Η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν είναι αποτέλεσμα «κακών επιλογών» ή συγκυριακών δυσκολιών, αλλά συνέπεια μιας συνειδητής πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Με την ψήφιση του νέου προϋπολογισμού για το 2026 οι φόροι εκτοξεύονται και το 95% των βαρών φορτώνεται στις πλάτες του λαού, την ώρα που οι όποιες «ελαφρύνσεις» διαφημίζονται ως σωτηρία, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν πρόκληση. Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, νερό και ενέργεια μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε εμπορεύματα, με μοναδικό κριτήριο το κέρδος.
Την ίδια στιγμή, αποκαλύπτεται πού πραγματικά υπάρχουν «λεφτόδεντρα». Το κράτος διοχετεύει δισεκατομμύρια στους πολεμικούς και αμυντικούς μονοπωλιακούς ομίλους, με κρατική στήριξη δεκάδων δισ., φοροαπαλλαγές και πολεμικές δαπάνες που φτάνουν το 5% του ΑΕΠ για τους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς. Το μεγάλο κεφάλαιο εξασφαλίζει φθηνή ενέργεια και νέες ενισχύσεις, ενώ ο λαός πληρώνει πανάκριβο ρεύμα, καύσιμα και βασικά αγαθά. Οι τράπεζες συνεχίζουν να θησαυρίζουν μέσω κρατικής στήριξης και «αναβαλλόμενων φόρων», οι εφοπλιστές απολαμβάνουν δεκάδες φοροαπαλλαγές και εκατοντάδες εκατομμύρια επιδοτήσεων, ετοιμαζόμενοι για νέα υπερκέρδη.
Στο πεδίο της εργασίας, ο κρατικός προϋπολογισμός πατά γερά πάνω στο αντεργατικό οπλοστάσιο που οικοδόμησαν διαχρονικά ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, με τη σφραγίδα της συμβιβασμένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ. 13ωρα, ευελιξία, κατάργηση του 8ώρου, πάγωμα μισθών και απλήρωτες υπερωρίες αποτελούν την «κανονικότητα». Οι δήθεν συμφωνίες για τις Συλλογικές Συμβάσεις, που γίνονται πίσω από τις πλάτες των εργαζομένων, δεν έχουν καμία σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες τους, αλλά στοχεύουν στη θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.
Την ίδια ώρα, οι βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφοι βρίσκονται στους δρόμους, οργανωμένοι και συντονισμένοι μέσα από τα μπλόκα που έχουν γίνει πανίσχυρα κάστρα αγώνα , συγκρουόμενοι με την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, της ΚΑΠ και της κυβέρνησης. Ανοίγουν δρόμους για να δυναμώσει ο αγώνας για το δίκιο και την επιβίωση του λαού. Ο αγώνας των αγροτών είναι και δικός μας αγώνας. Οι αγρότες στενάζουν στα χωράφια, οι εργαζόμενοι μπροστά από τα ράφια. Οι άνθρωποι του μόχθου πλήττονται το ίδιο από την αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων. Οι αγρότες παλεύουν για να κρατήσουν το βιός τους, να μείνουν στη γη τους και να μπορούν να παράγουν φθηνά και ποιοτικά τρόφιμα για τον λαό. Να μην τους ξεκληρίζουν οι κυβερνήσεις με εργαλείο την Κοινή Αγροτική Πολιτική.
Την ίδια στιγμή που δισεκατομμύρια δίνονται για εξοπλισμούς, πολεμικές δαπάνες και εφοπλιστές, για τις ανάγκες των αγροτών και του λαού «δεν υπάρχουν χρήματα». Η πολιτική που εξοντώνει τους αγρότες είναι η ίδια που γεννά την ακρίβεια, τους μισθούς πείνας και το χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η κυβέρνηση αν νομίζει ότι θα σωθεί με ψέματα, συκοφαντίες και την καλλιέργεια του «κοινωνικού αυτοματισμού» είναι γελασμένη. Η προσπάθειά της να τρομοκρατήσει τους αγρότες με αγροτοδικεία και «κλητεύσεις» θα πέσει και αυτή στο κενό. Το μόνο που έχει να κάνει η κυβέρνηση πλέον είναι να δεσμευτεί ότι θα ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα των αγροτών. Υποσχόμαστε ότι θα δυναμώσουμε την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη στις αγροτικές κινητοποιήσεις. Ο κοινός αγώνας εργαζομένων, αγροτών, όλου του λαού μπορεί να βάλει φρένο σε αυτή την πολιτική.
Ταυτόχρονα η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα συνιστά ένα ακόμη σοβαρό έγκλημα του ιμπεριαλισμού απέναντι στους λαούς. Αποτελεί μέρος μιας διαρκούς αλυσίδας επεμβάσεων, αποκλεισμών, πραξικοπημάτων και πολεμικών συγκρούσεων που εξελίσσονται σε όλο τον κόσμο, με τραγικές συνέπειες για τους λαούς, οι οποίοι πληρώνουν με αίμα και ξεριζωμό τα συμφέροντα των μονοπωλίων και τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.Στόχος τους είναι ο έλεγχος του πλούτου της Νότιας Αμερικής και ειδικότερα των ενεργειακών πόρων και της πετρελαϊκής παραγωγής της Βενεζουέλας, καθώς και η επιβολή της πολιτικής και οικονομικής τους κυριαρχίας σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Όλα αυτά εντάσσονται στη στρατηγική του ανανεωμένου «Δόγματος Μονρόε», που σηματοδοτεί όξυνση της αντιπαράθεσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στην περιοχή.
Καταρρίπτεται οριστικά ο μύθος του «ειρηνοποιού» και «διαβολικά καλού» Τραμπ, τον οποίο αναπαράγουν η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, οι προηγούμενες κυβερνήσεις και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή που μιλούν για «σταθερότητα» και «ασφάλεια», στηρίζουν και συμμετέχουν ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που αιματοκυλούν τους λαούς από τη Βενεζουέλα έως τη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, μετατρέπουν τη χώρα μας σε βάση πολεμικών επιχειρήσεων και ανταγωνισμών, εκθέτοντας τον ίδιο τον λαό μας σε σοβαρούς κινδύνους.
Καταδικάζουμε την στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και δηλώνουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στην εργατική τάξη, στα συνδικάτα και στον λαό της Βενεζουέλας, που αγωνίζονται ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον της χώρας τους, χωρίς ξένες παρεμβάσεις και εκβιασμούς.
Στον κλάδο του Φαρμάκου, η εργοδοσία κλιμακώνει την επίθεση, παίρνοντας θάρρος από τα αντεργατικά νομοθετήματα. Επιχειρεί να επιβάλει συμβάσεις-λάστιχο, 13ωρα, δουλειά τα Σάββατα, διάλυση του 5ημέρου, μετακινήσεις εργαζομένων και απολύσεις με πρόσχημα τη «μείωση δαπανών». Στις φαρμακαποθήκες επιχειρεί να επιβάλει οριστικά τη δουλειά το Σάββατο, αξιοποιώντας το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που ψήφισαν όλες οι κυβερνήσεις. Με πρόσχημα τη «νομιμότητα» και την απλή ενημέρωση των δήμων, επιδιώκει να γενικεύσει το 6ήμερο, να επιβάλει ευέλικτα ωράρια και να εντείνει την εκμετάλλευση, την ώρα που οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και οι εργαζόμενοι εξαναγκάζονται στις υπερωρίες για να καλύψουν βασικές ανάγκες.
Οι παρεμβάσεις του Συνδικάτου Φαρμάκου – Καλλυντικού Αττικής, της Ομοσπονδίας Φαρμάκου οδήγησαν σε ομόφωνο ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Περιστερίου, που απορρίπτει τη διεύρυνση του ωραρίου και τη λειτουργία των φαρμακαποθηκών πέραν του πενθημέρου. Ωστόσο, ο αγώνας δεν σταματά εδώ. Σε κάθε χώρο δουλειάς πρέπει να μπλοκαριστεί στην πράξη η ευελιξία και τα σχέδια της εργοδοσίας.
Στην PHARMATHEN οι εργαζόμενοι βιώνουν εδώ και ενάμιση χρόνο έντονη ανασφάλεια, αποτέλεσμα των επιλογών της εργοδοσίας και του επανασχεδιασμού της παραγωγής με μοναδικό κριτήριο την κερδοφορία. Οι πρόσφατες εξαγγελίες της Διοίκησης για μη ανανέωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου αποκαλύπτουν την κατεύθυνση που ακολουθείται και ανοίγουν τον δρόμο για απολύσεις, γενίκευση της εντατικοποίησης και επίθεση στα δικαιώματα όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητα από τη μορφή σύμβασης.
Τα εξοντωτικά ωράρια 22, 24 και 28 συνεχόμενων ωρών εργασίας, σε συνθήκες μάλιστα «ειδικών επιθεωρήσεων», αποδεικνύουν ότι η εργοδοσία αξιοποιεί το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο, όπως τον νόμο για το 13ωρο, για να τσακίζει την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων. Οι πρακτικές αυτές έχουν ήδη σοβαρές συνέπειες στη σωματική και ψυχική υγεία συναδέλφων.
Το σωματείο εργαζομένων κατήγγειλε τις απαράδεκτες αυτές συνθήκες στην Επιθεώρηση Εργασίας και καλεί τους εργαζόμενους να μην υποκύπτουν στους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Τα μεγάλα μεγέθη, οι εξαγωγές και τα επενδυτικά σχέδια της PHARMATHEN χτίστηκαν πάνω στην εντατικοποίηση, τις υπερωρίες, τα κυλιόμενα ωράρια και την απουσία Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, με βαρύ τίμημα για τους εργαζόμενους.
Απέναντι στη γενικευμένη επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας, οι εργαζόμενοι δηλώνουν ότι δεν θα δεχτούνε απολύσεις και νέα μέτρα. Με όπλο την οργάνωση στο σωματείο, την ταξική ενότητα και τον αγώνα, θα δώσουν απάντηση με στάσεις εργασίας, απεργίες και άλλες μορφές πάλης. Μόνο έτσι μπορούμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας και να ανοίξει ο δρόμος για κατακτήσεις προς όφελος των εργαζομένων.
Οι εργαζόμενοι, μέσα από τα κλαδικά σωματεία τους, απαντούν οργανωμένα με κινητοποιήσεις, απορρίπτουν τις αντεργατικές συμβάσεις και σχεδιάζουν την κλιμάκωση του αγώνα με γενικές συνελεύσεις και συλλογικές αποφάσεις.
Απέναντι στη συνολική επίθεση του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κυβερνήσεων, η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση, στη συλλογική δράση και στην ενίσχυση των ταξικών σωματείων. Μόνο έτσι μπορούν να μπλοκαριστούν τα αντεργατικά σχέδια, να αποσπαστούν κατακτήσεις και να ανοίξει ο δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών – λαϊκών αναγκών.
Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα μέσα απο τα επιχειρισιακά σωματεία και είναι σε εξέλιξη δείχνουν τον δρόμο για την είναι η υπογραφή κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων: δουλειά Δευτέρα–Παρασκευή, 7ωρο–5ήμερο–35ωρο με μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, αυξήσεις στους μισθούς, αναγνώριση τριετιών και επιδόματα. Απέναντι στη συνολική επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας, η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση στο συνδικάτο, στη συλλογική δράση και στην αγωνιστική ετοιμότητα, για να μην περάσουν τα 6ήμερα, τα 13ωρα και καμία αλλαγή προς το χειρότερο στους όρους εργασίας!
ΌΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΆΤΑ
