Σχόλια με αφορμή την αντιπαράθεση για το σποτ της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών για την πρόληψη της εγκεφαλικής παράλυσης

Αντιπαράθεση μακριά από τα μεγάλα προβλήματα των ΑμεΑ, των ανθρώπων με εγκεφαλική παράλυση, καλύπτοντας συνειδητά τις αιτίες και τους υπεύθυνους, γιατί απλά είναι κομμάτι τους.

Τις τελευταίες μέρες βρίθει το διαδίκτυο, με αφορμή ένα σποτ της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών για την πρόληψη της εγκεφαλικής παράλυσης, την μείωση των γεννήσεων παιδιών με εγκεφαλική παράλυση με τον τίτλο «λιγότερα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση”.

Το σποτ κατά την γνώμη μας δεν ανταποκρίνεται στον σκοπό του, δεν βοηθάει δηλαδή τα νέα ζευγάρια να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν, όσο περνάει από το χέρι τους, για να έχουν έναν φυσιολογικό τοκετό, ενός υγιούς παιδιού. Πολύ περισσότερο, δεν τα βοηθάει να καταλάβουν τι πρέπει να διεκδικήσουν από την ίδια την πολιτεία, ώστε να εξασφαλίζονται όλες εκείνες οι προϋποθέσεις, από τις συνθήκες ζωής και εργασίας μέχρι την απρόσκοπτη πρόσβαση σε ένα δημόσιο και δωρεάν ενιαίο για όλους σύστημα υγείας που θα τους στηρίξει και θα τους καθοδηγήσει με βάση την εξέλιξη της επιστήμης σε μία ασφαλή κύηση με τη σωστή παρακολούθηση και φροντίδα της εγκύου και του ζευγαριού. Με συνθήκες εργασίας και άδειες για την έγκυο γυναίκα  τέτοιες που δεν θα επιβαρύνεται η κύηση και η ανάπτυξη του εμβρύου, δεν θα προκαλείται προωρότητα λόγω των συνθηκών εργασίας που είναι μία από τις βασικότερες αιτίες γέννησης παιδιών με εγκεφαλική παράλυση.

Το φυλλάδιο της εταιρείας προστασίας σπαστικών μπορεί να αποδίδει τους όρους που προκαλούν την γέννηση ενός παιδιού με εγκεφαλική παράλυση, εξαρτώντας όμως αυτούς τους όρους από την ατομική ευθύνη του νέου ζευγαριού και κύρια από την νέα μητέρα. Λες και δεν παίζει κανέναν ρόλο το τι σύστημα υγείας έχουμε, δηλαδή το ότι η μαιευτική κατά κανόνα είναι στα χέρια του ιδιωτικού τομέα, αλλά και στο δημόσιο λειτουργεί με την λογική του κέρδους. Βεβαίως, κουβέντα δεν λένε σε ποιο περιβάλλον ζούμε, τι αναπνέουμε, τι νερό πίνουμε, τι τρώμε. Το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας σπαστικών, χρόνια τώρα, «παίζει  το παιχνίδι του κράτους» μιας και έρχεται να καλύψει ένα κομμάτι στην εκπαίδευση και αποκατάσταση της αναπηρίας από το οποίο το κράτος θέλει διακαώς να απαλλαγεί μιας και τέτοιου είδους υπηρεσίες του κοστίζουν ακριβά. Χώροι όπως η ΕΠΣ αξιοποιούνται διαχρονικά και από όλες τις κυβερνήσεις στην κατεύθυνση της απαλλαγής τους από την ευθύνη, της εμπορευματοποίησης της πρόνοιας, της ειδικής αγωγής και αποκατάστασης, της εμπορίας των αναγκών των αναπήρων, της ίδιας της αναπηρίας.

Στην ίδια λογική και ας φαίνεται ότι είναι σε αντιπαράθεση είναι και η ανακοίνωση της κίνησης αναπήρων «μηδενική ανοχή», γεμάτη από αντιρατσιστικές διακηρύξεις, αλλά αναπαράγοντας πέρα για πέρα αντιδραστικά πρότυπα και αντιλήψεις.

Καμία κουβέντα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι ανάπηροι και οι άνθρωποι με εγκεφαλική παράλυση και για το ποιοι είναι οι υπεύθυνοι. Οι ανάπηροι, τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση σε ποιές συνθήκες ζουν; Χειροτερεύει ή όχι η ζωή τους σε όλα τα επίπεδα ως συνέπεια των πολιτικών της ΕΕ, του κεφαλαίου, με όλες τις κυβερνήσεις των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων, της λογικής του κόστους οφέλους, της εμπορευματοποίησης των αναγκών τους σε όλα τα επίπεδα. Αυτά και στην χώρα μας αλλά και στις άλλες χώρες της «πολιτισμένης ΕΕ». Όλα αυτά πασπαλισμένα με τις διακηρύξεις περί δήθεν  ένταξης, συμπερίληψης, ίσων ευκαιριών, απασυλοποίησης και αποιδρυματοποίησης. Με αποτέλεσμα σε όλους τους τομείς να απουσιάζει η κρατική μέριμνα και ευθύνη αφού οι δομές στήριξης των ανθρώπων με αναπηρία θεωρούνται “άσυλα” και “ιδρύματα” με αποτέλεσμα παντού να επιχειρεί ο ιδιωτικός τομέας, από την πρώιμη διάγνωση, την έγκαιρη παρέμβαση, την ειδική αγωγή και την αποκατάσταση, μέχρι τα τεχνολογικά βοηθήματα για αναπήρους. Η ανεργία να ρημάζει, ιδιαίτερα τους νέους ανάπηρους και τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, ενώ το 50% των ΑμεΑ ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και το προσδόκιμο ζωής τους πέφτει διαρκώς αφού οι  άνθρωποι επειδή δεν έχουν να πληρώσουν κάνουν πλημμελώς τις θεραπείες  τους ή τις σταματάνε τελείως.

Και βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ταυτίζουμε την πρόληψη με την ευγονική και με αυτόν τον τρόπο να αρνούμαστε την αξία της πρόληψης σε όλα τα επίπεδα ή ότι η αναπηρία είναι «κοινωνική κατασκευή» και εάν η κοινωνία δεν με θεωρεί ανάπηρο δεν είμαι κιόλας ανατρέποντας κάθε έννοια αντικειμενικής πραγματικότητας αλλά και θετικής διάκρισης από το κράτος που έχουν ανάγκη οι άνθρωποι με αναπηρία για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες τους!

Συνάδελφοι, είναι ανάγκη σήμερα με αυτό το επίπεδο ανάπτυξης και π[προόδου της επιστήμης να διεκδικούμε την πλήρη κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων με αναπηρία, να απαιτήσουμε πολιτικές πρόληψης της αναπηρίας όλοι μαζί οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι με αναπηρία και οι οικογένειές μας.

Είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού του εμβρύου και δικαίωμά του να γεννηθεί ανάπηρο ή είναι θέμα κάθε ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του να παλεύει για πολιτική πρόληψης της αναπηρίας, για δικαίωμα των νέων ζευγαριών σε δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες και οικογενειακού προγραμματισμού με δωρεάν προγεννητικό έλεγχο, με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες παρακολούθησης της εγκύου,  με  υποχρέωση των εργοδοτών να εξασφαλίζουν ανάλογους όρους εργασίας για την έγκυο εργαζόμενη με κριτήριο την ασφάλειά τη δική της και του εμβρύου. Ανάπτυξη του δημόσιου συστήματος υγείας για να σταματήσει ο τοκετός να είναι αντικείμενο της πιο αισχρής εμπορευματοποίησης αλλά να ολοκληρώνεται με ασφάλεια στα πλαίσια ενός ισχυρού, υψηλής ποιότητας και δωρεάν δημόσιου συστήματος υγείας με ισχυρό δίκτυο γυναικολογικών και μαιευτικών κλινικών, με καμία οικονομική επιβάρυνση, καμία οικονομική σχέση γυναικολόγου με το ζευγάρι, με την επίτοκο.

Άλλωστε, όλοι αυτοί που το τελευταίο διάστημα κοκορομαχούν με αφορμή το σποτ της ΕΠΣ επί της ουσίας δεν διαφωνούν γιατί αποδέχονται αυτό που τώρα συμβαίνει και το υπηρετούν μέσω των αντιλήψεων που εκατέρωθεν  διαδίδουν. Όπως και παλιότερα, όταν με σκοταδιστικό τρόπο είχαν αντιταχθεί στη ίδρυση ειδικού σχολείου στο Χαλάνδρι, δηλαδή εξειδικευμένης δομής εκπαίδευσης για παιδιά με αναπηρία, με την δικαιολογία ότι οι ειδικές δομές εκπαίδευσης αποτελούν ιδρυματοποίηση, απλώνοντας με αυτόν τον τρόπο βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης που άλλο που δε θέλει από το να απαλλαγεί από την ευθύνη να τις παρέχει, συνηγορώντας στην πραγματικότητα υπέρ του κλεισίματος των ειδικών σχολείων και των εξειδικευμένων υπηρεσιών για την  αναπηρία.

Έτσι εμείς μετράμε την αξία της ανθρώπινης ζωής, διεκδικώντας ζωή με δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην κατοικία, στην υγεία για όλους καθολικά με ευθύνη του κράτους. Έχει να κάνει με το πως τα επιτεύγματα της επιστήμης αξιοποιούνται σε όφελος της κοινωνίας και των ανθρώπων ώστε να βελτιώσουν τη ζωή τους και να καλύψουν τις ανάγκες τους ιδιαίτερες ή μη είτε είναι άνθρωποι με αναπηρία, είτε γυναίκες, είτε μετανάστες είτε έγχρωμοι, είτε λευκοί χωρίς διακρίσεις και περιορισμούς!