Το ” συγνώμη ” που παρακινεί και πυροδοτεί κάθε εφηβική ψυχή… Απόγευμα Τρίτης… Μάθημα με τμήμα της Γ΄ Λυκείου στο φροντιστήριο…
Το κλίμα ήδη βαρύ…Ψυχικά ασήκωτο…βλέμματα καρφωμένα πάνω μου και γω αποδέκτης τους, νιώθω την ανάγκη να βάλω τα πάντα στην άκρη και να συνδεθώ ειλικρινά μαζί τους… Ξεκίνησα χωρίς να πω άλλη κουβέντα.. ” Είναι τραγωδία και ξέρω πως υπάρχουν στιγμές που αισθάνεστε φόβο και ανασφάλεια σ’ αυτή τη χώρα. Που νιώθετε πως όλα είναι μάταια. Αλλά εσείς είστε η ελπίδα μας και η δύναμη μας… Και κάπως έτσι, στέκομαι μπροστά σας και σας ζητώ… Συγγνώμη… Για όλες αυτές τις φορές που σιώπησα και φοβήθηκα να μιλήσω… Συγγνώμη που δεν εξέφρασα όλα αυτά που σκεφτόμουν και δεν διεκδίκησα… Συγγνώμη, που δεν είχα μέχρι σήμερα το θάρρος να βγω μπροστά και να απεργήσω. Από σήμερα, όμως, έχω χρέος, να βγω μπροστά. Ο ρολος μου είναι παιδαγωγικός και το λιγότερο που θέλω να κάνω για σας είναι να βγω μπροστά, να συγκρούστω… Γιατί η δύναμη μου και η ελπίδα μου είστε εσείς. Το δικό σας βλέμμα… Έτσι, σήμερα σας ανακοινώνω πως αύριο δεν θα μπω στην αίθουσα. Γιατί δεν μπορώ αύριο να τρέξω καμία ύλη κοιτάζοντας τα δικά σας ματια… Αύριο αποφασίζω να ξεκινήσω το δικό μου αγώνα… Ο οποίος θα αποτελέσει μια σπίθα μονάχα της δική σας επανάστασης…. ” Σιωπή… Και βουρκωμενα μάτια…. Η ανάγκη των παιδιών να ακούσουν από κάποιον καθηγητή αυτα τα λόγια… μεγάλη… Σήμερα συμμέτοχοι και τα ίδια στην πορεία. Γιατί πάντα τα παιδιά θα είναι η ελπίδα μας… Αλλά… Πάντα περιμένουν και από μας το έναυσμα και την έμπνευση. Αυτό είναι το καλύτερο μάθημα… Το χθεσινό μάθημα ήταν μάθημα… ΖΩΗΣ!
Καθηγήτρια σε Φροντιστήριο Μέσης Εκπαίδευσης,
μέλος του Βύρωνα