ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
ΌΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ
Τρία χρόνια συμπληρώνονται από το έγκλημα στα Τέμπη που κόστισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας.
Ήταν έγκλημα, γιατί δεν ήταν η κακιά στιγμή που δύο τρένα βρέθηκαν στην ίδια γραμμή.
Ήταν έγκλημα, γιατί ο σιδηρόδρομος ξεπουλήθηκε αφού πρώτα απαξιώθηκε.
Ήταν έγκλημα, γιατί αγνοήθηκαν οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων ότι το κακό ήταν ζήτημα χρόνου.
Ήταν έγκλημα, γιατί μπροστά στα κέρδη δεν μετρούν οι ανθρώπινες ζωές.
Δεν πρόκειται για ελληνική ιδιαιτερότητα. Είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για απελευθέρωση και εμπορευματοποίηση των μεταφορών, που υλοποίησαν όλες οι κυβερνήσεις. Είναι στρατηγική επιλογή να λειτουργούν κρίσιμες υποδομές με κριτήριο την κερδοφορία και όχι την ασφάλεια.
Η ίδια προτεραιότητα του κέρδους είναι που γέμισε με φέρετρα το Μάτι και τη Μάνδρα. Είναι η πολιτική που αφήνει τον λαό απροστάτευτο σε πλημμύρες και φωτιές, γιατί τα έργα πρόληψης δεν αποφέρουν άμεσα κέρδη. Είναι η πολιτική που μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε παγίδες θανάτου.
Μόνο το 2025, 201 εργαζόμενοι έφυγαν για δουλειά και δεν γύρισαν ποτέ. Εκατοντάδες σακατεύτηκαν. Αυτοί οι θάνατοι δεν είναι «ατυχήματα». Είναι εργοδοτικά εγκλήματα. Τα μέτρα υγείας και ασφάλειας θεωρούνται κόστος. Η μόνιμη στελέχωση των υπηρεσιών θεωρείται κόστος. Η διακοπή της παραγωγής για να διορθωθούν ελλείψεις θεωρείται ζημιά.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το έγκλημα στη Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε εργάτριες εργάζονταν επί μεγάλο χρονικό διάστημα σε νυχτερινή βάρδια μέσα σε χώρο με έντονη οσμή προπανίου. Ο κίνδυνος ήταν γνωστός. Η παραγωγή δεν σταμάτησε. Δεν ελήφθησαν τα αναγκαία μέτρα. Αυτό δεν ήταν ατύχημα. Ήταν εν ψυχρώ έγκλημα. Όταν η εργοδοσία γνωρίζει τον κίνδυνο και συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία για να μη χαθεί ούτε ώρα παραγωγής, τότε η επιλογή έχει ήδη γίνει. Για αυτούς, η ανθρώπινη ζωή ζυγίζεται απέναντι στα κέρδη και πάντα βγαίνει ζημιογόνα.
Η ίδια πολιτική διαλύει τη δημόσια Υγεία και Παιδεία. Νοσοκομεία λειτουργούν με τραγικές ελλείψεις προσωπικού, με εξαντλημένους εργαζόμενους και ασθενείς σε αναμονή. Σχολεία και πανεπιστήμια υποχρηματοδοτούνται, με ελλείψεις σε υποδομές και προσωπικό. Την ώρα που δίνονται δισεκατομμύρια σε επιδοτήσεις ομίλων και εξοπλισμούς, για τη στελέχωση και τη θωράκιση των κοινωνικών δομών «δεν υπάρχουν περιθώρια».
Στους κλάδους μας γνωρίζουμε τι σημαίνει πίεση για μεγαλύτερη παραγωγή με λιγότερο προσωπικό και λιγότερα μέτρα προστασίας. Γνωρίζουμε τι σημαίνει εντατικοποίηση, εργάσιμος χρόνος λάστιχο, εξάντληση. Οι νόμοι που διαλύουν τον σταθερό χρόνο εργασίας και γενικεύουν τη διευθέτηση αυξάνουν τον κίνδυνο.
Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι καθημερινή πραγματικότητα για εμάς. Τα επαναλαμβανόμενα «ατυχήματα» στα εκκοκκιστήρια, με αποκορύφωμα το δυστύχημα, δεν είναι παρά εργοδοτικά εγκλήματα που γεννά η εντατικοποίηση και η έλλειψη μέτρων προστασίας. Στα φασονατζίδικα στοιβάζονται δεκάδες μετανάστες συνάδελφοί μας σε χώρους – παγίδες, χωρίς στοιχειώδη ασφάλεια και δικαιώματα. Στις κλωστοϋφαντουργίες και τα πλεκτήρια δουλεύουμε μέσα στο χνούδι και τα χημικά, με ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας, με την εργοδοσία να θεωρεί το κόστος προστασίας «περιττό». Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για συνειδητή πολιτική που θυσιάζει την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων στον βωμό της κερδοφορίας.
Το κράτος δεν είναι ουδέτερο. Είναι μηχανισμός που στηρίζει την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και όχι την ασφάλεια και τις ανάγκες των εργαζομένων. Οι ίδιοι που νομοθετούν υπέρ της ανταγωνιστικότητας εμφανίζονται μετά ως εγγυητές της προστασίας μας.
Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε να φεύγουμε για δουλειά και να μην ξέρουμε αν θα γυρίσουμε. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι η ζωή μας λογίζεται ως κόστος.
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τη Βιολάντα, για κάθε νεκρό συνάδελφο, δεν θα έρθει με ευχολόγια. Θα έρθει μέσα από την οργάνωση και τον αγώνα, για να επιβάλουμε το δίκιο των εργαζομένων απέναντι στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Καμία εμπιστοσύνη στην εγκληματική πολιτική και σε όσους την υπηρετούν.
Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Στις 28 Φλεβάρη πλημμυρίζουμε τους δρόμους σε όλη τη χώρα.
Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση στην Αθήνα, 12:00 στο Σύνταγμα, και στις κινητοποιήσεις σε κάθε πόλη.
Γιατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε.
Γιατί το μοναδικό δίλημμα είναι: Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.
