Η 8η Μάρτη δεν είναι μια τυπική «γιορτή». Είναι μέρα αγώνα της εργαζόμενης γυναίκας, που γεννήθηκε μέσα από τους μεγάλους αγώνες των εργατριών για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, για μείωση του χρόνου εργασίας, για ίση αμοιβή και αξιοπρέπεια στη ζωή τους.
Το φετινό κάλεσμα είναι ξεκάθαρο για να δυναμώνουμε τον αγώνα για τα δικαιώματα της εργαζόμενης γυναίκας, για να υπάρχουν μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για να υπάρξει προστασία από την εντατικοποίηση και τα εξαντλητικά ωράρια, για ουσιαστική προστασία της μητρότητας και της ζωής των εργαζόμενων γυναικών.
Οι γυναίκες της εργατικής τάξης γνωρίζουν καλά ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν , τα ακανόνιστα ωράρια, την εργασιακή ανασφάλεια, τις δυσκολίες στον συνδυασμό δουλειάς και οικογενειακής ζωής οι οποίες δεν είναι «ατομικές δυσκολίες». Ξέρουν πολύ καλά ότι είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που υπηρετεί τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Σε αυτό το φόντο προκαλεί τουλάχιστον υποκρισία η ανάρτηση της DPort Services για την 8η Μάρτη, με ευχές «σεβασμού» και «θαυμασμού» προς τις γυναίκες. Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση και αηδία αποτελεί η εικόνα που συνοδεύει την ανάρτηση, κατασκευασμένη με τεχνητή νοημοσύνη, που παρουσιάζει την ίδια γυναίκα ταυτόχρονα ως λιμενεργάτρια, ως διοικητικό στέλεχος και ως μάχιμη στρατιωτικό.
Σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και οι πόλεμοι μαίνονται για τα κέρδη των μονοπωλίων, την ώρα που οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τις συγκρούσεις για αγορές, δρόμους μεταφοράς και ενεργειακούς πόρους, η προβολή μιας τέτοιας εικόνας που εξωραΐζει και κανονικοποιεί τη στρατιωτικοποίηση αποτελεί ντροπιαστική πρόκληση. Εμείς έχουμε κάνει καθαρό πως δεν επιτρέψουμε σε κανέναν να παίζει με τις ζωές των εργαζομένων κάνοντας το λιμάνι πεδίο πολεμικών επιχειρήσεων.
Οι γυναίκες εργαζόμενες στο λιμάνι, στις αποθήκες, στα logistics και σε κάθε χώρο δουλειάς γνωρίζουν πολύ καλά ποια είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακές καμπάνιες. Φαίνεται στις καθημερινές μάχες των εργαζομένων και, δυστυχώς, αποτυπώνεται ακόμη και σε τραγικά περιστατικά όπως ο θάνατος εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς. Δεν ξεχνάμε τις 5 εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο Βιολάντα, ένα ακόμη τραγικό παράδειγμα του πού οδηγεί η λογική που αντιμετωπίζει την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων ως «κόστος».
Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν έχουν ανάγκη από λόγια θαυμασμού από τις εταιρείες.
Χρειάζονται:
- Σταθερή δουλειά με δικαιώματα και αυξήσεις στους μισθούς
- Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας
- Ίση αμοιβή χωρίς να είναι προϋπόθεση η ίση εργασία, όπως για παράδειγμα να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση να εξαιρεθούν από τη νυχτερινή εργασία κάτι που καταργήθηκε από την ΕΕ και την αντεργατική πολιτική της που εφάρμοσαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, φτάνοντας και στο έγκλημα της Βιολάντα.
- Ουσιαστική προστασία της μητρότητας
Η πραγματική τιμή στις γυναίκες εργαζόμενες αποδεικνύεται με την ανάπτυξη του αγώνα για να βελτιωθούν οι συνθήκες που ζουν και εργάζονται καθημερινά.
Η 8η Μάρτη είναι μέρα μνήμης, τιμής και συνέχισης του αγώνα των γυναικών της εργατικής τάξης. Αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την εντατικοποίηση και τους πολέμους που γεννά το ίδιο σύστημα.
Δυναμώνουμε την οργάνωση και τον αγώνα μέσα από τα σωματεία μας.
Για δουλειά με δικαιώματα, ζωή με αξιοπρέπεια και μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
