. Να δυναμώσουμε το μέτωπό μας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για την γραμμή τους.

Ένα τέτοιο κίνημα πρέπει να δυναμώσει ακόμα πιο αποφασιστικά.

Η αλλαγή συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η άσχημη κατάσταση που υπάρχει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να αλλάξει. Το παράδειγμα των Εργατικών Κέντρων , Ομοσπονδιών , Σωματείων που γύρισαν στην πλάτη στις συμβιβασμένες πλειοψηφίες και απέκτησαν ζωή και αγωνιστική δράση, μας δείχνει ότι πρέπει να συνεχίσουμε, ακόμα περισσότεροι απέναντι σε δυσκολίες, στη μοιρολατρία, στη λογική του “δε γίνεται τίποτα”, με τη σχεδιασμένη παρέμβασή μας και δράση, με το πλαίσιο πάλης και των αιτημάτων που βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.

Αξιοποιώντας τη δική μας θετική πείρα μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα ώστε να συντονιστούν περισσότερες δυνάμεις σε ένα μεγάλο, πανελλαδικό μέτωπο πάλης. Να πολλαπλασιαστούν οι εστίες του αγώνα, της διεκδίκησης, της αμφισβήτησης της αντεργατικής πολιτικής. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά, σε όλη τη χώρα. Να δυναμώσει η κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και άλλους φτωχούς βιοπαλαιστές.

Συμμετέχουμε οργανωμένα και μαζικά

• Στο συλλαλητήριο στις 27 Μαρτίου στις 18:30 στο Σύνταγμα και πορεία στην Αμερικάνικη Πρεσβεία

• Στην Πανελλαδική Σύσκεψη Εργατικών Κέντρων – Ομοσπονδιών – Σωματείων – Συνδικαλιστών, το Σάββατο 4 Απρίλη στις 09:00 στην Καισαριανή (κλειστό Γυμναστήριο ΝΗΑΡ ΗΣΤ).