Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,
Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και συγκλόνισε ολόκληρο τον λαό. Λίγες μέρες μετά, στις 23 Μάρτη, ξεκινά η κύρια δίκη. Τρία χρόνια μετά, δεν μπορούμε και δεν θα συνηθίσουμε το έγκλημα. Τώρα πια ξέρουμε ότι είναι έγκλημα κρατικό εργοδοτικό. Και φυσικά, ως τέτοιο, δεν είναι και το μοναδικό: Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Οι χώροι δουλειάς και οι γειτονιές, οι μαζικές μεταφορές έχουν μετατραπεί σε μία «απέραντη κοιλάδα των Τεμπών». Δεν είναι «της μοίρας γραφτό» δύο τρένα να κινούνται στις ίδιες ράγες για 12 ολόκληρα λεπτά και να συγκρούονται. Χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε σύγχρονα σφαγεία, με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους να φεύγουν για το μεροκάματο από το σπίτι και να μην ξέρουν αν θα γυρίσουν πίσω σώοι και αβλαβείς. Πιο πρόσφατο παράδειγμα οι 5 νεκρές εργάτριες μανάδες στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Μόνο το 2025 η εργατική τάξη μέτρησε 201 νεκρούς από εργοδοτικά εγκλήματα, που βαφτίζονται «ατυχήματα»!
Όλες οι αιτίες που μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς και τη χώρα σε σφαγείο είναι ακόμα εδώ, και είναι κοινές με το έγκλημα των Τεμπών!
- Είναι εδώ οι σιδηρόδρομοι καρμανιόλα που λειτουργούν στο πλαίσιο της πολιτικής της απελευθέρωσης, των κατευθύνσεων και οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συναποφασίζουν και υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις. Γι’ αυτό βλέπουμε Τέμπη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως πρόσφατα στους σιδηρόδρομους στην Ισπανία και τη Ρουμανία. Μαζί με τα «Τέμπη του αέρα» που αναδείχθηκαν με εκκωφαντικό τρόπο πρόσφατα με το μπλάκ άουτ του συστήματος ελέγχου στο Ελ. Βενιζέλος, αποτελούν την ευρωπαϊκή κανονικότητα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και όχι μια ελληνική ιδιαιτερότητα.
- Είναι εδώ ο κίνδυνος Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης, από τα καζάνια του θανάτου, τους αγωγούς που περνάνε κάτω από ολόκληρες πόλεις, τις αποθήκες με επικίνδυνα φορτία, τα χημικά που καταδικάζουν χιλιάδες εργατικές και λαϊκές οικογένειες να ζουν δίπλα στις ασθένειες, τη μόλυνση και το φόβο για αλυσιδωτές εκρήξεις.
- Είναι εδώ η μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά. σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο κατά άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
- Είναι εδώ η ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον που η ίδια πολιτική καταδικάζει τα παιδιά μας, τη νέα γενιά με την εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας, με ταβάνια στα σχολεία να πέφτουν σα βροχή, με σπουδές χωρίς υποδομές και ασφάλεια, τη στιγμή που δίνονται δις ευρώ για τους πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας.
- Είναι εδώ οι δήθεν «θεσμοί» της «δημοκρατίας» των λίγων, του σάπιου κράτους τους, που είναι εξαρτημένοι από τα μεγάλα συμφέροντα και ανεξάρτητοι από το πραγματικό δίκαιο που αφορά τα δικαιώματα της μεγάλης εργατικής-λαϊκής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό η δικαιοσύνη τους αφήνει τη συγκάλυψη να συνεχίζεται, βγάζει λάδι τους διάφορους ΟΠΕΚΕΠΕδες, γιατί αυτή είναι η νομιμότητα γι αυτούς. Για τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για τη ζωή τους επιφυλάσσει αυταρχισμό, καταστολή, νόμους για να τους τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί…
ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΟΡΟΝΑ-ΓΡΑΜΜΑΤΑ!
Παλεύουμε για αποκλειστικά δημόσιες σιδηροδρομικές μεταφορές χωρίς καμία εμπορευματική λειτουργία!
Γιατί για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας απαιτείται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων, την πολιτική του κέρδους. Το Σωματείο μας μπορεί και έχει υποχρέωση να συνεισφέρει από το δικό του μετερίζι σε αυτόν τον κοινό εργατικό αγώνα με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της.
Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει.
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα. Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα.
Το Σωματείο εργαζομένων στους Ιδιωτικούς Παιδικούς Σταθμούς καλεί όλους τους εργαζόμενους να δώσουν μαζικό, μαχητικό παρών στο μεγάλο συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φλεβάρη, στις 12:00 μ. στο Σύνταγμα. Την ημέρα αυτή γινόμαστε ένα με τη νεολαία της Αττικής, με Ομοσπονδίες και Σωματεία που θα συμμετέχουν στην προκηρυγμένη 24ωρη παναττική ΑΠΕΡΓΙΑ.
Καθετί που ζούμε είναι πολιτική επιλογή, και ως τέτοια πρέπει να απαντηθεί στο δρόμο. Έτσι, παρ’ότι ο χώρος μας δε λειτουργεί την ημέρα της απεργίας, η παρουσία όλων μας στο συλλαλητήριο αποτελεί αναγκαία έκφραση αλληλεγγύης και διεκδίκησης. Ένας ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά απέναντι στις ζωές μας. Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, γι αυτό δε θα κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε. Όλοι μαζί μπορούμε!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ-ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ!
Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!
